Ντοκιμαντέρ για την ΚΥΨΕΛΗ

Κυριακή 11 Οκτωβρίου 2009

2009-10-13T01:39:00.000-07:00

2ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ "Αθήνα"

2009-10-02T00:23:00.000-07:00

9 - 11 Οκτωβρίου, 19:00
Αφιερωμένο στην Αθήνα είναι 2ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ που διοργανώνει ο Πολιτισμικός Οργανισμός του Δήμου Αθηναίων. Το πρόγραμμα του Φεστιβάλ συνθέτουν 14 ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους, που αναδεικνύουν όψεις και ιστορικές στιγμές της Αθήνας, την καθημερινότητα των κατοίκων της χωριμένες στις θεματικές ενότητες "Η πόλη και ο Ιερός Βράχος", "Ιστορία, σκέψεις για την πόλη" και "Τώρα στην Αθήνα-Νέες Ματιές".
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η προβολή, μετά από πολλά χρόνια, η πρώτη και μοναδική ταινία ντοκιμαντέρ του Θόδωρου Αγγελόπουλου "Αθήνα, επιστροφή στην Ακρόπολη" (1983). Το Φεστιβάλ θα κλείσει με την προβολή της ταινίας "Κυψέλη" της Κινηματογραφικής Ομάδας Ντοκιμαντέρ του Δήμου Αθηναίων.
Τη καλλιτεχνική επιμέλεια του φεστιβάλ έχει ο Γιώργος Πουλίδης, διευθυντής φωτογραφίας - παραγωγός και υπεύθυνος του προγράμματος Λαϊκής Επιμόρφωσης του Δήμου Αθηναίων "Κοντά στο Μαγικό Κόσμο του Σινεμά".

Παρασκευή 9 Οκτωβρίου

"Η Πόλη & ο Ιερός Βράχος"

Τα Μάρμαρα του Παρθενώνα του Σταύρου Ιωάννου
Διάσωση του Μνημείου του Κώστα Βρεττάκου
Η Ακρόπολη μέσα από το Βλέμμα των Ερασιτεχνών του Νίκου Μητρογιαννόπουλου
Ο Ιερός Βράχος της Μυρτώς Παράσχη

Σάββατο 10 Οκτωβρίου
"Ιστορία, Σκέψεις για τη Πόλη"

Πλατεία Συντάγματος, τα σπίτια βλέπουν την ιστορία του Λάκη Παπαστάθη
Αθήνα: Αναζητώντας τη χαμένη πόλη των Μάρκ Γκαστιν και Σούλας Δρακοπούλου
Ου τόπος της Σούλας Δρακοπούλου
Αθήνα, Επιστροφή στην Ακρόπολη του Θόδωρου Αγγελόπουλου

Κυριακή 11 Οκτωβρίου
"Τώρα στην Αθήνα - Νέες ματιές"

Bombing, Η ιστορία μιας παρέας των Αγγ. Αθανασόπουλου -Δημ. Νικολόπουλου
Σαν τον Οδυσσέα του Γιώργου Πουλίδη
Πλατεία Θεάτρου των Ηλία Δημητρίου-Χρήστου Γεωργίου
Εθνικός Κήπος του Απόστολου Καρακάση
Κυψέλη της Κινηματογραφικής Ομάδας του Δήμου Αθηναίων

Πληροφoρίες

ΠΟΥ: Τεχνόπολις", Αμφιθέατρο "Αθήνα 9,84", Πειραιώς 100, Γκάζι
ΠΟΣΟ: Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη
ΠΟΤΕ: 9 - 11 Οκτωβρίου, 19:00

(κείμενο από το opencalendar)

Νεώτερα από το μέτωπο

2009-10-01T23:53:00.000-07:00

Πέρασε το καλοκαίρι και η ομάδα μοντάζ με λίγους πιστούς κράτησε άσβεστη την φλόγα της δημιουργίας με μπροστάρη τον μοντέρ Ξενοφώντα Λατινάκη, που άντεξε στωικά κάθε παραξενιά της άγνοιας και των διαφόρων απαιτήσεων μας, κάτω από συνθήκες πραγματικής 1ης γραμμής.

Ακολούθησε η ανάληψη καθηκόντων του υπεύθυνου μελισσουργού, ο οποίος κάτω από πίεση χρόνου περισυνέλεξε την γύρη που έφεραν οι μελισσούλες όλο τον προηγούμενο χρόνο και ολοκληρώνοντας την διαδικασία, ετοίμασε την συσκευασία παρουσίασης του προς πώληση μελιού. (έτσι είναι η Φύση και δεν μπορούμε να την αλλάξουμε).

Η "κυψέλη" του σεμιναρίου ντοκιμαντέρ μαθαίνει από τα λάθη της. Δεν αρκούν μόνο οι καλές ταινίες. Το μοντέλο εκπαίδευσης χωράει αρκετή βελτίωση ιδίως στην διαχείριση του χρόνου και στη συμμετοχή όλων, στο τελικό στάδιο του μοντάζ, που αποτελεί και την κορωνίδα δημιουργίας του ντοκιμαντέρ. Αλλιώς οι επιμορφούμενοι στέκουν αμήχανοι πίσω από τα φλας της δημοσιότητας και την ευθύνη των βραβείων.

...λίγες καλοπροαίρετες σκέψεις

Ομάδες ανά πρωταγωνιστή

2009-05-04T05:01:00.001-07:00

Οι αριθμοί 1-3 δηλώνουν την σειρά επιλογής του προσώπου που θα κάνει τις ερωτήσεις. Το Χ είναι απλή συμμετοχή.

Μαθήματα στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης

2009-04-30T06:25:00.000-07:00

Δευτέρα έως και Πέμπτη 20:00– 22:00: Μαθήματα ελληνικών για μετανάστες από το Ανοιχτό Σχολείο της Αγοράς

Κάθε Δευτέρα19:30 – 21:00: Μαθήματα Γερμανικών

Κάθε Σάββατο 11:00 – 13:00: Μαθήματα σκακιού για μικρούς και μεγάλους

Κάθε Κυριακή 11:00 – 13:00: Αγώνες σκάκι και καλλιτεχνικό εργαστήρι

καλλιτεχνικό εργαστήρι κάθε Κυριακή από τον Δεκέμβρη

-για συμμετοχές επικοινωνήστε στο 6948730362 κα. Πέτρου

(ανάρτηση μετά από υπόδειξη της Ηρούς)

Γύρισμα 29-4-2009

2009-04-29T02:42:00.000-07:00

Σημείο συνάντησης είναι το μικρό παρκάκι μπροστά στην Δημοτική Αγορά.
Η ομάδα σεναρίου κατέληξε στην χθεσινή της συνάντηση στις παρακάτω ενότητες εικόνων, που εκκρεμούν να γίνουν:

Έχοντας αποτυπώσει στον χάρτη της Κυψέλης τις διάφορες τοποθεσίες (Location) που αναφέρονται παραπάνω, προέκυψε ένα κενό σχέδιο, που αναμένει τον καθορισμό της διαδρομής, η οποία να συνυπολογίζει το είδος γυρίσματος, τον βαθμό δυσκολίας, το πιθανά ζητούμενο φως δύσης κλπ.
Όποιος θέλει να πειραματιστεί επί χάρτου μπορεί να εκτυπώσει το κενό σχέδιο και να θυμηθεί το παιχνίδι με τις τελίτσες, αρκεί η πρόταση του/της να έχει μία τεκμηρίωση:

Ακολουθούν 3 βιαστικές προτάσεις διαδρομής, που έκανα δυστυχώς μόνος μου. Οποιαδήποτε σχόλιο ή άλλη συνολική πρόταση είναι ευπρόσδεκτη.

ΠΛΑΝΟ 1 :

ΠΛΑΝΟ 2 :

ΠΛΑΝΟ 3 :

Οι τρεις παραπάνω προτάσεις έχουν σαν κοινό, την εκκίνηση γυρίσματος από τις εικόνες της Φωκίωνος και βασική δέσμευση ότι παραμένουμε μία ομάδα.
Υπάρχει και η σκέψη εφόσον υπάρχουν δύο κάμερες, μπορούμε να χωριστούμε σε δύο ομάδες με αντίστοιχες διαδρομές μοιράζοντας τα θέματα και δίνοντας την δυνατότητα σε περισσότερα άτομα να είναι ενεργά.

ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΓΥΡΙΣΜΑΤΟΣ

2009-04-28T08:44:00.000-07:00

ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΑΝΑΡΤΗΣΤΕ ΤΟΝ ΚΑΤΑΛΟΓΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΥΡΙΑΝΟ ΓΥΡΙΣΜΑ. ΘΑ ΒΟΗΘΟΥΣΕ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ.
ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ. ΑΓΓΕΛΟΣ

ΤΟ ΓΥΡΙΣΜΑ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 23/4/09 !!!!!

2009-04-21T23:07:00.001-07:00

ΤΟ ΓΥΡΙΣΜΑ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 23/4/09 ΚΑΝΟΝΙΚΑ. ΘΑ ΕΧΩ ΜΑΖΙ ΜΟΥ ΤΡΙΠΟΔΟ, ΚΑΜΕΡΑ ΚΑΙ ΗΧΗΤΙΚΟ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟ ΓΙΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΓΥΡΙΣΜΑ. ΑΝ ΩΣΤΟΣΟ ΚΑΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΚΑΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΟΚ.

ΛΟΙΠΟΝ :

ΦΤΙΑΞΤΕ ΕΝΑΝ ΚΑΤΑΛΟΓΟ ΜΕ ΤΙΣ ΤΟΠΟΘΕΣΙΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΤΕ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΓΥΡΙΣΜΑ ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΤΡΑΒΗΞΕΤΕ ΣΕ ΚΑΘΕ ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΙΩΣΤΕ ΠΩΣ ΘΑ ΓΥΡΙΣΤΕΙ ΤΟ ΚΑΘΕ ΘΕΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΟΛΟΓΙΣΟΥΜΕ ΠΟΣΟ ΧΡΟΝΟ ΘΑ ΧΡΕΙΑΣΤΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΘΕ ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ.
ΣΕ ΕΝΑΝ ΧΑΡΤΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΣΗΜΕΙΩΣΤΕ ΤΙΣ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΣ ΤΟΠΟΘΕΣΙΕΣ ΚΑΙ ΦΤΙΑΞΤΕ ΕΝΑ ΣΧΕΔΙΟ ΓΥΡΙΣΜΑΤΟΣ (ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΟ) ΠΟΥ ΝΑ ΒΟΛΕΥΕΙ, ΣΥΝΥΠΟΛΟΓΙΖΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΦΩΣ (Π.Χ. ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΚΑΠΟΥ ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ Ή ΑΝΑΤΟΛΗ Ή ΑΠΟΓΕΥΜΑ Ή ΠΡΩΙΝΟ)
ΣΤΕΙΛΤΕ ΜΟΥ ΤΟΝ ΚΑΤΑΛΟΓΟ ΚΑΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΟ ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ 23.00 ΣΗΜΕΡΑ ΤΕΤΑΡΤΗ 22/4, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΧΩ ΚΑΠΟΙΟ ΧΡΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΔΩ ΚΑΙ ΝΑ ΣΑΣ ΑΠΑΝΤΗΣΩ, ΕΓΩ Ή Ο ΚΩΣΤΑΣ.
ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΔΟΠΟΙΗΘΕΙ ΣΧΕΤΙΚΑ ΟΛΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΔΟΘΕΙ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΩΡΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ ΑΠ' ΟΠΟΥ ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΤΟ ΓΥΡΙΣΜΑ. ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΟΥ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΟΘΕΙ ΚΙΝΗΤΟ ΩΣΤΕ ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΒΡΕΙ.

ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ

Μία Ελληνική οικογένεια στη Κυψέλη

2009-04-06T00:31:00.000-07:00

Οδός Λειβαθούς, 30/03/2009:
Σ’ αυτή τη μικρή οδό, κάθετη στην Οδό Κυψέλης (Στάση Ιθάκης), που σύμφωνα με ΦΕΚ έχει χαρακτηριστεί ως πεζόδρομος, αλλά δεν έχει ακόμη πεζοδρομηθεί, ζει εδώ και πέντε χρόνια μια ελληνική οικογένεια. Η Έλενα, ο Σπύρος, οι δυο κόρες τους η οκτάχρονη Ζαϊρα, η εξάχρονη Κορίνα και η σκυλίτσα τους η Σεραφίνα.

Το σπίτι τους χτίστηκε το 1900. Ανακαινίστηκε από έναν Άγγλο το 1996 διατηρώντας τη πρόσοψη και την εσωτερική σκάλα του σπιτιού όπως ήταν και διαμόρφωσε έναν μεγάλο ενιαίο χώρο για καθιστικό. Από εκεί βλέπεις, τη πίσω πλευρά του σπιτιού όπου υπάρχει μια έκρηξη πρασίνου και φύσης σε τόσο στενό χώρο. Εκεί αντιλαμβάνεσαι ότι κάτω υπάρχει ένας όμορφος κήπος με πανύψηλα δέντρα. Αυτά τα δέντρα έχουν γίνει θέμα και είναι σε διαρκή διαμάχη γιατί ενοχλούν τους απέναντι από τη πίσω πλευρά που θέλουν να τα κόψουν. Από την άλλη οι συμπαραστάτες των δέντρων δεν πρόκειται να προβούν σε μια τέτοια ανώφελη ενέργεια. Το θέμα είναι σε διαρκή εκκρεμότητα από το 2003 που κατοικούν σ’ αυτό το μεγάλο σπίτι με το κήπο. Ενώ από την μπροστινή πλευρά του σπιτιού, όλοι οι γείτονες χρησιμοποιούν άνετα χωρίς φιλονικίες αυτή την μικρή και στενή οδό ως πάρκινγκ για τις καθημερινές τους ανάγκες.

Η Έλενα, ζωγράφος, ζούσε στα Εξάρχεια πριν έρθει στη Κυψέλη. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα τη κέρδισε η Κυψέλη αν και τόσο πυκνοκατοικημένη. Δε θα γύριζε να ζήσει ξανά στα Εξάρχεια. Νιώθει τόση ασφάλεια που μπορεί να πετάγεται άνετα να αγοράσει τσιγάρα ακόμη και στις τέσσερεις η ώρα τη νύχτα. Τώρα πια ζει ήδη στη Κυψέλη δέκα χρόνια και τη βρίσκει μια ήσυχη και ασφαλή συνοικία χωρίς εγκληματικότητα και ναρκωτικά όπου τα παιδιά της μπορούν να μεγαλώσουν άνετα σε ένα κεντρικό και πολυπολιτισμικό περιβάλλον. Ήδη το δημόσιο σχολείο στην οδό Τροίας που πηγαίνουν τα παιδιά της μια στάση πιο κάτω έχει περίπου 40% Έλληνες και 60% αλλοεθνείς από Αλβανία, πρώην σοβιετική ένωση, Αφρική και Ασία. Οι Αφρικανοί είναι λιγότεροι στη συγκεκριμένη γειτονιά σε σχέση με τις άλλες εθνικότητες.

Ο Σπύρος, γεννήθηκε, μεγάλωσε και έζησε ως φοιτητής δυο δρόμους παραπάνω. Εργάζεται ως δικηγόρος και η συνοικία της Κυψέλης πέρα από το συναισθηματικό δέσιμο που έχει μαζί της, του κάνει τη ζωή ευκολότερη γιατί όλα είναι κοντά του και στο κέντρο για να μετακινηθεί. Νιώθουν ασφαλείς με τα παντζούρια τους να μένουν πάντα ανοιχτά και τη μοτοσυγκλέτα ξεκλείδωτη παρκαρισμένη στο στενό. Επίσης, οι έξοδοι τους τρεις φορές την εβδομάδα γίνονται με άνεση ενώ αν ζούσε με τη οικογένειά του σ’ ένα προάστιο θα ήταν πιο δύσκολες και αραιές.

Οι εικόνες της Κυψέλης τρέχουν στο μυαλό του από τα πολλά νεοκλασικά της Τήνου, το σπίτι του Κανάρη και της Κοτοπούλη, στο παλιότερο bar της Αθήνας“Aurevoir” (1958), στο κινηματογράφο Αελώ ως και την ηθοποιό κυρία Καλουτά να βγαίνει βόλτα Κυριακή εννέα το πρωί χαμηλά στη Φωκίωνος Νέγρη και να χαιρετά το κόσμο σαν ζωντανό μνημείο. Του αρέσει όλη η κίνηση και η βαβούρα του κέντρου ενώ για πολλούς άλλους είναι μειονέκτημα. Το πεδίο του Άρεως και η Φωκίωνος Νέγρη ως ανοιχτοί και πράσινοι χώροι είναι κοντά τους για έναν περίπατο. Τα παιδιά το 1975 μπορεί να έπαιζαν παιχνίδια στους δρόμους της Κυψέλης και έκαναν ολυμπιακούς αγώνες κάτι που τα σημερινά παιδιά δεν μπορούν να κάνουν. Δεν υπάρχει κενός χώρος ούτε για αντιπαροχή. Τα περισσότερα σινεμά έγιναν σούπερ-μάρκετ ενώ αυτά που παραμένουν στη θέση τους είναι ακόμη τα θέατρα.

Πράγματα που θα μπορούσαν να βελτιώσουν τη ζωή στη Κυψέλη θα ήταν η οριοθέτηση πάρκινγκ, μεγαλύτερα πεζοδρόμια, πεζοδρομήσεις, απαλλοτριώσεις και λύση για τα εγκαταλελειμμένα σπίτια ώστε να μη γίνονται εστίες μόλυνσης. Αν και υπάρχει διεθνή κουζίνα στη Κυψέλη λείπει το καλό φαγητό.

Ο Σπύρος και η Έλενα είναι διαθέσιμοι να κινηματογραφηθούν για λίγο αν χρειαστεί για το σκοπό του ντοκιμαντέρ μας. Η Φωτεινή διαθέτει τα στοιχεία επικοινωνίας τους. Ο Δημήτρης και η Φωτεινή βιντεοσκόπησαν μέρος της συνέντευξης. Σ’ αυτή τη συνέντευξη γνωριμίας συμμετείχαν η Φωτεινή, ο Δημήτρης και η Αναστασία για περισσότερες διευκρινήσεις.

Αναστασία

Ελισσάβετ (αιθιοπικό Lalibela)

2009-03-24T00:16:00.001-07:00

φωτογραφίες από την επίσκεψη Αναστασίας, Φωτεινής, Μαρίας

Για να μη ξεχνιόμαστε!

2009-03-24T00:12:00.000-07:00

Το Σάββατο (21/3/09) πήγα να δω το παραδοσιακό χορό απο την Αιθιοπία αλλά είχε ακυρωθεί. Παρολ' αυτά είδαμε ένα βίντεο με παραδοσιακούς χορούς και μουσική από την Αιθιοπία. Έτσι η Φωτεινή τράβηξε το πρώτο βιντεάκι της ήσυχης βραδιάς μας. Ελπίζω να μπορέσουμε να το δούμε.

Αφού θυμιαστήκαμε με το καβούρδισμα του φρέσκου Αιθιοπικού καφέ, γνωρίσαμε τον Αντένε έναν τυπογράφο Αιθίοπα ο οποίος εδώ και 10 χρόνια δεν έχει πάει στη πατρίδα του και δε θα πάει ωσότου να φύγει η σημερινή κυβέρνηση που διοικεί τη χώρα του. Είχε ήδη φυλακιστεί δυο φορές πριν φύγει και δεν έχει σκοπό να το διακινδυνέψει. Με λίγα λόγια πολλοί διανοούμενοι Αιθίοπες εγκατέλειψαν τη χώρα τους για πολιτικούς λόγους την προηγούμενη δεκαετία. Η Ελλάδα του αρέσει γιατί έχει δημοκρατία και μπορεί να κάνει ότι του αρέσει. Μιλάει Ελληνικά χωρίς προφορά. Εργάζεται στη Βουλιαγμένη στο ναυτικό όμιλο και μένει στο Παγκράτι.

Αν μείνετε Πάσχα στη Αθήνα μπορείτε να κάνετε ορθόδοξο Πάσχα μαζί με τους Αιθίοπες της Ελλάδας στο "LALIBELA". Ως γνωστό οι Έλληνες φεύγουν στα χωριά τους το Πάσχα και ετσι το "LALIBELA" είναι κυρίως γεμάτο από Αφρικανούς εκείνη την ημέρα. Το βράδι της Ανάστασης τρώνε κοτόπουλο μετά την υποτιθέμενη νηστεία των 40 ημερών. Τις δε τρεις τελευταίες μέρες δεν πίνουν ούτε νερό!

Καλή Άνοιξη σε όλους σας!!!

Αναστασία

Στην Αθήνα το 11 Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης

2009-03-23T03:57:00.000-07:00

Από 26 Μαρτίου έως 1η Απριλίου στο ΤΡΙΑΝΟΝ Filmcenter Κοδριγκτώνος 21 (ύψος Πατησίων 101) ΜΕΤΡΟ Βικτώρια, τηλ. 210 8215469
Πατήστε στην παρακάτω εικόνα για να δείτε σε μεγέθυνση το πρόγραμμα:

Πατήστε στις παρακάτω εικόνες για να διαβάσετε λίγα λόγια για την κάθε ταινία:

Για πρώτη φορά στην εντεκάχρονη διαδρομή του, το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης - Εικόνες του 21ου αιώνα επισκέπτεται την Αθήνα, δίνοντας την ευκαιρία στο αθηναϊκό κοινό να συμμετάσχει στην μεγάλη γιορτή του ντοκιμαντέρ, μιας τέχνης που διερευνά τα πολλαπλά πρόσωπα της ανθρώπινης πραγματικότητας του νέου αιώνα.

Το 11ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης -μέρος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης- θα δώσει δυναμικό «παρών» στον κινηματογράφο Τριανόν Filmcenter από τις 26 Μαρτίου έως την 1η Απριλίου 2009, με μια ενδεικτική επιλογή από το φετινό του πρόγραμμα.

Συνολικά 26 ντοκιμαντέρ, σκιαγραφούν το σύγχρονο παγκόσμιο κοινωνικοπολιτικό τοπίο, καταγγέλλουν την κατάφωρη καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και αξιών, αφηγούνται οικουμενικές ανθρώπινες ιστορίες, αγωνιούν για το μέλλον του πλανήτη μας, αποκαλύπτουν όσα κρύβονται κάτω από τους πηχυαίους τίτλους των δελτίων ειδήσεων. Με άλλα λόγια, προτρέπουν τον θεατή να προβληματιστεί, να ενεργοποιηθεί, να δράσει.

Ταινίες από την Κίνα, τις ΗΠΑ, τη Βρετανία, τον Καναδά, την Νότιο Αφρική, την Γαλλία, την Ινδία, το Βέλγιο, το Μεξικό, την Γερμανία και φυσικά ένα χαρακτηριστικό πορτρέτο της εγχώριας παραγωγής ντοκιμαντέρ, καλούν τους θεατές να περιηγηθούν στα απρόβλεπτα μονοπάτια της ανήσυχης τέχνης του ντοκιμαντέρ.

Οι ταινίες του προγράμματος

Ο Κόκκινος Αγώνας, Chao Gan, Κίνα
Από τον Όλυμπο στο Έβερεστ, Παύλος Τσιάντος, Ελλάδα
Σέλια η βασίλισσα, Joe Cardona, Mario de Varona, ΗΠΑ
Εθνικός Κήπος, Απ.Καρακάσης, Ελλάδα
Bells, Threads & Miracles, Μαριάννα Οικονόμου, Ελλάδα
Οδύνη: Μικρές Ιστορίες Ανεργίας, Γιώργος Ζέρβας, Ελλάδα
Ασωτοι Γιοι, Kimberly Reed, ΗΠΑ
Αντουάν, Laura Bari, Καναδάς
Φλερτάροντας την Κόντι, Sebastian Doggart, ΗΠΑ
Bombing, Aγγ.Αθανασόπουλος, Δ.Νικολόπουλος
Ρυθμοί και Ρίμες, Νίκος Σκαρέτζος
Η Ζωή στους βράχους, Αλ.Δημητρίου, Ελλάδα
Κεϊσκαμα - Μια ιστορία αγάπης, Miki Redelinghuys, Ν.Αφρικη
Ο Παράδεισος της Σάντρα, Marianne Roussy, Γαλλία
Personna non Grata, Fabio Wuytack, Βέλγιο
Φίλο και Μαρίνα, Καλλιόπη Λεγάκη, Ελλάδα
Λουόμενοι, Εύα Στεφανή, Ελλάδα
Αγριο Φως: Όταν το πνεύμα συναντά τη δράση, Velcrow Ripper, Καναδάς
Τα παιδία της Πυρας, Rajesh S. Jala, Ινδία
Αγαπητέ Ζάκαρι: Γράμμα σ' ένα γιο για τον πατέρα του, Kurt Kuenne, ΗΠΑ
T 4 Trouble and the self admiration society, Δημήτρης Αθυρίδης, Ελλάδα
Αλλος δρόμος δεν υπάρχει, Σταύρος Ψυλλάκης, Ελλάδα
Ο Θ.Αγγελόπουλος γυρίζει την Σκόνη του Χρόνου, Ν.Λυγγούρης, Γερμανία
Charisma X- Iannis Xenakis, Έφη Ξηρού, Ελλάδα
Τομέας 60: Εθνικό Νεκροταφείο του Αρλινγκτον, Jon Alpert, Matthew O'Neill, ΗΠΑ
Τρία τάματα για τρεις ψυχές, Diego Rivera Kohn, Μεξικό

Με αισιόδοξα μηνύματα έπεσε η αυλαία
ΔΕΥΤΕΡΑ, 23 ΜΑΡΤΙΟΥ 2009 07:00
Στην κατάμεστη αίθουσα του Ολύμπιον, έπεσε το βράδυ του Σαββάτου, η αυλαία του 11ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, παρουσία προσωπικοτήτων του πολιτικού και καλλιτεχνικού γίγνεσθαι. To Φεστιβάλ, με αυξημένη φέτος την προσέλευση θεατών -που ξεπέρασαν τους 40.000-, συγκαταλέγεται πλέον -μαζί με αυτά του Άμστερνταμ και της Λειψίας-, στα σημαντικότερα της Ευρώπης.
Το αφιέρωμα «Αφρική εκ των έσω» βρέθηκε στο επίκεντρο, προσελκύοντας -πρώτη φορά στη διοργάνωση-, εκπροσώπους του CNN. Οι καλύτερες φετινές ταινίες θα ταξιδέψουν στην ελληνική επικράτεια, ενώ για πρώτη φορά θα προβληθούν στην Αθήνα, από τις 26 Μαρτίου έως την 1η Απριλίου.

Η απονομή των βραβείων, ξεκίνησε με αυτό της WWF -καλύτερη ταινία του τμήματος «Κοινωνία και Περιβάλλον»-, που κέρδισε το «Αργό πετρέλαιο» του Τζο Μπέρλιντζερ.

Το βραβείο της Διεθνούς Αμνηστίας -καλύτερη ταινία του τμήματος «Ανθρώπινα δικαιώματα»-, απονεμήθηκε στο ντοκιμαντέρ «Βίντεο Βιρμανία - Ρεπορτάζ από μια κλειστή χώρα» του Άντερς Έστεργκααρντ.

Το βραβείο τηλεοπτικής προβολής της ΕΡΤ3 σε ντοκιμαντέρ της ενότητας «Κοινωνία και Περιβάλλον» -που αντιστοιχεί σε τηλεοπτική προβολή, έναντι ποσού 3.000 ευρώ-, απέσπασε ο «Άλλος πλανήτης», του Φέρεντς Μολντοβάνιι.

Τη νέα διάκριση, «Βραβείο Doc On Air» της ΕΡΤ, που αφορά στην καλύτερη πρόταση διεθνούς συμπαραγωγής που συμμετείχε στο Pitching Forum του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ντοκιμαντέρ EDN, - με έπαθλο 7.000 ευρώ- κέρδισε το «Rush for life» της Κέιτ ΜακΝότον.

Ακολούθησαν οι διακρίσεις της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου Fipresci, για καλύτερη ελληνική και ξένη παραγωγή. Τα βραβεία απέσπασαν η ταινία «Λουόμενοι», σε σκηνοθεσία της Εύας Στεφανή, και το ντοκιμαντέρ «Άσωτοι γιοι», της Κίμπερλι Ριντ.

Ακολούθησε η απονομή των τεσσάρων βραβείων κοινού, με χορηγό -για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά- τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό. Τα δύο Βραβεία αφορούν ταινίες άνω των 45' -μία ελληνική και μία ξένη- και συνοδεύονται από έπαθλα 4.000 ευρώ, ενώ τα δύο -αντίστοιχα- Βραβεία ταινιών κάτω των 45', συνοδεύονται από έπαθλα 2.000 ευρώ. Για τις ελληνικές παραγωγές, τα ποσά αυξήθηκαν κατά 26.000 και κατά 18.000 ευρώ, αντίστοιχα, με πρωτοβουλία του προέδρου του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, Ανδρέα Μαρτίνη.

«Κάθε ντοκιμαντέρ καθρεφτίζει το σύνολο των ανθρώπινων σχέσεων, μέσα από τις οποίες έχει προκύψει», είπε μεταξύ άλλων, ο Απόστολος Καρακάσης παραλαμβάνοντας το βραβείο του κοινού, καλύτερης ελληνικής παραγωγής άνω των 45', για την ταινία του «Εθνικός Κήπος».

Καλύτερη ελληνική παραγωγή κάτω των 45', ψηφίστηκε η ταινία «Βγήκαμε από τα ρούχα μας» της Έλλης Ζερμπίνη, που καταγράφει την πρώτη γυμνή ποδηλατοδρομία, που πραγματοποιήθηκε πέρυσι στη Θεσσαλονίκη.

Βραβείο κοινού ξένης παραγωγής άνω των 45', κέρδισε το «Βίντεο Βιρμανία - Ρεπορτάζ από μια κλειστή χώρα», ενώ καλύτερο ντοκιμαντέρ κάτω των 45', αναδείχθηκε το «Άνθη της Ρουάντα», του Νταβίντ Μουνιόθ.

Κλείνοντας την τελετή, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Δημήτρης Εϊπίδης -μεταξύ άλλων- ανέφερε, ότι απεδείχθη πως το ντοκιμαντέρ έχει και εμπορικές δυνατότητες, αλλά κυρίως ότι μπορεί να μας κάνει καλύτερους σκεπτόμενους πολίτες.

Βραβεία

Βραβείο Κοινού - Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού που αφορά σε ταινίες άνω των 45' απονέμεται

i. «Εθνικός Κήπος» σε σκηνοθεσία Απόστολου Καρακάση.

ii. «Βίντεο Βιρμανία-Ρεπορτάζ από μια κλειστή χώρα» (Δανία) σε σκηνοθεσία Αντερς Εστεργκαρντ.

Βραβείο Κοινού - Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού που αφορά σε ταινίες κάτω των 45' απονέμεται

i. «Βγήκαμε από τα ρούχα μας» σε σκηνοθεσία Ελλης Ζερμπίνη.

ii. «Ανθη της Ρουάντα» (Ισπανία) σε σκηνοθεσία Νταβίδ Μουνιόθ.

ΒΡΑΒΕΙΑ FIPRESCI

i. «Λουόμενοι» σε σκηνοθεσία Εύας Στεφανή.

ii. «Ασωτοι γιοι» (ΗΠΑ - Μεγ. Βρετανία) σε σκηνοθεσία Κίμπερλι Ριντ.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΕΡΤ3

«Αλλος πλανήτης» (Ουγγαρία) του Φέρεντς Μολντοβάνιι.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΕΡΤ

«Rush for life» (Mεγ. Βρετανία) της Κέιτ ΜακΝότον.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΜΝΗΣΤΙΑΣ

«Βίντεο Βιρμανία - Ρεπορτάζ από μια κλειστή χώρα» (Δανία) σε σκηνοθεσία Αντερς Εστεργκαρντ.

ΒΡΑΒΕΙΟ WWF

«Αργό πετρέλαιο» (ΗΠΑ - Εκουαδόρ - Μεγ. Βρετανία) του Τζο Μπέρλιντζερ.

Πρόσωπα (λίστα)

2009-03-22T10:44:00.000-07:00

Ακολουθεί μία λίστα από τα πρόσωπα (πιθανούς πρωταγωνιστές) που ερευνούμε για να επιλέξουμε. Οι σύνδεσμοι (link) οδηγούν σε ανάρτηση που παρουσιάζεται ξεχωριστά το κάθε πρόσωπο.

Elite (82) (ανακάλυψη φωτογραφείου, πρώτη συνάντηση,

Αριστέα ( ) (πρώτη συνάντηση, )

Βασιλική Δήμου (εκκρεμεί)

Γιώργος περιπτεράς (40) (πρώτη επαφή, ρεπεράζ ενότητα 7,

Ελισσάβετ ( ) (εκκρεμεί)

Θωμάς (24) επαφή στην αγορά Κυψέλης

θυρωρός (εκκρεμεί)

Λοπέζ (55) (ρεπεράζ, )

Φωτεινή (20)(εκκρεμεί)

Αν έχω παραλείψει κάποιον ενημερώστε με σας παρακαλώ και στείλτε μου το αντίστοιχο υλικό ή αναρτήστε το εσείς.
Αυτήν την λίστα μπορείτε να την βρίσκετε ανά πάσα στιγμή δεξιά επάνω στην ετικέττα "Πρόσωπα".

«Πάγος» στο πάρκινγκ της Κύπρου

2009-03-22T10:21:00.000-07:00

Παγώνει προσωρινά το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών τις εργασίες για την κατασκευή του υπόγειου γκαράζ τού Δήμου Αθηναίων στο πάρκο των οδών Κύπρου και Πατησίων στην Κυψέλη. Με απόφασή του ανέστειλε την οικοδομική άδεια που έχει εκδοθεί για την κατασκευή του γκαράζ κάνοντας δεκτή σχετική αίτηση των κατοίκων της περιοχής. Οι δικαστές έκριναν ότι η βλάβη που θα προκληθεί από τη συνέχιση των έργων θα είναι πολύ δύσκολο να επανορθωθεί σε περίπτωση που η προσφυγή των κατοίκων για ακύρωση της οικοδομικής άδειας τελικά ευδοκιμήσει. Προηγήθηκε προσωρινή διαταγή του προέδρου της Ενωσης Δοικητικών Δικαστών, Γ. Φαλτσέτου.

Υπενθυμίζεται ότι η απόφαση του δημάρχου Αθηναίων Ν. Κακλαμάνη να κόψει 50 αιωνόβια πεύκα στο πάρκο, προκειμένου να ξεκινήσουν τα έργα κατασκευής του γκαράζ, έχει προκαλέσει τις έντονες αντιδράσεις των κατοίκων και περιβαλλοντικών οργανώσεων.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 20/03/2009

Το πιο φημισμένο πάρκο της Αθήνας
Παρόλο που είναι (ίσως) το πιο μικρό πάρκο της Αθήνας, το πάρκο Πατησίων και Κύπρου γωνία σίγουρα αποτελεί το πιο πολυσυζητημένο και φημισμένο πάρκο της Αθήνας στις μέρες αυτές. Αυτό το μικρό και μέχρι πρότινος απεριποίητο παρκάκι που προσπαθούσε να αντέξει δίπλα στις μεγάλες πολυκατοικίες και το ατελείωτο γκρίζο έγινε ξαφνικά εν μια μέρα- ξημερώματα συγκεκριμένα- το πάρκο για το οποίο μιλούσε όλη η πόλη, έγραφαν για αυτό οι bloggers και το είχαν στα δελτία ειδήσεων. Και ακόμα όλη η πόλη μίλα για αυτό καθώς η διαμάχη μεταξύ των κατοίκων της περιοχής και του δημάρχου τους Κ. Κακλαμάνη για το αν το μικρό, ταπεινό, αλλά πολύ σημαντικό κατά πως φαίνεται αυτό παρκάκι, θα γίνει χώρος υπόγειου parking όπως θέλει ο δήμαρχος και θα αναπλαστεί αργότερα ή θα παραμείνει ως έχει όπως το επιθυμούν οι κάτοικοι της περιοχής συνεχίζεται. Στα δικαστήρια εκκρεμούν οι αποφάσεις για το παρκάκι και μέχρι στιγμής έχει απαγορευτεί στο δήμο η κάθε διαδικασία για την απαλλοτρίωση του πάρκου.

•Οι κάτοικοι της περιοχής έχουν στήσει καραούλι στην κυριολεξία στο Δήμαρχο από το παρκάκι, καθώς λένε έχουν μοιραστεί σε δίωρες βάρδιες ο καθείς που θέλει εθελοντικά να πέρνα κάποιες ώρες του εκεί, σε περίπτωση που θελήσει να κάνει την οποιαδήποτε επιδρομή του με μπουλντόζες.

•Η Κ. Μαρουλία είναι 52 ετών και τα τελευταία 5 χρόνια ζει δίπλα στο πάρκο. Το μπαλκόνι της μάλιστα έχει θέα στο παρκάκι της οδού Πατησιών και αυτό του το πλεονέκτημα υπήρξε για αυτήν το κριτήριο για την αγορά του. Για χρόνια ζούσε στην Πορτογαλία και λέει ότι: << Ναι η Λισσαβόνα είναι μια πανέμορφη πόλη, όπως και οι περισσότερες πόλης πρωτεύουσες της Ευρώπης, αλλά οι συγκρίσεις δεν ωφελούν σε τίποτα. Πρέπει να κοιτάξουμε την Αθήνα μας προσεκτικά, να την αφουγκραστούμε και να πιάσουμε τον παλμό της και όχι να την κάνουμε ένα φτηνό αντίτυπο μιας άλλης μοναδικής για τον εαυτό της Ευρωπαϊκής πόλης.>>

•Η κ. Μαρουλία συνεχίζει λέγοντας: << Μας είχε έρθει ενημέρωση από το δήμο ότι πρόκειται να γίνει ο υπόγειος χώρος στάθμευσης για την αναβάθμιση της περιοχής αλλά όχι ότι για αυτό θα έκοβαν τα υπεραιωνοβια δέντρα του πάρκου. Και μάλιστα κατά αυτόν τον τρόπο-σχεδόν στα μουλωχτά- 5 τα ξημερώματα τα συνεργεία του δήμου είχαν ήδη κόψει πολλά από τα δέντρα. Ο δήμαρχος θεωρώ ότι ψεύδεται ασυστόλως για το ότι θα γίνει ανάπλαση του πάρκου. Και αν γίνει δεν θα είναι τίποτα περισσότερο από όση είναι και η ανάπλαση στην πλατεία Κοτζιά. Είναι αλήθεια ότι πριν το γεγονός το πάρκο ήταν εγκαταλελειμμένο και τα βράδια πολλοί πάρκαραν τα αυτοκίνητα τους παράνομα μέσα στο πάρκο, αλλά όλη αυτή η κατάσταση είχε δημιουργηθεί εσκεμμένα και αφηνόταν από το δήμο για να το απεχθάνεται στο τέλος ο κόσμος που ζει γύρω του. •Ο κ. Κακλαμάνης δεν είχε φύλακα για το πάρκο και τον κηπουρό που τον φρόντιζε τον έδιωξε, δεν έβαλε ποτέ την τροχαία να γράψει κανένα από τα παράνομα αυτοκίνητα που πάρκαραν κάθε βράδυ στο πάρκο. Όλες αυτές οι κινήσεις του ήταν μεθοδευμένες για να μπορεί τώρα να λέει ότι μας κάνει και χάρη που θα αναβαθμίσει αυτό το μικρό και απεριποίητο και κατεστραμμένο πάρκο, που ουσιαστικά ο ίδιος έφερε σε αυτήν την κατάσταση. Βέβαια προς έκπληξη του οι κάτοικοι της περιοχής ενώθηκαν όλοι μαζί για να υπερασπιστούν αυτό το βρόμικο παρκάκι και να το κάνουν όμορφο •Δίπλα στην κ. Μαρουλία σε ένα από τα 3 πλαστικά-άσπρα τραπεζάκια που είναι στημένα στο παρκάκι δίπλα στο τεχνητό-υπαίθριο κουζινακι κάθεται η κ. Παπακωσταντίνου Παναγιώτα είναι 58 ετών και νοιώθει ότι τώρα στα γεράματα αναγκάσθηκε και έγινε ξανά μια επαναστατημένη έφηβη.<< Μένω εδώ και 30 χρόνια στην οδό Λευκωσίας και έχω και ένα εγγονό 8 χρονών, το πάρκο αυτό νοιώθω ότι μου ανήκει. Εγώ πλήρωνα τόσα χρόνια φόρους για την συντήρηση του έστω και αυτή την άθλια που υπήρξε τα τελευταία χρόνια. Την κόρη μου την μεγάλωσα κάνοντας την βόλτες στο Πεδίο του Άρεως αλλά και αυτό τώρα είναι παραμελημένο. Δεν δέχομαι το δικό μου πάρκο και τόπο αναψυχής για ηλικιωμένους και μικρά παιδία να έρθει να το κάνει υπόγειο parking και να το διαχειρίζεται ένα ιδιώτης βγάζοντας και υπερκέρδος από αυτό με τις ευλογίες του δημάρχου μου που υποτίθεται φροντίζει για το καλό μου και της πόλης μου. Της πόλης που θα παραδώσω στα παιδιά μου και στο εγγόνι μου για να ζήσουν. >>

•Και πιο μέσα στο αντίσκηνο που έχουν στήσει σε ένα από τα παλιά καναπεδάκια που έχουν βάλει οι κάτοικοι κάθεται μια νεαρή κοπέλα και διαβάζει ένα βιβλίο. Η ώρα είναι 12 το μεσημέρι, Μάρτης μήνας και έξω από το αντίσκηνο έχει αρχίσει να συννεφιάζει πολύ και η Πατησίων να σφύζει από ζωή αφού είναι μια εργάσιμη μέρα. Φυσικά όλα αυτά δεν την αφορούν την Νατάσσα καθότι φοιτήτρια ακόμα (είναι μόλις 21 ετών) οι ώρες της ημέρας της δεν ακολουθούν τα πρότυπα των εργαζόμενων πολιτών της πόλης. Έτσι μιας και μένει δύο στενά μόνο πιο κάτω από το παρκακι συχνά δίωρα κενά που υπάρχουν στην μέρα της τα περνά στο πάρκο. Πιο πολύ όμως της αρέσει όταν μαζεύετε με την παρέα της το βράδυ στο πάρκο και συζητάνε ή παρακολουθούν διάφορες προβολές ταινιών ή μουσικών ειδών.

•<< Η ιστορία αυτή του να χάσουμε το πάρκο μας μας έφερε όλους τους γείτονες πιο κοντά και μας έδωσε την ευκαιρία να γνωριστούμε μεταξύ μας ή σε καλύτερο βαθμό αν το είχαμε κάνει ήδη. Οι προβολές ταινιών, οι καραγκιόζηδες, το γεγονός ότι μετανάστες (όπως πακιστανοί κ.α) έρχονται το βράδυ και κάθονται μαζί μας και διασκεδάζουν μαζί μας, διότι δεν νοιώθουν το ρατσισμό όπως θα νοιώσουν σε κάποια καφετερία και γιατί οικονομικά δεν επιβαρύνονται είναι για μένα πολύ σημαντικά και αποτελούν πράγματα που ξανά έδωσαν ζωή στο πάρκο. Όλοι μαζί οι κάτοικοι μαζευόμαστε κάθε Τετάρτη και Παρασκευή και κάνουμε συνελεύσεις και συζητάμε για το τι μπορούμε να κάνουμε για να αναβαθμίσουμε μόνοι μας το πάρκο μας. Βλέπεις ότι όλες οι ηλικίες παίζουν. Αν και ανά στιγμές υπάρχουν και εντάσεις μεταξύ μας και είναι λογικό γιατί μαζευόμαστε τόσα άτομα με διαφορετικές αντιλήψεις ο καθένας και οι μεγάλοι σε ηλικία είναι λιγότερο συζητήσιμοι και αυτοί που δεν ασχολούνται και πολύ με τα κοινά δεν γνωρίζουν κάποια πράγματα ή το να συζητούν διαλλακτικά με πολλά άτομα. Στο τέλος όμως τα βρίσκουμε γιατί όλοι καταλήγουμε στο σημαντικότερο, δηλαδή την φροντίδα του πάρκου. Μάλιστα αυτήν την Κυριακή στις 22 του μήνα θα κάνουμε μια συνέλευση με θέμα την ενημέρωση των πολιτών και για την βελτίωση της παιδικής χαράς. Θέλω να φέρνω τον μικρό μου αδερφό εδώ δίπλα στο σπίτι μας να παίζει και να γνωρίζεται με τα αλλά παιδάκια της γειτονίας του. •Μου αρέσει που βλέπω ανθρώπους που δεν ανήκουν πουθενά κομματικά και θέλουν να φτιάξουν το χώρο τους. Κάποιες στιγμές στις συνελεύσεις άτομα με κομματικές βλέψεις προσπαθούν να καπελώσουν το όλο συμβάν αλλά οι κάτοικοι προσπαθούν να μην το επιτρέψουν αυτό. Για παράδειγμα κάποια στιγμή υπογραφές που είχαν μαζέψει από τους περαστικούς οι κάτοικοι υπέρ της διατήρησης του πάρκου άτομα με πολιτικά συμφέροντα τις είχαν πάρει και τις είχαν δώσει στην ανοιχτή πόλη-αγορά κυψέλης και ισχυρίζονταν ότι μαζεύτηκαν από εκεί. Εννοείται ότι στις επόμενες συνελεύσεις υπήρξε αντίδραση των κατοίκων και οι υπογραφές δόθηκαν εκεί που άνηκαν, και στους ανθρώπους που κόπιασαν να τις μαζέψουν εξαρχής. •Όλα τα αντικείμενα στο πάρκο είναι φτιαγμένα από εμάς και στις 29 του μηνός θα γίνει και η δεντροφύτευση 12 πεύκων. Με πιάνει κατάθλιψη το ότι προσπαθούν να μας κάνουν απαθείς σε όλα, αλλά αυτό που έγινε στην γειτονία μου και το πόσος κόσμος κινητοποιήθηκε για το παρκακι μου δίνει την αίσθηση ότι υπάρχει λίγη ευαισθησία ακόμα. Το αντικαταναλωτικό πρότυπο που προάγετε μέσα από την ένωση των κατοίκων που μοιράζονται πράγματα και μερικοί τα προσφέρουν είναι από τα καλύτερα μαθήματα που πήρα ποτέ μου. Και στο πάρκο στα Εξάρχεια που γίνεται μια παρόμοια δουλεία με φύτευση λουλουδιών είναι πολύ ωραία. Εκεί έχει και πιο πολύ νεολαία και τα βράδια κάνουν και διάφορες συναυλίες με ρέγγε μουσική. Η Αθήνα χωροταξικά είναι η πιο άσχημη ευρωπαϊκή πόλη, αλλά όπως είπε και η κ. Μαρουλία είναι μοναδική και μόνο όταν ενδιαφερθούμε για αυτήν και την φροντίσουμε θα μας ανταμείψει μες της ομορφιές της. Για μένα η μεγαλύτερη ομορφιά της είναι το γεγονός ότι έχεις την ελευθέρια να αντιδράσεις, ενώ σε κάποιες άλλες ευρωπαϊκές πόλεις πρέπει να πάρεις άδεια για να διαμαρτυρηθείς.

Κληρονόμος πουλιών - Μίλτος Σαχτούρης

2009-03-21T03:47:00.000-07:00

«Εξακολουθώ να πιστεύω ότι δεν βοηθάει σε τίποτα η παρουσία του ποιητή σε ποιητικά συμπόσια ή σε πνευματικές παρέες, στη λεγόμενη πνευματική αγορά. Το ίδιο το έργο του ποιητή είναι που θα μιλήσει, και μάλιστα κάποτε, ο Ντύλαν Τόμας, ένα ποιητής που σέβομαι βαθύτατα και συχνά τον αναφέρω, σε ένα ποιητικό συμπόσιο διέκοψε τους ομιλητές και, τρέχοντας στο παράθυρο, φώναξε στους παρευρισκόμενους: Πάψτε, πάψτε, ακούστε τα πουλιά πόσο καλύτερα τα λένε από μας».

Μίλτος Σαχτούρης Ο Ελεγκτής

Ένας μπαξές γεμάτος αίμα/ είν ο ουρανός/ και λίγο χιόνι/
Έσφιξα τα σκοινιά μου/ πρέπει και πάλι να ελέγξω/ τα αστέρια/
εγώ/ κληρονόμος πουλιών/
πρέπει/ έστω και με σπασμένα φτερά/ να πετάω

Σκηνοθεσία: Λευτέρης Ξανθόπουλος
Σενάριο: Λευτέρης Ξανθόπουλος
Φωτογραφία: Δημ. Κορδελάς
Μοντάζ: Ηλίας Δημητρίου
Ήχος: Δημ. Βασιλειάδης
Παραγωγή: Cinetic, ΕΡΤ Α.Ε.
Video Έγχρωμη 52'
Eλλάδα, 2004

«Αγιογραφώ αυτούς που μ' έχουν σώσει»

2009-03-21T03:37:00.000-07:00

Μακάριοι όσοι έχουν σήμερα ελεύθερο χρόνο και θα χαρούν το αφιέρωμα της ΕΤ1 στα 30 χρόνια του «Παρασκηνίου». Προβάλλονται τα ντοκιμαντέρ: «Ζωντανές εικόνες Ελευθερίου Βενιζέλου» του Λάκη Παπαστάθη (2.30 μ.μ.), «Χρήστος Καπράλος» του Λευτέρη Ξανθόπουλου (3.10 μ.μ.), «Επισκέψεις στο σπίτι του Ε.Χ. Γονατά» της Εύας Στεφανή (6 μ.μ.), «Κορνήλιος Καστοριάδης» του Τάκη Χατζόπουλου (9 μ.μ.) και «Μανόλης Αναγνωστάκης» του Λάκη Παπαστάθη (10 μ.μ.).

Τριάντα χρόνια στο είδος κλείνει και ο Λευτέρης Ξανθόπουλος, που δηλώνει «συνειδητός ντοκιμαντερίστας». Από το 1976, που φοιτητής στο London Film School γύρισε την «Ελληνική Κοινότητα Χαϊδελβέργης», μέχρι σήμερα έχει υπογράψει τριάντα πέντε. Ακόμη και η μία από τις δύο ταινίες του, το «Καλή πατρίδα, σύντροφε» (1986), ήταν ένας συνδυασμός μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ - παρέα με τον «Δραπέτη» (1991) βγήκαν πρόσφατα σε dvd από την PCV.

Πολλά τα σημαντικά ντοκιμαντέρ του. «Ο Γιώργος από τα Σωτηριάνικα», «Στα Τουρκοβούνια», «Επί Κολωνώ», «Παύλος Ζάννας», «Ποιος είναι ο τρελός λαγός (Μίλτος Σαχτούρης)», «Ο κήπος με τ' αμέτρητα παράθυρα (Νίκος Εγγονόπουλος)», που συμμετέχει στο 8ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, «Ευλογημένα Χέρια (Χρήστος Καπράλος)», ενώ ολοκληρώνει ένα πορτρέτο του Κ. Καραθεοδωρή, του «Ελληνα Αϊνστάιν».

- Από το στρατευμένο-πολιτικό ντοκιμαντέρ περάσατε τα τελευταία χρόνια σχεδόν αποκλειστικά στα «Πορτρέτα».

«Το πολιτικό ντοκιμαντέρ έχει πια υπερκαλυφθεί από τα τηλεοπτικά ρεπορτάζ. Ο,τι θέμα και να σκεφτείς, καίγεται αμέσως. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα με ενδιέφερε να ξανακάνω κάτι ανάλογο με το "Καλή πατρίδα, σύντροφε". Ενα θέμα που με τραβάει είναι οι Πομάκοι».

«Τους βλέπω στον ύπνο μου»

- Ποια δημιουργική ανάγκη σας καλύπτουν τα πορτρέτα;

«Το να μπαίνεις μέσα σε μια ξένη ζωή είναι η ίδια η διαδικασία της δημιουργίας. Παθιάζομαι με το θέμα μου. Τον άνθρωπο με τον οποίο ασχολούμαι, που συνήθως δεν ζει πια, τον βλέπω στον ύπνο μου. Ζω καθημερινά μαζί του τους περίπου έξι μήνες που κρατάνε τα διαβάσματα, τα γραψίματα, το ρεπεράζ, το γύρισμα. Αλλά κάθε θέμα έχει συνολικά δύο χρόνια δουλειά».

- Υπάρχουν ντοκιμαντέρ σας, στα οποία απροκάλυπτα δηλώνετε τη λατρεία σας για το πρόσωπο με το οποίο ασχολείστε.

«Προσπαθώ να κρατάω μια απόσταση. Αλλά, ναι, ο "Εγγονόπουλος" ήταν συνειδητά αγιογραφία. Γιατί ενώ ήταν μια αντιφατική προσωπικότητα με πολλά σκοτεινά σημεία, δεν τα έψαξα. Ηξερα πολύ καλά ότι αν μπω στα σκοτάδια του δεν θα ξαναγυρίσω πίσω, θα πρέπει να τα εξερευνήσω μέχρι το τέρμα. Και κει σήκωσα τα χέρια ψηλά και είπα: "Θα κάνω μια αγιογραφία, γιατί αυτός ο άνθρωπος με την ποίηση και τη ζωγραφική του με έχει σώσει πολλές φορές". Το ίδιο είπα και για τον Χρήστο Καπράλο».

- Ποιον καλλιτέχνη με σκοτεινά σημεία θα θέλατε να «ψάξετε»;

«Τον γλύπτη Τάκη. Με ενδιαφέρουν αυτά που κάνει, μου φαίνονται πολύ παράξενα».

- Υποστηρίζουν ότι το ελληνικό ντοκιμαντέρ βρίσκετε σε άνθηση.

«Ποτέ δεν είχε κάμψη. Μέσα από το "Παρασκήνιο" δεν υπάρχει χρονιά που να μη βγουν διαμαντάκια».

- Γιατί ειδικά από το «Παρασκήνιο»;

«Γιατί είναι μια εκπομπή με συνέχεια και συνέπεια. Και έπειτα είναι φυτώριο σκηνοθετών. Δεν έχει μείνει κανείς που να μην πέρασε από αυτό. Μια κινηματογραφική σχολή».

Στο «Παρασκήνιο» διδάσκεσαι

- Με ποια έννοια;

«Οταν κάνεις "Παρασκήνιο" δεν καταθέτεις απλώς ένα ντοκιμαντέρ. Διδάσκεσαι. Μπαίνεις σε ένα μαγαζί με τεράστια ιστορία και πρέπει να τη σεβαστείς και να τη γνωρίσεις σε βάθος. Να ξέρεις όλες τις κρίσιμες εκπομπές. Δείτε, για παράδειγμα, αυτό το καταπληκτικό ντοκιμαντέρ του Λάκη Παπαστάθη για τον Μανόλη Αναγνωστάκη, πώς αναδείχθηκε και πάλι. Υπάρχουν "Παρασκήνια", είκοσι και είκοσι πέντε χρόνων, που είναι σαν να μην πέρασε μέρα από πάνω τους».

- Δεν είναι σημαντικότερο να κάνουν τα ντοκιμαντέρ επιτυχία στις αίθουσες, όπως η «Αγέλαστος Πέτρα» και το «Φαρενάιτ 9/11»;

«Γιατί; Μια χαρά είναι η τηλεόραση. Συμπτωματικά είναι όλα αυτά και εξαιρέσεις. Γενικά, πάντως, το αμερικανικό ντοκιμαντέρ, που κάνει πάταγο, το βλέπω με καψυποψία. Εχει μεγάλη πόζα».

- Τι θα λέγατε σε έναν νέο ντοκιμαντερίστα;

«Να μάθει να βλέπει γύρω του. Να διαβάζει ακατάπαυστα λογοτεχνία και εφημερίδες. Να βλέπει τηλεόραση. Γιατί όλα αυτά ανοίγουν κόσμους. Μου είναι αδιανόητο να μη διαβάζουν εφημερίδες οι νέοι».

- Η γνώση της λογοτεχνίας πώς βοηθάει στο ντοκιμαντέρ;

«Τα καλύτερα έργα στη λογοτεχνία έχουν ένα δυνατό, καλά κρυμμένο όμως, ντοκιμαντερίστικο υπόβαθρο. Είναι τεκμηριωμένα».

Ποιητής είμαι μόνο

- Και η ποίηση; Μετά το 2003 και το «Γιατί οι γυναίκες δεν αγαπούν τη βροχή», δεν έχετε ξαναεκδώσει.

«Κατά τη γνώμη μου, ποιητής είμαι μόνο, τίποτα άλλο. Ποιητής ήμουν πολύ πριν σπουδάσω σινεμά. Γράφω πάντα ποίηση, απλώς είναι κάτι για το οποίο δεν μπορώ να μιλήσω όπως για το σινεμά. Μόλις τελείωσα μια μεγάλη σύνθεση ("Κινδυνευτής") και ένα άλλο ("Οι εχθροί και οι φίλοι μου"), που θα το παραδώσω στον "Κέδρο"».

Της ΒΕΝΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ - ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 17/03/2006

Συνέντευξη με τον Λ. Ξανθόπουλο

2009-03-21T03:35:00.000-07:00

Συνεπής στο ετήσιο ραντεβού του ο γνωστός σκηνοθέτης και συγγραφέας, Λευτέρης Ξανθόπουλος τίμησε και φέτος με την παρουσία του το Φεστιβάλ της Δράμας. Αφορμή στάθηκε η παρουσίαση του βιβλίου του Γιάννη Σολδάτου με τίτλο «Οδύσσειες σωμάτων στο έργο του Νίκου Κούνδουρου» το οποίο προλόγισε με λίγα λόγια για τον Νίκο Κούνδουρο.

Ο Λευτέρης Ξανθόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1945. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και κινηματογράφο στο London Film School. Το βιογραφικό του είναι πλούσιο σε ποικιλία καθώς πέρα από βραβευμένος σκηνοθέτης είναι ποιητής και συγγραφέας. Διακρίθηκε για τα ντοκιμαντέρ του με τα οποία εξακολουθεί να ασχολείται. Το πιο γνωστό δείγμα της δουλείας του είναι η τριλογία του σχετικά με την μετανάστευση, «Η Ελληνική Κοινότητα Χαϊδελβέργης»(1976)- «Ο Γιώργος από τα Σωτηριάνικα» (1978)- «Η Αθήνα σήμερα» (1982).

-Κρίνοντας από την πολυετή σας παρουσία στο Φεστιβάλ Δράμας, θα μπορούσατε να σχολιάσετε την πορεία του;

Το αγαπώ πολύ το φεστιβάλ, είναι ένα πολύ ωραίο φυτώριο για τους νέους ανθρώπους γι’ αυτό και το στηρίζω από τον πρώτο του χρόνο με όποιο τρόπο μπορώ. Ακόμα και όταν είχα θέση στην κρατική τηλεόραση υποστήριζα την μικρού μήκους ταινία. Το Φεστιβάλ έχει βρει μια ταυτότητα πολύ συγκεκριμένη εδώ και τόσα χρόνια, με σαφείς διαστάσεις τόσο στο ελληνικό όσο και στο διεθνές τμήμα του. Αυτή την ταυτότητα την υποστηρίζει ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ με το επιτελείο του. Δεν ξέρω αν μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι άλλο, ήδη έχει εξελιχθεί πάρα πολύ.

-Έχουμε χρόνια να δούμε κάποια ταινία σας, που οφείλεται αυτό;

Δεν έχω σταματήσει να κάνω ταινίες, συνέχεια κάνω ταινίες, εκτός και αν εννοείτε ταινία μεγάλου μήκους. Προσωπικά πιστεύω πως δεν έχει καμία διαφορά, εγώ δεν έχω σταματήσει στιγμή. Ντοκιμαντερίστας είμαι και κάνω το ένα ντοκιμαντέρ πίσω από το άλλο.

-Το βιογραφικό σας έχει πολύ μεγάλη ποικιλία, σκηνοθέτης, παραγωγός, ποιητής, συγγραφέας. Ποια από αυτές τις ιδιότητες θεωρείτε πως σας αντιπροσωπεύει περισσότερο;

Το ίδιο πράγμα έχω αναρωτηθεί και εγώ και δεν μπορώ να τα ξεχωρίσω. Όλα αυτά ξεκινάνε από τον ίδιο πυρήνα, από την μεγάλη ανάγκη να βγει το ηφαιστειακό υλικό που έχω μέσα μου. Από κει και πέρα ποια μορφή θα πάρει, εικόνα, προφορικού λόγου ή έντυπου, μικρή διαφορά, τα αγαπώ όλα.

-Σχολιάζοντας το βιβλίο σας «Άγγελος των πρώτων ημερών» είχατε πει «Σκέφτομαι πως η μνήμη δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας μεγάλος καθρέφτης που μέσα του καθρεφτίζεται η παιδική μας ζωή». Εσείς πόσο συχνά ανατρέχετε στην παιδικότητά σας ως πηγή έμπνευσης;

Δυστυχώς πολύ. Άλλωστε όλοι ανατρέχουν στην παιδική τους ηλικία , αυτή είναι που διαμορφώνει τον κάθε άνθρωπο, είτε το παραδέχεται είτε όχι. Είναι τα πρώτα χρόνια μας και ότι χτιστεί σε αυτά το κουβαλάμε μαζί μας. Είναι και πηγή έμπνευσης, είναι και καταφυγή στις δυσκολίες. Σαν δέντρο, άλλα κλαδιά τα κόβουμε άλλα τα κρατάμε.
Εσείς έχετε κόψει κλαδιά από το δικό σας δέντρο;

Προσπαθώ, κάποιες φορές δεν το καταφέρνω. Είναι μια νοσταλγία η παιδική ηλικία που σε βαραίνει, σε πάει πίσω.

shortfilm

Το γύρισμα μιας ταινίας θέλει τόλμη και τσαμπουκά!

2009-03-21T03:32:00.000-07:00

Τις περιπέτειες της δημιουργίας ενός ντοκιμαντέρ στη Χαϊδελβέργη θυμήθηκε ο σκηνοθέτης Λ. Ξανθόπουλος κατά τη διάρκεια masterclass της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών

Η προβολή του ντοκιμαντέρ "Ελληνική Κοινότητα Χαϊδελβέργης", που είναι η πρώτη ταινία μικρού μήκους του Λευτέρη Ξανθόπουλου και συγχρόνως μία από τις πρώτες ταινίες για τους έλληνες μετανάστες στην Ευρώπη, μας έδωσε χθες την αφορμή να μάθουμε πράγματα από την πρόσφατη ιστορία μας, αλλά και από έναν κινηματογράφο που γινόταν με ελάχιστα μέσα και με πολλή αλήθεια. Η ταινία, όπως θύμισε συγκινημένος ο σκηνοθέτης στο κοινό του masterclass της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών, γυρίστηκε το 1976 σε συνεργασία με την Ελληνική Κοινότητα Χαϊδελβέργης, με σκοπό τη δημοσιοποίηση των προβλημάτων των ελλήνων μεταναστών. Από εκεί και πέρα λειτούργησε το αισθητικό φίλτρο του σκηνοθέτη, ο οποίος μας έδωσε μια ταινία άρτια για την εποχή της, η οποία πήρε το δεύτερο βραβείο ταινίας μικρού μήκους στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης εκείνη τη χρονιά.
Είναι να απορεί κανείς με αυτό, αν υπολογίσει τις συνθήκες υπό τις οποίες γυρίστηκε: "Το συνεργείο ήμασταν τρία άτομα. Μας τάιζαν εκ περιτροπής οι έλληνες εστιάτορες της Χαϊδελβέργης. Ένας φοιτητικός σύλλογος μας παραχώρησε έναν στοιχειώδη εξοπλισμό, το δε μαγνητόφωνο ήταν προπολεμικό, του 1938! Για το τράβελιγκ (η κίνηση της κάμερας) χρησιμοποιήσαμε μια... αναπηρική καρέκλα. Όσο για το φιλμ, στο οποίο γυρίστηκε η ταινία, ήταν ό,τι είχε περισσέψει από τη σχολή που σπούδαζα στο Λονδίνο. Στην ουσία είναι μια κουρελού, που αποτελείται από πολλά, εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους είδη φιλμ. Τότε όλοι οι συντελεστές κάναμε τα πάντα, εξειδίκευση δεν υπήρχε. Ήμασταν πολύ κοντά σε αυτό που σήμερα λέμε film maker. Ήταν μια εντελώς περιπετειώδης εποχή".

ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΓΙΑ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ
"Προβλήματα όμως είχαμε και με τους χώρους γυρισμάτων", συνέχισε ο Λευτέρης Ξανθόπουλος. "Θυμάμαι ότι ένας μεταπτυχιακός φοιτητής, ο μετέπειτα υπουργός Χρίστος Βερελής, υπέκλεψε το κλειδί του πανεπιστημίου, για να μπορέσουμε να μπούμε κρυφά και να κάνουμε τη λήψη που θέλαμε. Γενικώς δεν παίρναμε άδειες, γιατί δεν μας έδιναν. Χτυπούσαμε και φεύγαμε. Με τόλμη και τσαμπουκά! Σας συμβουλεύω και τώρα να κάνετε το ίδιο".
Οι περιπέτειες αυτού του ντοκιμαντέρ δεν σταμάτησαν στα γυρίσματα. Καταρχάς το αρνητικό χάθηκε κάπου στη Γερμανία. Παρά την επιτυχία της ταινίας στο φεστιβάλ, το υπουργείο Προεδρίας Κυβερνήσεως την έκρινε ακατάλληλη για ανηλίκους! Παρ' όλα αυτά, δύο χρόνια μετά την ολοκλήρωσή της έγινε στη Γερμανία μία δημόσια προβολή της, χάρη στην οποία λύθηκαν πολλά από τα προβλήματα, όπως η έλλειψη σε δασκάλους.

του Βασίλη Πάγκαλου Νοε 23, 2007

Προβολές στο ΤΡΙΑΝΟΝ

2009-03-21T03:03:00.000-07:00

Τo Εθνικό Θέατρο συναντά το Κέντρο Κινηματογράφου στο ΤΡΙΑΝΟΝ Filmcenter Image

Με την προβολή δύο κλασικών ντοκιμαντέρ του Λευτέρη Ξανθόπουλου Ελληνική Κοινότητα Χαϊδελβέργης και Ο Γιώργος από τα Σωτηριάνικα την Δευτέρα 23 Μαρτίου συνεχίζονται οι προβολές (με ελεύθερη είσοδο για το κοινό) που συνδιοργανώνουν το Εθνικό Θέατρο και το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου στο ΤΡΙΑΝΟΝ FILMCENTER. Η προβολή των ντοκιμαντέρ γίνεται με αφορμή την θεατρική παράσταση του Εθνικού Θεάτρου «Ο χορός της μοναχικής καρδιάς» του Ακύλλα Καραζήση, που παρουσιάζεται στο Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας.
Μετά την προβολή της ταινίας ο ποιητής και σκηνοθέτης Λευτέρης Ξανθόπουλος, ο Ακύλλας Καραζήσης και οι ηθοποιοί της παράστασης θα συνομιλήσουν με το κοινό.

Λίγα λόγια για τις ταινίες
Η Ελληνική Κοινότητα Χαϊδελβέργης και Ο Γιώργος από τα Σωτηριάνικα αποτελούν σημαντικά κινηματογραφικά ντοκουμέντά για τη ζωή των Ελλήνων μεταναστών στην Γερμανία.
Η Ελληνική Κοινότητα Χαϊδελβέργης γυρίστηκε το 1976, με τη συνεργασία της Ελληνικής Κοινότητας της Χαϊδελβέργης, και δύο χρόνια αργότερα, το 1978, ο Λευτέρης Ξανθόπουλος γυρίζει τον Γιώργο απο τα Σωτηριάνικα που είναι η προσωπική ιστορία ενός νεαρού Έλληνα που εγκατέλειψε στις αρχές της δεκαετίας του ΄60 το χωριό του, τα Σωτηριάνικα της Μάνης, και βρέθηκε στην Χαϊδελβέργη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Χρόνια αργότερα, επιτυχημένος ιδιοκτήτης εστιατορίου, μιλά για τα πρώτα χρόνια της μετανάστευσης, τις δυσκολίες προσαρμογής σε μια ξένη χώρα και για το τίμημα της «επιτυχίας». H ταινία επιχειρεί να προσδιορίσει και να καταγράψει τις διαφορετικές απόψεις που συνιστούν και συντηρούν το μύθο της ελληνικότητας.

Λίγα λόγια για την παράσταση
Ο χορός της μοναχικής καρδιάς του Ακύλλα Καραζήση που παρουσιάζεται σε πανελλήνια πρώτη, είναι μια διαφορετική, λυρική αλλά και συγχρόνως ανατρεπτική προσέγγιση στο θέμα του ξένου, της ζωής μακριά από την πατρίδα και της αναζήτησης ταυτότητας σε ένα διαφορετικό τόπο. Ο Ακύλλας Καραζήσης, γράφει, σκηνοθετεί και παίζει σε μια παράσταση όπου η μουσική συνδέεται οργανικά με την εξέλιξη της δράσης. Μαζί του εμφανίζονται οι: Ευθύμης Θέου, Γιώργος Κοζομπόλης, Θεανώ Μεταξά, Άλκηστις Πουλοπούλου, Ζωή Σίλατ, Μαρία Σκουλά, Γιώργος
Τζαβάρας και η Λόλα Τότσιου.

Η προβολή θα ξεκινήσει στις 8 το βράδυ.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΝΕΑ

© 2000 - 2009 ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Ο πλανευτής του Γράμμου

2009-03-21T02:57:00.001-07:00

Συντελεστές

Σενάριο - Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Ευθυμίου

Φωτογραφία: Δημήτρης Κορδελάς

Μοντάζ: Γιάννης Κολόζης

Μουσική: Κώστας Βόμβολος

Μιξάζ: Βαγγέλης Φάμπας

Μετάφραση κειμένων: Ελένη Μάμαλη

Φωτογράφος γυρισμάτων: Γιώργος Πρίνος

Παραγωγός: Βαγγέλης Ευθυμίου

περισσότερες πληροφορίες εδώ

"Προβολή ντοκιμαντέρ"
Event: Ο ΠΛΑΝΕΥΤΗΣ ΤΟΥ ΓΡΑΜΜΟΥ
What: Preview
Host: Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης
Start Time: Friday, March 13 at 1:00am
End Time: Sunday, March 22 at 12:00pm
Where: Προβολές:Αίθουσα Τζον Κασσαβέτης (16/3, ώρα: 17.30) - Αίθουσα ΙΕΚ Ακμή (18/3, ώρα: 18.00) (METRO victoria)

Βασιλική Δήμου

2009-03-21T02:03:00.000-07:00

Τρίτη 10/03 ΜΑΓΚΑΖΕ, ώρα 19,00 - Αίολου 33, τηλ. 2103243740

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΔΗΜΟΥ «Είναι όμορφα εδώ στην Κυψέλη»
Η Αθήνα της πυκνοκατοικημένης συνοικίας [Είναι όμορφα εδώ στην Κυψέλη. Η Χριστίνα. Την συναντάω παντού. Ανεβαίνει και κατεβαίνει την Καυκάσου, χειμώνα- καλοκαίρι με τα μαλλιά βρεγμένα. Μπαίνει μέσα σε όλα τα ψιλικατζίδικα και διαβάζει τις εφημερίδες... ]

Η Βασιλική του Δήμου του Νικόλα και της Μαρίας ανήκει στη γενιά του Πολυτεχνείου. Όχι σ’ αυτήν που συμμετείχε στα γεγονότα, - δεν διατηρεί πολιτικό γραφείο, και μπορεί να το αποδείξει. Στην άλλη. Αυτή που απλά γεννήθηκε το ‘73. Κι όπως λέει ο φίλος της ο Σάμπαλης, «εμείς του ’73, κάτι έχουμε ρε παιδί μου».

Η Βασιλική δεν έχει κάτι, έχει πολλά. Έχει ένα απλήρωτο δάνειο, δέκα μαθήματα που χρωστάει στο Πανεπιστήμιο εδώ και χρόνια, έχει υψοφοβία, αγοραφοβία, τριχοτυλλομανία, ήπια δυσλεξία και στραβισμό της Μόνα Λίζα, που όμως ο οφθαλμίατρός της την έχει διαβεβαιώσει ότι κάνει τις γυναίκες πιο γοητευτικές. Τα πιστεύει κάτι τέτοια, γιατί έχει τα μυαλά πάνω από το κεφάλι της.

Έχει αδυναμία στις γάτες, στις μπίρες, στους Άγγλους (φονιάδες των λαών), και στον δεξί αστράγαλο, από τότε που έφαγε μια χύμα στα γραφικά πεζοδρόμια των Εξαρχείων. Έχει μανία με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια (του σατανά), την Άγκαθα Κρίστι και τον Φίλιπ Κέι Ντικ.
Έχει επίσης την τάση να απολογείται και την εντύπωση ότι, όταν μιλάει στο τρίτο πρόσωπο για τον εαυτό της, κάποιος λείπει. Ε, μάλλον τα ’χει χαμένα.
Έχει κι άλλα και σε πολύ καλές τιμές.
Αλλά δυστυχώς στην Κυψέλη δεν έχει πάρκινγκ. Θα ταλαιπωρηθείτε.

Καλύτερα να παρκάρετε εδώ: apologiaprosuavita.blogspot.com και να έρθετε με τα πόδια.

Έξι bloggers με συγγραφικό ταλέντο ανακάλυψαν οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ/ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΒΙΤΣΟΣ μέσα από το internet. Και τους ανέθεσαν να γράψουν ο καθένας μια ιστορία για την Αθήνα. Τις έξι αυτές διασκεδαστικές ιστορίες εξέδωσαν σε ισάριθμα βιβλία εικονογραφημένα από τον ζωγράφο ΜΠΑΜΠΗ ΠΥΛΑΡΙΝΟ.
Το εγχείρημα στηρίχτηκε από την Amstel Pulse κι έτσι τα βιβλία δεν πωλούνται αλλά χαρίζονται!

Η Εταιρεία Πολιτισμού Action Direct ανέλαβε τη διοργάνωση έξι παρουσιάσεων των πρωτοεμφανιζόμενων συγγραφέων και των βιβλίων τους σε έξι cafe –στέκια της νεολαίας.
Εκεί οι συγγραφείς και οι συντελεστές που υλοποίησαν την πρωτοποριακή, όσο και ουσιαστική αυτή ιδέα, σας περιμένουν για να σας προσφέρουν τα βιβλία μαζί με ένα ποτήρι μπίρα Amstel Pulse.

Για περισσότερα:
www.citystories.gr/
www.facebook.com/group.php?gid=65635682781

Φιλμογραφία Λ.Ξανθόπουλου

2009-03-21T01:52:00.000-07:00

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΧΑΪΔΕΛΒΕΡΓΗΣ
1976, 16 mm, COL καί BW, 30 min.
Παραγωγή: "Ελληνική Κοινότητα Χαϊδελβέργης.
Δεύτερο Βραβείο ταινίας μικρού μήκους Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1976.
Βραβείο Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου (ΠΕΚΚ),1976.
Συμμετοχή στο Φεστιβάλ Λειψίας Αν. Γερμανίας, 1977.
Βραβείο Γερμανικής Τηλεόρασης (ZDF),1978.
μπορείτε να δείτε την ταινία εδώ

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΤΗΡΙΑΝΙΚΑ
1978, 16 mm καί Super-8, Col, 47 min.
Παραγωγή: Γιώργος Κοζομπόλης.
Βραβείο καλύτερης ταινίας μικρού μήκους Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου (ΠΕΚΚ) στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1978.
Πρώτο βραβείο Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Δράμας 1978.
Συμμετοχή στο Φεστιβάλ Μάνχάϊμ Ο.Δ. Γερμανίας, 1979.

ΣΤΑ ΤΟΥΡΚΟΒΟΥΝΙΑ (1982)
Σκηνοθεσία: Λευτέρης Ξανθόπουλος
Περίληψη: Στα Τουρκοβούνια, στις αρχές της δεκαετίας του ’50 εμφανίστηκαν τα πρώτα αυθαίρετα κτίσματα. Με τον καιρό οι λόφοι εποικήθηκαν από οικογένειες των εσωτερικών μεταναστών και η περιοχή μετονομάστηκε το 1964 από τους ίδιους τους οικιστές «Συνοικισμός Γεωργίου Παπανδρέου»

1982, 16 mm, COL, 25 min.
Παραγωγή: Γιώργος Έμιρζάς ΕΠΕ - Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου.
Βραβείο καλύτερου Ντοκιμαντέρ Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1982.
Βραβείο ποιότητας διαγωνισμού ταινιών μικρού μήκους χωρών-μελών ΕΟΚ, Ρώμη 1983.
Συμμετοχή στα Φεστιβάλ:
Δράμας 1982.
Βαλκανικού Κινηματογράφο Σόφια 1982,
Λειψίας Αν. Γερμανίας 1983,
Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου BFI Λονδίνο 1984,
Mostra Cinematografica Πίζα 1984, Cinema du Reel Παρίσι 1988 κ.ά.

ΔΥΟ-ΤΡΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΓΑΛΑ
1982, 16 mm, COL, 19 min. Παραγωγή: Υπουργείο Γεωργίας για την εκπομπή της ΕΡΤ Ελλάδα δεν είναι μόνο ή Αθήνα.

ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑ ΑΘΗΝΑ ΠΡΩΤΗ ΘΕΣΗ (Ο ΦΟΡΤΗΓΑΤΖΗΣ)
1982, 16 mm, Col, 12 min. Παραγωγή: Υπουργείο Γεωργίας για την εκπομπή της ΕΡΤ Ελλάδα δεν είναι μόνο ή Αθήνα.

ΝΙΚΗΣΙΑΝΗ, ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΕ ΤΙΣ 18 ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ
1982, 16 mm, COL, 25 min. Παραγωγή: ΕΡΤ για την εκπομπή του Χρήστου Χριστοδούλου Ή ΕΡΤ στη Βόρεια Ελλάδα.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΓΙΟΣ, Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΚΑΠΝΕΡΓΑΤΗ
Πρώτο μέρος, 1982, 16 mm, Col, 25 min. Παραγωγή: ΕΡΤ για την εκπομπή του Χρήστου Χριστοδούλου Ή ΕΡΤ στή Βόρεια Ελλάδα.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΓΙΟΣ, Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΚΑΠΝΕΡΓΑΤΗ
Δεύτερο μέρος, 1982, 16 mm, COL, 25 min. Παραγωγή: ΕΡΤ για την εκπομπή του Χρήστου Χριστοδούλου Ή ΕΡΤ στη Βόρεια Ελλάδα.

ΨΗΦΟΣ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΑΥΤΙΚΟΥΣ
1982, 16 mm, Col, 30 min.
Παραγωγή: Γιώργος Έμιρζάς για την εκπομπή της Νάσιας Μιχαλοπούλου Ανοιχτά Θέματα, της ΥΕΝΕΔ.

ΚΛΟΠΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ
1982, 16 mm, Col, 30 min.
Παραγωγή: Γιώργος Έμιρζάς για την εκπομπή της Νάσιας Μιχαλοπούλου Ανοιχτά Θέματα, της ΥΕΝΕΔ.

ΕΠΙ ΚΟΛΩΝΩ
1983, 16 mm, Col, 45 min.
Παραγωγή: Υπουργείο Πολιτισμού.
Έκτος συναγωνισμού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1983.
Κινηματογραφική Συνάντηση Φιλίας,
Λευκωσία 1984 Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους,
Ούψάλα Σουηδίας 1984.
Φεστιβάλ Νόβι-Σάντ Γιουγκοσλαβίας, 1993.

ΜΟΥΣΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΜΑΝΩΛΗ ΜΗΤΣΙΑ
1983, 16 mm, Col, 55 min. Παραγωγή: Γιώργος Έμιρζάς για την
εκπομπή Μουσικά Αφιερώματα της ΕΡΤ-1.

ΛΑΪΚΗ ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗ
1984, 16 mm, Col, 30 min.
Παραγωγή: Διεύθυνση Λαϊκής
Επιμόρφωσης Υπουργείου Παιδείας καί ΕΡΤ για την εκπομπή της ΕΡΤ-1 Το Ελληνικό Ντοκιμαντέρ.

Ο ΓΑΜΟΣ
1984, 16 mm, Col, 50 min. Παραγωγή: ΕΡΤ για την εκπομπή της ΕΡΤ-1 Ή ελληνική τηλεταινία.

ΚΑΛΗ ΠΑΤΡΙΔΑ, ΣΥΝΤΡΟΦΕ BELOIANNISZ 1986, 35 mm, Col, κινηματογραφική version 90 min. καί
τηλεοπτική version (ενιαίο έργο) έπεισ. 3X45 min. Παραγωγή: Λευτέρης Ξανθόπουλος - Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου καί ΕΤ-1.
Ειδική τιμητική διάκριση στο Φεστιβάλ Λοκάρνο 1986. Βραβεία, πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη καί μουσικής (Ελένη Καραΐνδρου), στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 1986. Συμμετοχή στα διεθνή κινηματογραφικά Φεστιβάλ καί εκδηλώσεις: Viennale 1987, Strassbourg 1987, Goeteborg1987, Hamburg 1987, Huesca1987, Sopot 1987, Haifa 1987, Montreal 1987, Portland1988, Iceland1988, Venissieux 1988 κ.ά.

ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΚΑΙ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ - Γ. ΚΙΟΥΡΤΣΑΚΗΣ
1987, 16 mm, COL, 52 min. Παραγωγή: Σινετίκ για την εκπομπή
της ΕΤ-1 Παρασκήνιο.

ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ
1988, 16 mm, Col, 52 min. Παραγωγή: Σινετίκ για την εκπομπή
της ΕΤ-1 Παρασκήνιο.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΟΜΠΗ - ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ
1988, 16 mm, Col, 52 min. Παραγωγή: Σινετίκ για την εκπομπή
της ΕΤ-1 Παρασκήνιο.

Ο ΓΛΥΠΤΗΣ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΛΣΑΜΗΣ
1989, 16 mm, Col, 25 min. Παραγωγή: ΕΡΤ για την εκπομπή της
Βάσως Κανελλοπούλου (ΕΤ-1), Περισκόπιο.

ΤΑΣΟΣ ΡΟΥΣΣΟΣ (6.03 min.), ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΔΟΞΙΑΔΗΣ (7.23 min), ΡΕΑ ΓΑΛΑΝΑΚΗ (7.30 min.), ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ
(5.11 min.), καί NELLY'S (6.03 min.), 1989, Eumatic, Col. Πέντε μικρά πορτρέτα δημιουργών. Παραγωγή: Orama (Λούκια Ρικάκη) για την εκπομπή της ΕΤ-1 Χρώματα.

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΤΥΠΟΓΡΑΦΙΑ - ΑΙΜ. ΚΑΛΙΑΚΑΤΣΟΣ
1989, 16 mm, Col, 17 min. Παραγωγή: ΕΡΤ για την εκπομπή του Σπύρου Κατσίμη (ΕΤ-1), Τέχνη καί Πολιτισμός.

Ο ΔΡΑΠΕΤΗΣ
1991, 35 mm, Col,
κινηματογραφική version 110 min. καί τηλεοπτική version (ενιαίο έργο) έπεισ. 5X45 min.
Παραγωγή Λευτέρης Ξανθόπουλος - Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου καί ΕΤ-1.
Βραβεία: φωτογραφίας (Ανδρέας Σινάνος), μουσικής (Νίκος Κυπουργός) καί β' ανδρικού ρόλου (Γιώργος Νινιός) στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1991. Κρατικό βραβείο ποιότητας Υπουργείου Πολιτισμού. Επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ των Καννών 1991 στην παράλληλη εκδήλωση La Quinzaine Des Realisateurs (Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών), με τον τίτλο Le montreur d' ombres (Master of the shadows), καθώς και: Μόναχο 1991, Μόντρεαλ 1991, Κεμπέκ 1991, Τόκιο 1991, Taipei Golden Horse Ταϊβάν 1991, Μονπελιέ 1991, Διεθνές Βρυξελλών 1992, Μεσογειακού Κινηματογράφου Βρυξελλών 1992, Istanbul 1992, Ρίβερταουν ΗΠΑ 1992, Μπάστια, Κορσική 1992, Νόβι Σάντ 1993 κ.ά.

LA CULTURE POPULAIRE DANS LE CINEMA
(Ο Λαϊκός Πολιτισμός στον Ελληνικό Κινηματογράφο)
1991, Beta, Col και BW, 52 min., γαλλική και ελληνική Παραγωγή Cameras Continentales, Paris για το γαλλικό κανάλι LA SEPT / ARTE.

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΡΕΛΟΣ ΛΑΓΟΣ - ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ
1992, 16 mm, Col, 30 min.
Παραγωγή: Αλέξανδρος-Φίλμ για την εκπομπή της ΕΤ-1 Τα λόγια της πόλης.

ΧΩΡΙΣ ΑΛΛΟΘΙ
1993, Beta, Col, 52 min.
Παραγωγή Frenzy-Films για την εκπομπή του ΑΝΤ-1 Ανατομία ενός εγκλήματος.

Ο ΓΑΛΑΖΙΟΣ ΦΑΚΕΛΟΣ
1994, Beta, Col, 52 min.
Παραγωγή: Frenzy-Films για την εκπομπή του ΑΝΤ-1 Ανατομία ενός εγκλήματος.

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΤΥΠΟΓΡΑΦΙΑ
1998, Beta
Παραγωγή: Σινετίκ για την εκπομπή της ΕΤ -1 Παρασκήνιο.

ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΣΥΝΩΜΟΤΗΣ, ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ
1998,
Παραγωγή: Σινετίκ για την εκπομπή της ΕΤ -1 Παρασκήνιο.

ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΣ ΠΟΥΛΙΩΝ - ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ
2004, Beta, 52΄.
Παραγωγή: Σινετίκ για την εκπομπή της ΕΤ-1 Παρασκήνιο.

ΜΕ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ - ΚΩΣΤΑΣ ΚΕΝΤΕΡΗΣ
2004, Beta 11΄.
Παραγωγή: ΕΡΤ καί ΕΒΠ για την σειρά Ολυμπιακές Ιστορίες της ΕΤ-1 καί ΕΒΙΙ

Ο ΚΗΠΟΣ ΜΕ Τ΄ ΑΜΕΤΡΗΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ - ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ
2005, Beta, 52΄.
Παραγωγή: Σινετίκ για την εκπομπή της ΕΤ-1 Παρασκήνιο.

ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΧΕΡΙΑ - ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΠΡΑΛΟΣ
2006, Beta, 52΄.
Παραγωγή: Σινετίκ για την εκπομπή της ΕΤ-1 Παρασκήνιο.

ΕΝΑΣ ΥΠΕΡΟΧΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΑΘΕΟΔΩΡΗ
2006, Beta, 52΄.
Παραγωγή: Σινετίκ για την εκπομπή της ΕΤ -1 Παρασκήνιο.

Λευτέρης Ξανθόπουλος

2009-03-21T01:49:00.000-07:00

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Ο ποιητής και σκηνοθέτης Λευτέρης Ξανθόπουλος γεννήθηκε το 1945 στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών χωρίς να δώσει πτυχιακές εξετάσεις καί κινηματογράφο στην Αγγλία, στη σχολή The London International Film School.
Στην κινηματογραφική παραγωγή εμφανίστηκε με το ντοκιμαντέρ Ελληνική Κοινότητα Χαϊδελβέργης (1976), το πρώτο μέρος μιας βραβευμένης τριλογίας μικρού μήκους με θέμα την ελληνική διασπορά, που συμπληρώθηκε με τίς ταινίες: Ο Γιώργος από τα Σωτηριάνικα (1978) και Στα Τουρκοβούνια (1982).

Τον Οκτώβριο του 1977, η Ελληνική Κοινότητα Χαϊδελβέργης προβλήθηκε από το γερμανικό κανάλι SWF3, στην εκπομπή Ζu Gast. Την επόμενη χρονιά, η εκπομπή αναμεταδόθηκε από το δίκτυο ARD και η ταινία βραβεύτηκε με το πρώτο βραβείο για το Καλύτερο Περιφερειακό Πρόγραμμα της Γερμανικής Τηλεόρασης.

Για την τηλεόραση της ΕΡΤ και ΥΕΝΕΔ (ΕΡΤ-2) καθώς και για το Υπουργείο Γεωργίας σκηνοθετεί μεγάλο αριθμό ντοκιμαντέρ για τις εκπομπές: Παρασκήνιο, Ανοιχτά Θέματα, Περισκόπιο, Η ΕΡΤ στη Βόρεια Ελλάδα, Τέχνη και Πολιτισμός, Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα, Χρώματα, κ.α.

Το 1983 σκηνοθέτησε για το Υπουργείο Πολιτισμού το ντοκιμαντέρ Επί Κολωνώ με το οποίο συμμετείχε την αμέσως επόμενη χρονιά στο φεστιβάλ της Ουψάλα ενώ το 1984 σκηνοθετεί για την ΕΡΤ την τηλεταινία Ο Γάμος με πρωταγωνιστές τον Δημήτρη Καταλειφό και την Πέμη Ζούνη.

Στο ντοκιμαντέρ Διαδρομές - Παύλος Ζάννας (1988). αποτυπώνεται ο εναργής και άμεσος προφορικός λόγος του σύγχρονου διανοητή, μεταφραστή του Μαρσέλ Προυστ και πρωτοπόρου του κινήματος των κινηματογραφικών λεσχών Παύλου Ζάννα.

Το 1991 σκηνοθετεί για το γαλλικό τηλεοπτικό κανάλι La Sept, (ARTE) το 45λεπτο ντοκιμαντέρ La Culture Populaire dans le Cinema Grec (Ο λαϊκός πολιτισμός στον ελληνικό κινηματογράφο) και για τον Antenna, επεισόδια της σειράς Ανατομία ενός Εγκλήματος (1993-1994), σε παραγωγή Frenzy-Films.

Ανάμεσα στις δουλειές του στο ντοκιμαντέρ περιλαμβάνονται οι ταινίες: Ποιος είναι ο τρελός λαγός (1993), για την σειρά της ΕΡΤ Τα λόγια της πόλης, και Κληρονόμος πουλιών (2004), δύο πορτρέτα του ποιητή Μίλτου Σαχτούρη, Σκοτεινός συνωμότης (1998), πορτρέτο του ποιητή Μιχάλη Κατσαρού, Ο κήπος με τ' αμέτρητα παράθυρα (2005), πορτρέτο του ζωγράφου και ποιητή Νίκου Εγγονόπουλου, τα τρία τελευταία για την εκπομπή της Cinetic, Παρασκήνιο (ΕΤ-1).
Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του με τίτλο Καλή Πατρίδα, Σύντροφε ( Beloiannisz) (1986) γυρίστηκε στην Ουγγαρία και τιμήθηκε στο 39ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο με ειδική τιμητική διάκριση "... για την ακεραιότητα και την γενναιοδωρία στην αντιμετώπιση του θέματος και την καθαρότητα της κινηματογραφικής της γραφής". Η διευρυμένη τηλεοπτική βερσιόν της ταινίας (ενιαίο έργο, 3 επεισόδια Χ 45 min.) προβλήθηκε επανειλημμένα από την τηλεόραση της ΕΡΤ.

Η επόμενη μεγάλου μήκους ταινία του με τίτλο Ο Δραπέτης (1991) επιλέχτηκε και προβλήθηκε στο 44ο Φεστιβάλ των Καννών, στην παράλληλη εκδήλωση La Quinzaine des Realisateurs (Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών), ως επίσημη ελληνική συμμετοχή. Τον Απρίλιο του 1996, Ο Δραπέτης, με τον γαλλικό τίτλο Le Montreur d' Ombres, προβάλλεται στη Γαλλία, στο εμπορικό κύκλωμα και συναντά εξαιρετική υποδοχή τόσο από τον γαλλικό τύπο όσο και από το κοινό, συμπληρώνοντας 15 εβδομάδες συνεχούς προβολής, μόνο στο Παρίσι. Το ενιαίο έργο, συνολικής διάρκειας 3,5 ωρών (5 επεισ. Χ 45 min.) προβλήθηκε την ίδια περίοδο από τον τηλεοπτικό σταθμό MEGA και αργότερα από την κρατική τηλεόραση. Τον Απρίλιο του 2001 η ταινία αναμεταδόθηκε από το γαλλικό συνδρομητικό κανάλι TPS.

Οι ταινίες του Λευτέρη Ξανθόπουλου παρουσιάζονται στις μεγαλύτερες διεθνείς κινηματογραφικές εκδηλώσεις (Κάννες, Λοκάρνο, Μόναχο, Μόντρεαλ, Τόκιο, Μονπελιέ, Ταϊβάν, Βρυξέλλες, Μάνχάϊμ, Istanbul, Βιέννη, Χάιφα, Νόβι-Σαντ κ.ά.), επαινούνται ιδιαίτερα από τη διεθνή κριτική και αποσπούν βραβεία και διακρίσεις. Ιδιαίτερα αυτές που προβλήθηκαν στα φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και Δράμας (από το 1976 που βραβεύτηκε η Ελληνική Κοινότητα Χαϊδελβέργης μέχρι σήμερα) έχουν συγκεντρώσει περισσότερα από 15 βραβεία και τιμητικές διακρίσεις σε όλους τους τομείς παραγωγής, καθώς και κρατικά βραβεία ποιότητας τόσο από τις επίσημες κριτικές επιτροπές, όσο και από τις επιτροπές της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου (Π.Ε.Κ.Κ.) και της Ένωσης Τεχνικών Ελληνικού Κινηματογράφου (Ε.Τ.Ε.Κ.Τ.)

Ο Λευτέρης Ξανθόπουλος έχει τιμηθεί για το σύνολο του κινηματογραφικού του έργου, καθώς και για τη συμμετοχή του στην υπόθεση του Παράλληλου Κυκλώματος Διανομής και των Κινηματογραφικών Λεσχών, από πολιτιστικά ιδρύματα, δημοτικές επιχειρήσεις, το Φεστιβάλ Δράμας, το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, την Π.Ε.Κ.Κ. καθώς και την Ομοσπονδία Κινηματογραφικών Λεσχών Ελλάδος (Ο.Κ.Λ.Ε.).

Τιμητικές εκδηλώσεις και αφιερώματα στις ταινίες του έχουν γίνει από ελληνικά και ξένα πολιτιστικά ιδρύματα (Goethe Institut, Γαλλικό Ινστιτούτο Αθήνας και Θεσσαλονίκης, Φεστιβάλ Κινηματογράφος και Πραγματικότητα, Ελληνικό Φίλμφορουμ Μονάχου, κλπ).

Οι ταινίες του για την Ελληνική Διασπορά έχουν αποτελέσει αντικείμενο μελέτης, άρθρων, σχολίων, συγγραμμάτων και πανεπιστημιακών διατριβών. Η ταινία του Ο Δραπέτης διδάσκεται σε σεμινάρια σεναρίου στις σχολές κινηματογράφου του Μονάχου και National Film School στο Λονδίνο.

Το 1988, με υποτροφία του αμερικανικού ιδρύματος The Academy for Educational Development, και στα πλαίσια του προγράμματος InternationalVisitor Program, The American Film, μετεκπαιδεύτηκε στις τάσεις και τις τεχνικές του σύγχρονου κινηματογράφου, στα μεγαλύτερα στούντιο των ΗΠΑ (Λος Άντζελες, Σαν Φραντσίσκο, Β. Καρολίνα, Νέα Υόρκη κ.ά).

Το 1996, παρακολούθησε με υποτροφία σεμινάριο για το θέατρο, στο εκπαιδευτικό ίδρυμα Salzburg Seminar της Αυστρίας, με δάσκαλο τον Άρθουρ Μίλλερ. Το θέμα του σεμιναρίου ήταν Η Δύναμη του Θεάτρου (The Power of Theatre: Artistry, Entertainment and Social Commentary).

Ο Λευτέρης Ξανθόπουλος έχει δημοσιεύσει διάφορα κείμενα και άρθρα στην εφημερίδα Τα Νέα και στα περιοδικά Αντί, Σύγχρονος Κινηματογράφος, Η Λέξη, Εντευκτήριο, Ευθύνη, Νέα Εστία, Σκαπτή Ύλη, Υπόστεγο, Νέα Συντέλεια κ.α. και έχει παραδώσει μαθήματα και διαλέξεις σε ομάδες, συλλόγους και μέλη κινηματογραφικών λεσχών για την ιστορία της ταινίας μικρού μήκους, την ιστορία την ανάπτυξη και τις προοπτικές των κινηματογραφικών λεσχών στην Ελλάδα καθώς και τον ρόλο του εμψυχωτή (animateur) στο Παράλληλο Κύκλωμα Διανομής.

Τα τελευταία χρόνια διδάσκει σε σχολές Δραματικής Τέχνης, το μάθημα του Κινηματογράφου και της Υποκριτικής στον Κινηματογράφο.

Υπήρξε μέλος κριτικών και προκριματικών επιτροπών στα φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, Δράμας, Oberhausen, Καλαμάτας, Ζακύνθου κ.α.

Από το 1989, προσφέρει τις υπηρεσίες του ως στέλεχος προγράμματος στην ιδιωτική καί κρατική τηλεόραση.

Για το λογοτεχνικό και κινηματογραφικό του έργο έχει εκδοθεί καί κυκλοφορεί, με πρωτοβουλία της Υπηρεσίας Κινηματογραφικού Αρχείου του Υπουργείου Εξωτερικών, ο συλλογικός τόμος Πραγματικότητα καί μύθος στο καλλιτεχνικό έργο του Λευτέρη Ξανθόπουλου, εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 2003.

Ο Λευτέρης Ξανθόπουλος έχει δημοσιεύσει τα εξής βιβλία:

• Αντίψυχα, Αθήνα, 1972 καί β' Ανδρομέδα, 1982
• Περιπέτειες Πλανόδιου Σωματοφύλακα Ονείρων, Νεφέλη, 1981
• Το Κόκκινο Δωμάτιο, Παρασκήνιο, 1988
• Σήκωσε το Κεφάλι σου Πατέρα, Δελφίνι, 1995
• Ορμή του Νερού και των Υδάτων, Στιγμή, 1998
• Γιατί οι Γυναίκες δεν Αγαπούν τη Βροχή, Κέδρος, 2002

Τον Δεκέμβριο του 1999, κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Λιβάνη το αφήγημα του:
• Άγγελος των Πρώτων Ημερών.

Συνάντηση με κα Αριστέα 16.3.09

2009-03-21T01:33:00.000-07:00

Μία από τις παλιές κατοίκους της Κυψέλης είναι η κα Αριστέα ήρθε για μόνιμη εγκατάσταση το 1950 μόλις παντρεύτηκε. Θυμάται τα παλιά δυόροφα σπίτια που υπήρχαν στη γειτονιά γεμάτα λουλούδια και δέντρα μπροστά.

Η Κυψέλη τότε ήταν η καλύτερη συνοικία της Αθήνας μετά το Κολωνάκι. Η ιστορία της αντιπαροχής κατέστρεψε την όμορφη συνοικία. Σε καμιά πρωτεύουσα της Ευρώπης μας λέει δεν γκρέμισαν την παράδοση τους για να κτίσουν πολυκατοικίες.
Με κάθε σπίτι παλιό που γκρεμιζόταν η κόρη της έκλαιγε, μας εκμυστηρεύεται. Οι νέες πολυκατοικίες ήταν άσχημες αρχιτεκτονικά & δεν είχαν οι περισσότερες καμία πρόβλεψη για ακάλυπτο η κήπο.

Η Φ. Νέγρη ήταν ρέμα προπολεμικά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Στον πατέρα της, που ήταν έμπορος από το Αγρίνιο και ερχόταν στην Αθήνα για δουλειές, πωλούσαν όλο το ρέμα (τη σημερινή Φωκίωνος) για 50.000 δραχμές!!!

Η άνω Κυψέλη δεν υπήρχε καθόλου σαν συνοικία εκτός από ελάχιστα διάσπαρτα αυθαίρετα κτίσματα. Μας απαριθμεί τους παλιούς κινηματογράφους που υπήρχαν στη γειτονιά Κυψελάκι (τώρα parking) Kυψέλη (τώρα super market) Roxy, Κολοσαίο κλπ και πολλά θέατρα.

Στο ισόγειο και υπόγειο της πολ/κίας της μένουν αρκετοί ξένοι. Σε ερώτηση για την σχέση της με τους μετανάστες αναφέρει ότι δεν έχει κανένα πρόβλημα και αντίθετα με ότι θα περιμέναμε ν' ακούσουμε αισθάνεται μεγάλη ασφάλεια όταν γυρίζει με το ταξί το βράδυ και το ψιλικατζίδικο, που έχουν μαύροι στο ισόγειο, είναι ανοικτό.

Το διαμέρισμα είναι ένα μεγάλο φωτεινό ρετιρέ με τζάκι και ένα πιάνο στη γωνία. Η βεράντα είναι πλημμυρισμένη με γλάστρες γεμάτες λουλούδια (πανδαισία χρωμάτων) και 2 λεμονιές.
Εξαιρετικός λόγος, συγκροτημένη σκέψη, και ωραίες απόψεις για την γειτονιά της.

Νομίζω έχουμε άλλον ένα ενδιαφέροντα χαρακτήρα για την ταινία μας.

Στη συνάντηση ήταν και η Marie Noele.

Φιλικά

Δημήτρης

Μελέτη ανάπλασης Αγοράς Κυψέλης

2009-03-21T01:19:00.000-07:00

Στέλνω 2 φωτογραφίες των μακετών από τη χθεσινή παρουσίαση της μελέτης-πρότασης (Διπλωματικής εργασίας) των Χ. Γιαννοπούλου, Ι. Τσίμπου & Ε. Χαλκιαδάκη αρχιτεκτόνων του Ε.Μ.Π. για την ανάπλαση του κτιρίου της αγοράς της Κυψέλης.

Ήρθα σε επαφή μαζί τους και θα μου στείλουν με μέιλ μέχρι τέλος του μήνα και την αναλυτική τους πρόταση σε ψηφιακή μορφή. Στα σχέδια τους περιλαμβάνονται:

Φωτοβολταικά στην οροφή για αυτόνομη ενέργεια του χώρου
Εξωτερικά διατήρηση του υπάρχοντος κτίσματος
Εσωτερικά επένδυση με ανθρακο-νήματα
Δημιουργία κατασκευή μεσο-πατώματος με μεταλλικό σκελετό
Διατήρηση των εσωτερικών χώρων για εκθέσεις-εκδηλώσεις& διάφορες άλλες ενδιαφέρουσες προτάσεις
Στην είσοδο προτείνουν φύτεμα νέων δέντρων για να υπάρχει φυσική συνέχειαμε το πράσινο της Φωκίωνος.

Μακάρι να βρεθούν τα κονδύλια και να υλοποιηθεί η πρόταση. Για ότι νέα στοιχεία μου στείλουν θα σας ενημερώσω

Φιλικά

Δημήτρης

*Την παρουσίαση παρακολουθήσα μαζί με Άννα & Φωτεινή

Κυψέλη (Κουμανταρέας)

2009-03-21T01:16:00.000-07:00

Ακόμα, χώρος ζωντανός με ανθρώπινα πρόσωπα

Μην περιμενετε να κινδυνολογήσω για την κατάσταση στην Κυψέλη. Είναι της μόδας να δηλώνουμε ότι η τάδε περιοχή είναι γκέτο και επομένως επικίνδυνη. Τελευταίο της θύμα η Βικτώρια σ’ ένα ρεπορτάζ αθηναϊκής εφημερίδας. Είναι να γελάει κανείς, μια καθαρά αστική περιοχή που συγκεντρώνει ένα συμπαθή πληθυσμό από ξένους μετανάστες, να ανακηρύσσεται σε μέρος που οι έντιμοι πολίτες πρέπει να αποφεύγουν. Μιλάω για τη Βικτώρια, επειδή είναι η γειτονιά που μεγάλωσα και πονώ ακόμα, κάτι γνωστό άλλωστε από τα βιβλία μου. Σε ό,τι αφορά την Κυψέλη θα μπορούσα να σας απαριθμήσω πολλά μειονεκτήματα και σκοτεινές πλευρές της. Να πω πρώτα για τα σκουπίδια της αγοράς και γενικότερα των δρόμων. Ο δήμαρχος μου είπε κάποτε προσωπικά: «Αλίμονο αν λύσουμε αυτό το πρόβλημα μόνο, θα θεωρήσω ότι έχω αποτύχει». Ο συμπαθέστατος κατά τ’ άλλα κ. Κακλαμάνης υποσχέθηκε ακόμα να λύσει και το πρόβλημα του κτίσματος και της λειτουργίας της Αγοράς, μετατρέποντάς το σε χώρο πολιτιστικό με καφέ και ωραία μαγαζιά. Ούτε αυτό το έκανε. Βέβαια πρέπει να πω, ότι ο χώρος της Αγοράς λειτουργεί, για την ώρα, από έναν φορέα, που αν δεν κάνω λάθος πρόσκειται στον ΣΥΡΙΖΑ. Εχει ζωντάνια και ποικίλες εκδηλώσεις. Οι περίοικοι μου παρουσίασαν μια επιστολή - καταγγελία γι’ αυτήν την κατάσταση του «θορύβου και της αναρχίας», όπως θεωρούν και μου είπαν να υπογράψω. Αρνήθηκα.

Η Κυψέλη μπορεί να υποφέρει από πολλά, αλλά είναι ακόμα χώρος ζωντανός, ιδίως η Φωκίωνος. Οι καφετέριές της δεν είναι όλες καλές. Πηγαίνω στην επαρχία και βλέπω κάτι καφετέριες κούκλες. Εδώ στην Φωκίωνος το κακό γούστο περισσεύει. Περισσεύουν και οι μαύροι με τα cd, αλλά δεν βλάπτουν κανέναν. Ακούω ότι μεταξύ τους έχουν κόντρες. Μήπως όμως κι εμείς δεν έχουμε κόντρες μεταξύ μας, κάτι παραδοσιακά ελληνικό; Υπάρχει ακόμα βρωμιά στην Κυψέλη – οι πολίτες δεν αγαπούν την πόλη. Το οδόστρωμα στα στενά και στις κεντρικές αρτηρίες, όπως η Παξών, λόγου χάρη, μόνο κατ’ ευφημισμόν φέρει αυτό το όνομα. Δεν υπάρχει ακόμα χώρος για πάρκινγκ. Και πού υπάρχει στην Αθήνα; Προσωπικά δεν μ’ ενδιαφέρει γιατί δεν έχω αυτοκίνητο. Ως πολίτης όμως αισθάνομαι ότι κάτι πρέπει να γίνει.

Υπάρχουν πολλά στην Κυψέλη που μ’ ενοχλούν αλλά, όταν κατεβαίνω από τα βόρεια προάστια, που η ελεεινή θερινή ζέστη των κλιματιστικών και του μπετόν με εξορίζει τους θερινούς μήνες, ανασαίνω. Βλέπω επιτέλους ανθρώπινα πρόσωπα, κι αν όλα τα ντυσίματα δεν είναι καλόγουστα, τουλάχιστον δεν προορίζονται για την πασαρέλα.

Πολλά περίεργα συμβαίνουν στην Κυψέλη. Τα παλιά διώροφα νεοκλασικά –και υπάρχουν ωραιότατα– έχουν καταντήσει παραφωνία ζωσμένα από τις πολυκατοικίες των εργολάβων, οι οποίοι από τα θεμέλια του ΚΚΕ μετακόμισαν στα ρετιρέ της Νέας Δημοκρατίας. Αν κάτι λυπάμαι για την Κυψέλη, την ίδια λύπη νιώθω για πολλές συνοικίες της Αθηνας. Κι αν χαίρομαι για κάτι, είναι ότι υπάρχει ζωή και ενέργεια σ’ αυτήν τη συνοικία, όπως σχεδόν σ’ όλη την πόλη. Να πω για τους μετανάστες της Κυψέλης; Ή μήπως να πω για κάποιους βουλευτές του ΛΑΟΣ στην τηλεόραση που φωνασκούν: «Να τους αδειάσουμε»; Και γιατί να μην αδειάσουμε το ΛΑΟΣ από τη Βουλή; Το έχω πει πολλές φορές, πόσο χαίρομαι που η ελληνική γλώσσα ύστερα από συρρίκνωση χρόνων έχει εξαπλωθεί σε όλη την Ανατολική Ευρώπη και μέρος της Ανατολής. Τώρα αν οι νόμοι για τη μετανάστευση είναι κουτσοί, κι αν κάποιοι από αυτούς τους ξένους μας είναι παραβατικοί, τι μπορώ να πω εγώ; Μήπως κι εγώ που γράφω, συγκρινόμενος με το όλο σύστημα, παραβατικός δεν είμαι;

* Ο Μένης Κουμανταρέας είναι συγγραφέας.

Νοσταλγώντας την καινούργια Αθήνα

2009-03-21T01:14:00.000-07:00

Ολα αλλάζουν στις παλιές συνοικίες, πρόσωπα, φυλές, ομιλίες, συνήθειες – Μα η αγάπη των κατοίκων τους μένει ισχυρή

Ξανά, η Αθήνα. Οχι το φωταγωγημένο Σύνταγμα, καθόλου το χαρούμενο Γκάζι, ούτε το αιώνιο Κολωνάκι. Αλλά η Κυψέλη, τα Πατήσια, τα Εξάρχεια, το Παγκράτι, η βαθιά Αθήνα. Εκεί που η πόλη έγινε πόλη, το καλό και το κακό, η ευχή και η κατάρα, η γλύκα και η πίκρα, όλα μαζί, πιο Αθήνα κι από Αθήνα. Ενας κόσμος που μεταμορφώθηκε δύο φορές: μία φορά στα τέλη του ’70, όταν οι μεσοαστοί του κέντρου κυνήγησαν το όνειρο των προαστίων, αφήνοντας πίσω τους σκοτεινιασμένα διαμερίσματα· δεύτερη φορά, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, με τα καραβάνια των μεταναστών να παίρνουν τη θέση τους. Στην αρχή πήραν τη θέση τους μεταφορικά, στα ημιυπόγεια και στα ισόγεια· τώρα, και κυριολεκτικά, ψηλά, στους ορόφους, στα ίδια δωμάτια που κάποτε οι σημερινοί ηλικιωμένοι του Αμαρουσίου και των Βριλησίων έκαναν έρωτα για πρώτη φορά.

Να όμως που η πόλη δεν μένει ποτέ ίδια, όλα αλλάζουν, και οι παλιές συνοικίες, αυτές που βιαστήκαμε να ξεγράψουμε, δεν μας αφήνουν να τις ξεχάσουμε. Αλλιώτικες και ίδιες, γοητευτικές και ξεχαρβαλωμένες, πάντως γεμάτες ζωή, 24 ώρες ανοιχτές, είναι το καθημερινό σκηνικό για εκατοντάδες χιλιάδες Αθηναίους, γηγενείς και καινούργιους. Καθόλου τυχαία πολλοί εικοσάρηδες και τριαντάρηδες επιλέγουν αυτά τα μέρη, το «παλιό» κέντρο, για να ξεκινήσουν την ενήλικη ζωή τους. Οχι μόνο από ανάγκη (φθηνότερη στέγη) αλλά γιατί ξέρουν ότι εδώ ρέει αίμα στις φλέβες. Αλλοτε για καλό κι άλλοτε για κακό. Τι σημασία έχει; Μερικές φορές αρκεί να αναπνέεις.

Σήμερα η «Καθημερινή» ζήτησε από έξι ανθρώπους των γραμμάτων, του λόγου, της ποίησης, της μουσικής, που ζουν στη «βαθιά» Αθήνα, να μιλήσουν για τις δικές τους γειτονιές. Η επιλογή δεν είναι τυχαία: Στο έργο τους, σ’ αυτά που φτιάχνουν, η πόλη πρωταγωνιστεί.

Του Δημητρη Ρηγοπουλου

Σχετικά με την συνάντηση με την κα Αριστέα

2009-03-17T22:45:00.000-07:00

Πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση η κα Αριστέα. Να προσέξουμε μήπως αλληλοεπικαλύπτεται ως προς το θέμα ιστορία με τον Elite. Επίσης μην ξεχνάμε το θέμα της ταινίας μας.

Πάμε πολύ καλά

Η συνάντηση μας με τον Λοπέζ

2009-03-13T05:30:00.001-07:00

Έπειτα από αρκετές αναβολές καταφέραμε τελικά την Τρίτη (10.3.2009) κατά τις 8.30 το βράδυ να συναντήσουμε τον Λοπέζ στο σπίτι του.

Μένει σ' ένα ημιυπόγειο στην Κύπρου κοντά στην Αγ. Ζώνης ένα μικρό δωμάτιο μόνο, που είναι καθιστικό, υπνοδωμάτιο και κουζίνα μαζί. "το σπίτι του, αποτελεί υπόδειγμα στενότητας χώρου!" όπως αναφέρεται και στο σενάριο.

Μας μίλησε για την ζωή του στην Ελλάδα την καθημερινότητα και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει. Ήρθε γύρω στο 2001 μετά από πρόσκληση να συμμετέχει σε μουσικό σχήμα για Αφρικάνικη μουσική.

Τζουμέρκα, Νάξος, Σαντορίνη, Αμοργός, μερικά από τα μέρη που έχει επισκευτεί στην Ελλάδα με την μπάντα που έχει δουλέψει.
Προτιμά να δουλεύει σαν μουσικός με λιγότερα χρήματα αλλά όταν δεν είναι εφικτό κάνει ότι βρεί.
Η μουσική είναι περισσότερο «θεραπεία» για την ψυχή του όπως μας λέει παρά επάγγελμα.

Η συνάντηση με τον φίλο του Γιώργο έγινε πριν 5-6 χρόνια σε μιά συναυλία του Manu Dibango είχε να τον δεί 30 χρόνια (από το Κονγκό) και συναντήθηκαν τυχαία στην Αθήνα.

Μετά τη χαλαρή ατμόσφαιρα με μπύρες κλπ μας ερμήνευσε με συνοδεία της κιθάρας
τραγούδια από την πατρίδα του, καθώς και gospel. Είναι πολύ γνωστός στην Αφρικανική (και όχι μόνο) κοινότητα και αστειευόμενος μας αυτοπροσδιορίζεται σαν «Πρεσβευτής»

Γενικά «ζεστός» και ευγενικός άνθρωπος θα μπορούσε, κατά τη γνώμη μου, να γράψει καλά στο φακό.

*Η συνομιλία μας έγινε στα Αγγλικά

Στην συνάντηση συμμετείχαν: Marie-Noelle, Λαμπρινή, Έλενα, Φωτεινή, & Δημήτρης (εγώ)

Ο κ. Ελίτ

2009-03-13T05:12:00.000-07:00

Το πρωί της Δευτέρας 9.3.09 συναντηθήκαμε με τον 80χρονο κύριο Ελίτ, όπως προτιμάει να τον αποκαλούν.

Έναυσμα μας δόθηκε από μία παλαιότερη φωτογράφιση που είχα κάνει εκεί στις 26-2-1968 σαν ζορρό. Ανακάλυψα την φωτογραφία με την χαρακτηριστική υπογραφή και του την έδειξα ως αποδεικτικό της παρόδου 41 χρόνων. Αυτό ήταν.

Άρχισε να μας λέει διάφορες ιστορίες, πως ξεκίνησε με την φωτογραφία από 8 ετών και ότι από το 1949 έχει το φωτογραφείο, το οποίο αποτελεί και όλη του την ζωή. Μας αφηγήθηκε την ζωή του σαν αποκλειστικός φωτογράφος των 10 θεάτρων της εποχής, την σχέση του με τους ηθοποιούς, τους θιασάρχες. Απλές ιστορίες, ευχάριστες, άλλες φορές γεμάτες πίκρα.

Ο κ. Elite είναι ο ανθρωπος που έχει φωτογραφήσει δεκάδες παραστάσεις, έχει κάνει παρέα με όλα τα ιερά τέρατα του θεάτρου και έζησε από κοντά με όλους τους γνωστούς ηθοποιούς από την εποχή που ήταν παιδιά.

Είδε την γύρω περιοχή να χτίζεται σιγά-σιγά και γνωρίζει τους πάντες και τα πάντα. Ξεφυλίσαμε τα διάφορα άλμπουμ, που μας έδωσε και τους φωνάζαμε ώστε να ακούει τα σχόλια μας.

Δέχεται να μας βοηθήσει για το ντοκιμαντέρ μας, προσφέροντας φωτογραφίες από το πλούσιο αρχείο και συμμετέχοντας και ο ίδιος. Έτσι και αλλιώς δεν θα είναι η πρώτη φορά που δίνει συνέντευξη. Δεν θέλει όμως να υπολογίζουμε στο πλατό φωτογράφισης. Θα πρέπει να περιοριστούμε στο μικρό χώρο υποδοχής του γραφείου μπροστά.

Φύγαμε με τις καλύτερες εντυπώσεις από την γνωριμία ενός ανθρώπου που δεν ξέρει τι πάει να πει αρρώστια, διότι αγαπάει αυτό που κάνει και δεν τον κούρασε ποτέ.

Στην συνάντηση παραβρέθηκαν η Λαμπρινή, η Φωτεινή και ο Αλέξανδρος (εγώ)

2 χρόνια Δημοτική Αγορά

2009-03-12T06:12:00.000-07:00

14, 15 και 16 Μαρτίου 2009 - Φωκίωνος Νέγρη 42

Η Πρωτοβουλία Κατοίκων για τη Δημοτική Αγορά Κυψέλης γιορτάζει τα 2 και κάτι... χρόνια λειτουργίας της από τους κατοίκους και σας προσκαλεί να παρακολουθήσετε τις τριήμερες εκδηλώσεις της.

Πρόγραμμα εκδηλώσεων

Σάββατο 14/03

20:00 Συναυλία με τους Δανάη Παναγιωτοπούλου και Σωτηρία Λεονάρδου, Στέλιος Μποτωνάκης και Βασίλης Γισδάκης

Μια μουσική παράσταση με τραγούδια κυρίως rock,- αλλά και με αποχρώσεις blues, jazz, ethnic και τραγούδια που κρύβουν μέσα τους τη συναρπαστική γοητεία του περιθωρίου, τραγούδια διαλεγμένα με πολύ αγάπη μέσα από την ελληνική και ξένη δισκογραφία, καθώς και τραγούδια από την ολοκαίνουργια προσωπική δισκογραφική δουλειά «Του Ανέμου οι Λέξεις», που κυκλοφορεί μετά από οκτώ χρόνια απουσίας της Σωτηρίας Λεονάρδου από την δισκογραφία .

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει τραγούδια και από την προσωπική δισκογραφία των Βασίλη Γισδάκη και του Στέλιου Μποτωνάκη.

Τρεις εξαιρετικές φωνές που δένουν αρμονικά μεταξύ τους σ’ ένα ξένο και ελληνικό ρεπερτόριο τραγουδιών με σύγχρονες και δυναμικές ενορχηστρώσεις.

Κυριακή 15/03

11:00 – 14:00 «Χελιδονίσματα» με την Ορνιθολογική Εταιρεία και το καλλιτεχνικό εργαστήρι της Δημοτικής Αγοράς - «Φτιάχνουμε φωλιές πουλιών με πηλό»

14:15 – 16:00 Παίζουμε σκάκι με ανθρώπους για πιόνια, με την ομάδα σκακιού της Δημοτικής Αγοράς

--Σπιτικοί μεζέδες και φαγητά για το μεσημέρι.

--Θα παίξει η ομάδα κρουστών του Πολυτεχνείου

16:15 - 18:00 το Ανοιχτό Σχολείο της Αγοράς παρουσιάζει τις δράσεις του

18:15 – 20:00 Λογοτεχνικό απόγευμα, με λογοτέχνες που έχουν παρουσιάσει το έργο τους στην Αγορά (Ασημακόπουλος, Ασωνίτης, Καπλάνι, Λάδης, Παπουτσή, Πολενάκης, , Στεφανάκης, Μ.Τριανταφύλλου, Τζαμιώτης, Χειμωνάς)

20:30 «Τραγούδια που αντέχουν στο χρόνο» με τους:

Μαρία Κανελλοπούλου, Βασίλη Βλάχο, τραγούδι

Αντιγόνη Γιαννοπούλου, πιάνο

Βασίλη Μαντόγλου, μπουζούκι, φωνή

Λεωνίδα Χρονόπουλο, κιθάρα

Δευτέρα 16/03

19:30 Παρουσίαση της μελέτης του ΕΜΠ για το κτίριο της Αγοράς, των Χ.Γιαννοπούλου, Ι. Τσίμπου και Ε. Χαλκιαδάκη. Παρουσιάζει η καθηγήτρια Αρχιτεκτονικής Σχολής Ελένη Πορτάλιου

Βραδιά τζαζ: Παντελής Μπενετάτος, πιάνο

Αλεξάνδρα Μπουσίου, τραγούδι

Κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων θα υπάρχει η έκθεση της μελέτης του ΕΜΠ για το κτίριο της Δημοτικής Αγοράς, η έκθεση των δημιουργιών του καλλιτεχνικού εργαστηρίου της Δημοτικής Αγοράς και χαριστικό παζάρι με ρούχα και άλλα αντικείμενα.

Σας περιμένουμε!

Τεχνικά Θέματα

2009-03-11T12:46:00.000-07:00

Επειδή άργησα να καταλάβω τι σημαίνουν λέξεις όπως VOB DivX, mpeg codec encodec και λοιπά, παραθέτω κάποια links.

http://en.wikipedia.org/wiki/DivX
http://en.wikipedia.org/wiki/FFmpeg

Για μετατροπές
http://www.digital-digest.com/dvd/articles/dvdtodivx.html

Για linux ένας απλός editor ο Kino από http://www.kinodv.org/ (θέλει αρχεία DivX)

Εγκατέστησα και τον openmovieeditor από
http://www.openmovieeditor.org/
αλλά δεν μου άρεσε.

Για τους πιστούς της αυτοκρατορίας Microsoft αφήνω άλλους να μιλήσουν...

Ελπίζω να προλάβουμε να κάνουμε κάτι την Παρασκευή.

1 δένδρο - 1000 δένδρα

2009-03-02T01:10:00.000-08:00

Συγκρότηση χώρου

2009-02-26T12:15:00.000-08:00

Εκμετάλλευση χώρου και πολιτικής

Σχέση χώρου ανθρώπου

Ουτοπία και πραγματικότητα

Τρόπος ζωής και διαμόρφωση χώρου

Η Κυψέλη από μόνη της είναι ένα σύμπλεγμα τσιμεντένιων πολυκατοικιών με μικρές αποστάσεις μεταξύ τους και ελάχιστους ελεύθερους χώρους. Μέσα σε αυτό καλούνται να επιβιώσουν ετερογενή μέρη του ανθρώπινου είδους. Μόνιμοι κάτοικοι με τίτλους συμβολαίων των κτηρίων που χτίστηκαν τη δεκαετία του 60 συνυπάρχουν με μεταναστευτικούς λαούς των φοιτητών, πολιτικών και κοινωνικών προσφύγων, καλλιτεχνών, κ.α. Η επιβάρυνση του χώρου με μαζική συγκέντρωση πληθυσμού συνοδεύτηκε με εισροή αυτοκινήτων, προϊόν του καταναλωτικού τρόπου ζωής.

Ο άνθρωπος χάνει το δικαίωμα στο χώρο.

Ο χώρος είναι κατειλημμένος.

Το σπίτι του, ο εσωτερικός χώρος που τον συνδέει με τον εργασιακό. Κάποια στιγμή ένα πάρκο στις παρυφές ενός κεντρικού δρόμου κόβεται στη λογική της εκμετάλλευσης χώρου.

Ποια είναι η αντίδραση του κόσμου;

Ποια είναι η άποψη του κόσμου για τη σχέση του με τη φύση εν γένει;

Ποια ήταν αυτή πριν από 30 χρόνια;

Τι είναι αυτό που μεταφράζει το χώρο σε χρήμα και τι ρόλο παίζει στη συνείδηση του ανθρώπου ώστε να μηδενίζει τις ενδιάμεσες κενές αποστάσεις όπου συν-αποτελούν το χώρο;

Από τη μία τα μάτια αυτών που χάσανε ένα μέρος της πραγματικότητάς τους και δεν μπορούν να δεχτούν αυτή την καταπάτηση, από την άλλη αυτοί που τη χάσανε αλλά συναινούν σε αυτόν τον απροκάλυπτο παραλογισμό της έννοιας χώρος.

Ο Halil, ο Halid, ο Adbul και ο Ahmed δεν ξέρουν καν το πάρκο και ίσως να μην το μάθουν και ποτέ. Για τους δύο τουλάχιστον, ο χώρος μόνο πραγματικός είναι. Όπου θα βρεθεί εκεί θα είναι. Όπως για παράδειγμα τα ξάστερα βράδια που την πέφτει στην πλατεία για να κοιμηθεί. Θα μπορούσε να ‘ταν και αυτό το πάρκο… Όχι πια.

Ο Abdul και ο Ahmed έχουν δικό τους χώρο και φιλοξενούν τους φίλους τους που μπορεί να είναι κι άλλοι ανάλογα των καιρικών συνθηκών. Φτάσανε εδώ στην Κυψέλη, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι θέλουν να μείνουν στην Κυψέλη.

Άλλωστε χώρος δεν υπάρχει πολύς.

Αυτό το καταλαβαίνουν και οι κάτοικοι που κάνουν κατάληψη στην Αγορά της Κυψέλης.

Τα ζώα επίσης το έχουν καταλάβει μιας και δεν είναι το πιο άνετο μέρος να ζεις αν είσαι σκύλος, γάτα ή οτιδήποτε άλλο.

Θαυμάσιο εργασιακού χώρου σύμφωνα με το ελληνικό μοντέλο καπιταλισμού είναι ο περιπτεράς. Μέσα από το χώρο του συναναστρέφεται με ένα μεγάλο κομμάτι πληθυσμού στις ενδιάμεσες στάσεις τους προς τα εργασιακά τους κτήρια. Μικρές αίθουσες για πολλούς ανθρώπους.

Η Κυψέλη από ψηλά. οι επιφάνειες των ταρατσών αποκαλύπτουν έναν άλλο χώρο, άδειο και αδόμητο.

Ποιες είναι οι λύσεις και τι θα συνεπάγονται αυτές για τους κατοίκους;

Κάλλιστα στους χώρους μπορούν να προσεγγιστούν σχολεία, τα λεωφορεία, τα πεζοδρόμια

(κείμενο Θωμά)

Ένα σχέδιο σεναρίου για το Ντοκιμαντέρ στην Κυψέλη

2009-02-26T12:13:00.000-08:00

Θεματικό Κέντρο: Η στενότητα χώρου της Κυψέλης που, παρόλ' αυτά, διατηρεί ένα ανθρώπινο πρόσωπο κι έχει έναν οικουμενικό χαρακτήρα, λόγω της πολυφυλετικότητας και πολυσυλλεκτικότητας της.

Θεματικός ιστός: Η Κυψέλη σε όλη τη διάρκεια της ημέρας ( πρωί – μεσημέρι -δύση ηλίου- βράδυ). Ένα οδοιπορικό στην περιοχή, με χαρακτηριστικά περιπλάνησης- κάτι σαν road movie χωρίς αυτοκίνητο!!

1η θεματική ενότητα: Πλάνο από μία πραγματική κυψέλη, όπου πιθανόν ακούγονται και ζουζουνίσματα μελισσών.

Από το βόμβο των μελισσών, μεταφερόμαστε σε έναν άλλο βόμβο, από μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα στην οδό Κυψέλης.Παρακολουθούμε το κυκλοφοριακό χάος, πλήθος αυτοκινήτων,κορναρίσματα, φωνές οδηγών, άνθρωποι που περιμένουν στις στάσεις και τρόλει ασφυκτικά γεμάτα με ανθρώπους- σαρδέλες.

Παιδιά που πηγαίνουν στο σχολείο, προαύλιο αυλής και πιθανόν ακούμε και την πρωινή προσευχή που γίνεται στο μικρόφωνο και ακούγεται τριγύρω, στο μεγάλο δημοτικό σχολείο επί της Φωκίωνος.

Φωκίωνος. Άνθρωποι, κυρίως ηλικιωμένοι, σουλατσάρουν στον πεζόδρομο, άλλοι βγάζουν τα σκυλάκια τους βόλτα, σκυλάκια που βολτάρουν μόνα τους, τα μαγαζιά σιγά – σιγά ανοίγουν.

2η θεματική ενότητα: Πλάνα από ουρανό που κατεβαίνουν και καταλήγουν σε διάφορα κτίρια,είτε παλιά νεοκλασσικά είτε απλές πολυκατοικίες. Zoom σε μπαλκόνια με απλωμένη τη μπουγάδα πάνω από το δρόμο.

Εμβόλιμα μπαίνει η περιγραφή κάποιου ηλικιωμένου ατόμου που μεγάλωσε στην περιοχή και ανακαλεί τις μνήμες του από το παρελθόν, συνοδευόμενη με κάποια αντίστοιχα πλάνα, όπως π.χ. Κατάληψη Λέλας Καραγιάννη, Δημ. Αγορά, Άσυλο ανιάτων, το μεγάλο σχολείο επί της Κυψέλης που ήταν παλιά νοσοκομείο της αεροπορίας, πρώτες πολυκατοικίες της περιοχής κλπ.

Επίσης, ακούμε μία σύντομη περιγραφή από μία νέα κοπέλα, τη Φωτεινή – όχι, δεν είμαι εγώ- που μένει στην περιοχή και μιλάει για την Κυψέλη του σήμερα.

Τέλος, μας παραθέτουν και την γνώμη τους για το θέμα των μεταναστών στην περιοχή.

3η θεματική ενότητα: Στο δρόμο παρακολουθούμε κάποιον που περπατάει. Τον βλέπουμε να μπαίνει σε ένα αφρικανικό μαγαζί με τρόφιμα και παραδοσιακά προϊόντα, όπου ακολουθεί ένας διάλογος με τον μαγαζάτορα στην τοπική τους διάλεκτο.

Είναι ο Lopez, ο μουσικός από το Κονγκό, που ψωνίζει στο μαγαζί.

Στη συνέχεια τον ακολουθούμε στο αιθιοπικό εστιατόριο Lallibela στην οδό Νάξου. Είναι μεσημέρι, ώρα φαγητού.Καθώς ο Lopez μας μιλάει για τη ζωή του, φαίνονται πλάνα από το σπίτι του στην Κυψέλη, το οποίο αποτελεί υπόδειγμα στενότητας χώρου!

Στο εστιατόριο ο Lopez συναντάει το φίλο του, Γιώργο, επίσης μουσικό, που ήταν και ο ίδιος μετανάστης στο Κονγκό και που συναντήθηκαν μετά από χρόνια τυχαία στην Κυψέλη!!

Και οι δύο μαζί συζητούν με την Ελισάβετ, την ιδιοκτήτρια του εστιατορίου, που είναι και ζωγράφος και μας δείχνει με ευχαρίστηση τους πίνακες της, που φιλοξενεί στον πάνω όροφο του εστιατορίου.

4η θεματική ενότητα: Καθώς ο Γιώργος με τον Lopez, φεύγουν από το εστιατόριο, περνούν- αφού είναι στο δρόμο τους- από την πλατεία Κύπρου.

Πλάνα από την κατεστραμμένη πλατεία, με τα υπολείμματα δέντρων, τα πουλιά που τριγυρνούν ανήσυχα, τα πλακάτ των κατοίκων και τους ίδιους τους κάτοικους που κάθονται γύρω από φωτιές κια συζητούν συνοφρυωμένοι. Χω ρίς λόγια γιατί εδώ οι εικόνες μιλάνε από μόνες τους..

Είναι ήδη ηλιοβασίλεμα... ( πλάνα)

5η θεματική ενότητα: Αρχίζει να βραδιάζει. Τα φώτα της πόλης ανάβουν δειλά.

Η κάμερα παρακολουθεί το σαφάρι για πάρκινγκ κάποιων οδηγών αυτοκινήτων.Ακόμη παρακολουθεί τα πεζοδρόμια που είναι γεμάτα με αυτοκίνητα και μηχανάκια και οι πεζοί κάνουν κύκλο για να περάσουν. Μετά παίρνει πλάνα από την νυχτερινή ζωή της περιοχής, καφετέριες, ταβέρνες, θέατρα, σινεμά, καφενεία – χαρτοπαιχτικές λέσχες, το ίντερνετ καφέ που βρίσκομαι τώρα, όπου υπάρχουν και αρκετοί αφρικανοί, σαν αυτόν που γυρνάει και ρωτάει κάτι το παιδί του μαγαζιού “ει, my friend..”

Μπαίνουν πλάνα από τον Lopez που παίζει μουσική, είτε μόνος του, είτε με το γκρουπάκι Ελλήνων όπου συμμετέχει, “μαύρη”μουσική. Η μουσική αυτή μπορεί πιθανόν να χρησιμοποιηθεί στα επόμενα πλάνα της ταινίας.

Φωκίωνος ξανά. Δημοτική Αγορά.Πλάνο από τον πίνακα εκδηλώσεων που είναι αναρτημένος απέξω. Η κάμερα μπαίνει μέσα, παρακολουθεί τον κόσμο εκεί, πιθανόν και μια έκθεση φωτογραφίας ή παιδιά που παίζουν σκάκι. Λίγο αργότερα το πάρτι ξεκινά, όπου συμμετέχουν όλοι, ντόποι και ξένοι. Όσο το πάρτι προχωρά, η μουσική δυναμώνει και γίνονται zoom σε πρόσωπα, Ελλήνων, μεταναστών, λευκών, μαύρων, και η μουσική δυναμώνει και οι εναλλαγές προσώπων γίνονται όλο και πιο γρήγορα, πιο γρήγορα, πιο γρήγορα..ώσπου γίνονται σαν μια πολύχρωμη μπάλα.

Τίτλοι τέλους.

(Γιατί με πήρε και η τσίκνα τώρα..)

Το παραπάνω κέιμενο επεξεργάστηκαν αλφαβητικά οι: Αναστασία, Δημήτρης, Κώστας , Marie- noelle, Φωτεινή

Ευχαριστούμε για την προσοχή σας.

Ένα Αιθιοπιακό δείπνο στη Κυψέλη

2009-02-26T12:11:00.000-08:00

12/02/08: Πέμπτη βράδι περιμένοντας τον Lopez, μουσικό από το Κονγκό, ο οποίος δεν μπόρεσε να έρθει στο ραντεβού μας, γνωρίσαμε την ιδιοκτήτρια του Αιθιοπιακού εστιατορίου. Την λένε Ελισάβετ και κατάγεται από την Αντίς-α-μπέμπα. Ζει στην Κυψέλη εννέα χρόνια. Όλες τις μέρες της εβδομάδας εργάζεται απο το πρωί ως το βράδι εκτός τις Τρίτες τα μεσημέρια που είναι κλειστά. Χρόνος για βόλτες δεν υπάρχει ούτε καν στη Κυψέλη. Η ζωή της είναι «η Λαλιμπέλα», το εστιατόριο που έχει στη Κυψέλη. Σ’ αυτό το μικρό χώρο που καθημερινά Έλληνες, Αφρικανοί και άλλοι απολαμβάνουν τη καυτερή κουζίνα και τον παραδοσιακό Αιθιοπιακό καφέ της φαίνεται να συμβαίνουν πολλά.

Η Ελισάβετ απορροφά όλες τις εικόνες και τα ερεθίσματα που περνούν από το περιορισμένο χώρο του εστιατορίου της. Η χαλαρή ατμόσφαιρα στο χώρο που επικρατεί προδιαθέτει τους θαμώνες της σε μια άνετη και ευχάριστη επικοινωνία. Έτσι και εμείς την καλέσαμε κοντά μας και μιλήσαμε εν ολίγοις για τη ζωή στη Κυψέλη. Σύντομα, ανακαλύψαμε ότι ζωγραφίζει και έχει τελειώσει τη σχολή Καλών Τεχνών στην Αντίς-α-μπέμπα. Έτσι λοιπόν καταλήξαμε στο πατάρι και είδαμε τις ζωγραφιές της οι οποίες απεικόνιζαν φύση, τοπία, πορτραίτα και σκηνές από χωριά της πατρίδας της. Τελικά ότι και να συμβαίνει στη Λαλιμπέλα η ομορφιά του παρελθόντος ανασύρεται στο σήμερα, στο βιοπορισμό της καθημερινότητας.

Παρολ’ αυτά, μια ζωγραφιά ξεχώριζε όπως ήταν στημένη στο καβαλέτο. Δείχνοντας το ενδιαφέρον μου για τη γυναίκα που απεικονιζόταν στον πίνακα, τότε η Ελισάβετ ανταποκρίθηκε με χαμόγελο με πήρε από το χέρι σχεδόν και μίλησε χαμογελώντας με τη καρδιά της: «Αυτό είναι η ζωή μου!»...

Απλά θα πρότεινα να πάτε να τον δείτε γιατί ειναι η ζωή ενός καλλιτέχνη. Η παρατήρηση, οι εικόνες, τα ερεθίσματα, η έμπνευση, η δημιουργία, η ζωή! Μια φορά το μήνα γίνεται μπουφές στη Λαλιμπέλα και είναι πρόκληση να παρεβρεθούμε όπως άλλωστε το υποσχεθήκαμε και έχουμε την άδειά της Ελισάβετ για γύρισμα πλάνων κτλ.

(κείμενο από την Αναστασία)

Βόλτα 9.2.2009 με κάμερα

2009-02-25T00:03:00.000-08:00

Ενότητα 1: Εισαγωγή

Ξεκινώντας με βάση την ιδέα μίας μέλισσας που επισκέπτεται την συνοικία Κυψέλη.

Ενότητα 2: Το πάρκο Κύπρου και Πατησίων

Απλή καταγραφή της κατάστασης που ίσχυε εκείνη την ημέρα, μαζί με τα λεγόμενα τριών γυναικών που κατέθεσαν την οργή τους.

Ενότητα 3: Περί Ανιάτων

Αφορά ανίατες περιπτώσεις ή όχι, όπως:

η 20χρονη κατάληψη του σπιτιού της Λέλας Καραγιάννη
υπόγειες κατοικίες
ευρύτερη περιοχή του Ιδρύματος Ανιάτων (πεζόδρομος Αγίας Ζώνης)

Μία πρώτη προσπάθεια να γίνουν απλές εικόνες, τα θέματα που συζητάμε.

Ενότητα 4: Φωκίωνος Νέγρη

Συγκέντρωση απλών καθημερινών πλάνων από περαστικούς.

Ενότητα 5: Σχολείο πλατείας Κανάρη

H λύση συνύπαρξης που προτείνουν τα παιδιά

Ενότητα 6: Ασφυξία

Δηλαδή έλλειψη χώρου:

βιοτικού,
οικιστικού,
πράσινου,
στάθμευσης,
πεζοδρομίων,
αδέσποτων σκυλιών
κλπ

Ενότητα 7: Περίπτερο

Μία ευχάριστη συνάντηση με μία οικογένεια που βιοπορίζεται σε ένα πολύ στενό χώρο εργασίας.

Ενότητα 8: Μεσημεριανή σιέστα

Ενότητα 9: Finale

Το βράδυ με την φιλική συμμετοχή της Φωτεινής συμπλήρωσα με νυχτερινά γυρίσματα την βόλτα, εντάσσοντας και κάποια ιστορική αναδρομή με τις σκαναρισμένες εικόνες από το αφιέρωμα της Καθημερινής.

Για το δικαίωμα στην πόλη

2009-02-18T04:29:00.000-08:00

Χαίρομαι που βρίσκομαι εδώ, αλλά εξ αρχής θα ήθελα να ζητήσω συγγνώμη που θα μιλήσω στα Αγγλικά, τη γλώσσα του διεθνούς ιμπεριαλισμού. Ελπίζω ότι αυτά που θα πω να είναι αρκετά αντιμπεριαλιστικά ώστε να με συγχωρέσετε.

Είμαι πολύ ευγνώμονας για την πρόσκλησή σας, επειδή μαθαίνω πολλά πράγματα από τα κοινωνικά κινήματα. Ήρθα εδώ να μάθω και να ακούσω κι, έτσι, ήδη αποκτώ αυτή τη μεγάλη εκπαιδευτική εμπειρία, γιατί, όπως κάποτε το είχε θέσει ο Μαρξ, πάντοτε υπάρχει το μεγάλο ζήτημα του ποιος θα εκπαιδεύσει τους εκπαιδευτές.

Δουλεύω για κάποιο καιρό τώρα πάνω στην ιδέα του Δικαιώματος στην Πόλη. Θεωρώ ότι το Δικαίωμα στην Πόλη σημαίνει το δικαίωμα όλων μας να φτιάχνουμε πόλεις, που ικανοποιούν τις ανθρώπινες ανάγκες, τις ανάγκες μας. Το δικαίωμα στην πόλη δεν είναι το δικαίωμα να παίρνουμε -χρησιμοποιώντας μια γνωστή έκφραση- τα ψίχουλα από το τραπέζι των πλούσιων. Θα πρέπει όλοι μας να έχουμε τα ίδια δικαιώματα, για να μπορούμε να φτιάχνουμε τα διαφορετικά είδη πόλεων, που θέλουμε να υπάρχουν.

Το δικαίωμα στην πόλη δεν είναι μόνο το δικαίωμα σ' ό,τι ήδη υπάρχει στην πόλη, αλλά το δικαίωμα να μπορούμε να κάνουμε την πόλη να γίνει κάτι ριζικά διαφορετικό. Όταν κοιτάζω την ιστορία, βλέπω ότι η διαχείριση των πόλεων γινόταν περισσότερο από το κεφάλαιο παρά από τους άνθρωπους. Επομένως, μέσα στην πάλη αυτή για το δικαίωμα στην πόλη θα πρέπει να υπάρχει και μια πάλη ενάντια στο κεφάλαιο.

Θα ήθελα τώρα να μιλήσω λίγο για την ιστορία της σχέσης μεταξύ κεφάλαιου και πόλης, δομώντας και θέτοντας το ερώτημα: Γιατί συμβαίνει το κεφάλαιο να καταφέρνει να ασκεί τόσα πολλά δικαιώματα πάνω στην πόλη; Και γιατί οι λαϊκές δυνάμεις είναι σχετικά ασθενείς απέναντι στην εξουσία αυτή; Και θά 'θελα επίσης να μιλήσω για το πώς, στην πραγματικότητα, ο τρόπος, με τον οποίον λειτουργεί το κεφάλαιο στις πόλεις, είναι μια από τις αδυναμίες του. Γι' αυτό, στην παρούσα συγκυρία, θεωρώ ότι η πάλη για το δικαίωμα στην πόλη βρίσκεται στο επίκεντρο των αγώνων ενάντια στο κεφάλαιο. Τώρα έχουμε -όπως γνωρίζετε- μια οικονομική κρίση του καπιταλισμού. Αν κοιτάξετε την πρόσφατη ιστορία, θα δείτε ότι τα τελευταία τριάντα χρόνια συνέβησαν πολλές οικονομικές κρίσεις. Κάποιος έκανε μια μέτρηση και είπε ότι από το 1970 έγιναν 378 οικονομικές κρίσεις στον κόσμο. Μεταξύ 1945 και 1970, έγιναν μόνο 56 οικονομικές κρίσεις. Επομένως, ο καπιταλισμός έχει δημιουργήσει πολλές οικονομικές κρίσεις κατά τη διάρκεια των τελευταίων 30-40 ετών. Κι αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι ότι πολλές από τις οικονομικές κρίσεις αυτές έχουν τη βάση τους στην αστικοποίηση. Στο τέλος των 1980, η Ιαπωνική οικονομία κατάρρευσε κι αυτό έγινε γύρω από το ζήτημα της κερδοσκοπίας για την ιδιοκτησία και την γη. Το 1987, στις Ηνωμένες Πολιτείες, συνέβη μια τεράστια κρίση, στην οποίαν εκατοντάδες τραπεζών πτώχευσαν κι ο λόγος ήταν πάλι η κερδοσκοπία γύρω από τη στέγαση και την κτηματική ανάπτυξη. Στα 1970, υπήρχε μια μεγάλη παγκόσμια κρίση των κτηματικών αγορών. Και θα μπορούσα να συνέχιζα, δίνοντάς σας κι άλλα παραδείγματα οικονομικών κρίσεων με βάση τον αστικό χώρο. Εικάζω ότι οι μισές από τις οικονομικές κρίσεις των τελευταίων 30 ετών είναι κρίσεις, που έχουν να κάνουν με την κυριότητα του αστικού χώρου. Η έναρξη της παρούσης κρίσης στις Ηνωμένες Πολιτείες προήλθε από κάτι που ονομάσθηκε κρίση των υποθηκών των sub prime χρεωστικών ασφάλιστρων. Για μένα, η κρίση αυτή θα έπρεπε να ονομάζονταν κρίση του αστικού χώρου.

Αυτά έχουν γίνει. Στα 1990, προέκυψε ένα πρόβλημα, όταν τα χρήματα της υπεραξίας δεν είχαν πού να πάνε. Ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα, που πάντα παράγει υπεραξία. Μπορείτε να το σκεφθείτε ως εξής: ο καπιταλιστής ξυπνά το πρωί και πάει στην αγορά μ' ένα ορισμένο ποσό χρημάτων, για να αγοράσει εργασία και μέσα παραγωγής. Βάζει αυτά τα πράγματα που αγόρασε σε λειτουργία, παράγει ένα εμπόρευμα και το πουλά για να βγάλει περισσότερα χρήματα από αυτά που αρχικά δαπάνησε. Επομένως, στο τέλος της μέρας, ο καπιταλιστής έχει περισσότερα από αυτά που είχε στην αρχή της μέρας. Οπότε το μεγάλο ερώτημα είναι τι κάνει με το περίσσευμα που μάζεψε; Βέβαια, αν ήταν σαν εσάς ή σαν εμένα, ίσως να τα παράταγε, για να περνούσε καλά ξοδεύοντάς τα. Αλλά ο καπιταλισμός δεν λειτουργεί έτσι. Υπάρχουν οι δυνάμεις του ανταγωνισμού, που τον ωθούν να επανεπενδύσει μέρος του κεφάλαιου σε νέα εγχειρήματα.

Στην ιστορία του καπιταλισμού, υπήρχε πάντα ένας ρυθμός ανάπτυξης 3%, συνέχεια από το 1750 κι ύστερα. Αλλά ένας ρυθμός ανάπτυξης 3% σημαίνει ότι θα πρέπει να βρεθούν διέξοδοι εκροής για το κεφάλαιο. Επομένως, ο καπιταλισμός έρχεται πάντοτε αντιμέτωπος μ' αυτό που ονομάζω πρόβλημα απορρόφησης της υπεραξίας του κεφάλαιου. Πού μπορώ να βρω μια επικερδή διέξοδο για να διοχετεύσω το κεφάλαιό μου; Βέβαια, πίσω στο 1750, ολόκληρος ο κόσμος ήταν ανοιχτός, για να δώσει λύσεις στο πρόβλημα αυτό. Και την εποχή εκείνη, η συνολική αξία της παγκόσμιας οικονομίας ήταν 315 δισεκατομμύρια δολάρια σ' αγαθά κι υπηρεσίες. Όταν ήρθαμε στα 1950, υπήρχαν 4 τρισεκατομμύρια δολάρια και θα έπρεπε να βρεθούν διέξοδοι για το 3% απ' αυτά. Κι όταν ήρθαμε στα 2000, είχαμε 42 τρισεκατομμύρια δολάρια σε κυκλοφορία. Σήμερα, είναι περίπου 50 τρισεκατομμύρια δολάρια. Μετά από 25 χρόνια και πάλι με ρυθμό ανάπτυξης 3%, θα είναι περίπου 100 τρισεκατομμύρια δολάρια. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει μια ολοένα κι αυξανόμενη δυσκολία εύρεσης επικερδών διεξόδων για την υπεραξία του κεφάλαιου.

Η κατάσταση αυτή μπορεί να παρουσιασθεί και μ' έναν άλλον τρόπο. Όταν ο καπιταλισμός ουσιαστικά ήταν αυτό που συνέβαινε στο Μάντσεστερ και σε λίγα ακόμη μέρη του κόσμου, ο ρυθμός ανάπτυξης 3% δεν δημιουργούσε κανένα πρόβλημα. Τώρα όμως, πρέπει να δούμε τον ρυθμό ανάπτυξης του 3% σε σχέση μ' ο,τιδήποτε συμβαίνει στην Κίνα, την Ανατολική και τη Νοτιοανατολική Ασία, την Ευρώπη, το μεγαλύτερο μέρος της Λατινικής Αμερικής και της Βόρειας Αμερικής, οπότε υπάρχει ένα μεγάλο, ένα τεράστιο, πρόβλημα. Αλλά, όταν έχουν χρήματα, οι καπιταλιστές πρέπει να έχουν και μια επιλογή για το πώς να τα επανεπενδύουν. Μπορούν να τα επενδύουν σε καινούργια παραγωγή. Μια δικαιολογία για να γίνει ο πλούσιος πλουσιότερος είναι ότι θα επανεπενδύει στην παραγωγή κι, έτσι, θα δημιουργείται περισσότερη απασχόληση κι ένα καλύτερο βιοτικό επίπεδο για τους ανθρώπους. Αλλά, από το 1970, γίνονται όλο και λιγότερες επενδύσεις σε κάποια νέα παραγωγή. Επενδύουν στην αγορά πάγιου κεφάλαιου, σε χρηματιστηριακά μερίσματα, σε δικαιώματα ιδιοκτησίας, σε δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας και, φυσικά, και ιδιοκτησίας. Έτσι, από τα 1970, όλο και περισσότερο χρήμα πήγαινε σε περιουσιακά στοιχεία κι, όταν η καπιταλιστική τάξη αρχίζει να αγοράζει περιουσιακά στοιχεία, η αξία τους φυσικά αυξάνεται. Επομένως, αρχίζουν να βγάζουν χρήματα κι από την αύξηση της αξίας των περιουσιακών τους στοιχείων. Γι' αυτό, οι τιμές της περιουσίας ανεβαίνουν όλο και πιο πάνω. Κι αυτό είναι κάτι που δεν κάνει μια καλύτερη πόλη, αλλά μια ακριβότερη πόλη. Επιπλέον, στο βαθμό που θέλουν να κτίζουν πολυτελή συγκροτήματα διαμερισμάτων και πλούσιες κατοικίες, πρέπει να πετούν τους φτωχούς έξω από τις περιοχές που ζουν. Πρέπει να μας στερήσουν του δικαιώματός μας στην πόλη. Έτσι, στη Νέα Υόρκη, το βρίσκω πολύ δύσκολο να ζω στο Μανχάταν, παρότι είμαι ένας καλοπληρωμένος καθηγητής. Η μεγάλη μάζα του πληθυσμού, που τώρα εργάζεται στην πόλη, δεν μπορεί να διαθέσει τα χρήματα, για να μένει μέσα στην πόλη, επειδή οι τιμές των κατοικιών έχουν ανεβεί πολύ ψηλά, όλο και περισσότερο ψηλά. Μ' άλλα λόγια, έχει αφαιρεθεί το δικαίωμα των ανθρώπων στην πόλη τους. Κάποιες φορές, τους έχει αφαιρεθεί από τις ενέργειες της αγοράς, κάποιες φορές, από τις κυβερνητικές πολιτικές, που τους πετούν έξω από τα μέρη που ζουν, κάποιες φορές, με παράνομα μέσα, την βία, την πυρπόληση ενός κτιρίου. Υπήρχε μια περίοδος που συνέβαιναν κάθε τόσο διαδοχικές πυρκαγιές σ' ένα τμήμα της Νέας Υόρκης.

Επομένως, αυτό που δημιουργείται έτσι είναι μια κατάσταση, στην οποία οι πλούσιοι μπορούν όλο και περισσότερο να έχουν υπό τον έλεγχο της κυριότητάς τους ολόκληρη την πόλη. Και πρέπει να κάνουν κάτι τέτοιο, επειδή αυτός είναι ο μόνος τρόπος να χρησιμοποιήσουν την υπεραξία του κεφάλαιού τους. Όμως, σε κάποιο σημείο, υπάρχει ακόμη και το κίνητρο για τη διαδικασία αυτή της δόμησης της πόλης μέσω της αφαίμαξης των φτωχότερων. Οι χρηματο-οικονομικοί οργανισμοί δανειοδοτούν τις εταιρίες οικιστικής ανάπτυξης, για να μπορούν αυτές να αναπτύσσουν μεγάλες περιοχές της πόλης. Ναι, έχουμε τότε τις εταιρίες οικιστικής ανάπτυξης, αλλά μετά το πρόβλημα είναι σε ποιους οι εταιρείες αυτές θα πουλήσουν τους χώρους και τα κτίρια που κατασκευάζουν; Αν τα έσοδα της εργατικής τάξης αυξάνονταν, τότε ίσως να μπορούσαν να τα πουλούσαν στην εργατική τάξη. Αλλά, από τα 1970, οι πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού έχουν να κάνουν με τη συμπίεση των μισθών. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι πραγματικοί μισθοί δεν αυξήθηκαν από το 1970 κι ύστερα, οπότε έχετε μια κατάσταση, στην οποίαν οι πραγματικοί μισθοί είναι σταθεροί, αλλά οι τιμές των ιδιοκτησιών ανεβαίνουν.

Επομένως, από πού θα προέλθει η ζήτηση στέγης; Η απάντηση ήταν να κληθεί η εργατική τάξη να μπει μέσα στο δανειοληπτικό περιβάλλον. Κι αυτό που βλέπουμε είναι ότι τα στεγαστικά δάνεια στις Ηνωμένες Πολιτείες ανέβηκαν τα τελευταία 20 χρόνια από περίπου 40.000 δολάρια ανά νοικοκυριό σε πάνω από 120.000 δολάρια ανά νοικοκυριό. Οι χρηματο-οικονομικοί οργανισμοί χτυπούν τις πόρτες της εργατικής τάξης και λένε, "Έχουμε να σας κάνουμε μια πολύ καλή πρόταση. Δανείζεστε χρήματα από μας, αγοράζετε το σπίτι σας και μετά μην ανησυχείτε, αν κάποια στιγμή δεν μπορείτε να ξεπληρώσετε το δάνειό σας, γιατί οι τιμές των σπιτιών θα ανεβαίνουν κι, επομένως, όλα θα είναι μια χαρά."

Έτσι, όλο και περισσότεροι χαμηλο-εισοδηματίες σέρνονται μέσα στο δανειοληπτικό περιβάλλον. Αλλά τότε, πριν περίπου δυο χρόνια, οι τιμές άρχισαν να πέφτουν. Το χάσμα μεταξύ των οικονομικών δυνατοτήτων της εργατικής τάξης και των χρεών τους έγινε αγεφύρωτο. Ξαφνικά, ενέσκηψε ένα κύμα κατασχέσεων, που διαδίδονταν μεταξύ πολλών Αμερικανικών πόλεων. Αλλά, όπως συνήθως συμβαίνει με κάποιο τέτοιο φαινόμενο, υπήρχε μια άνιση γεωγραφική ανάπτυξη του κύματος. Το πρώτο κύμα χτύπησε κοινότητες πολύ χαμηλού εισοδήματος σε πολλές από τις παλιότερες πόλεις των Ηνωμένων Πολιτειών. Υπάρχει ένας υπέροχος χάρτης, που μπορείτε να δείτε στο σάϊτ του BBC τις κατασχέσεις στην πόλη του Κλήβελαντ. Κι αυτό που βλέπετε είναι ένας χάρτης με κουκίδες, οι οποίες είναι ιδιαίτερα πυκνά συγκεντρωμένες σ' ορισμένες περιοχές της πόλης. Πίσω του, υπάρχει ένας άλλος χάρτης, που δείχνει την κατανομή στην πόλη του πληθυσμού των Αφρο-Αμερικανών. Οι δυο χάρτες συμπίπτουν σε πολύ μεγάλο βαθμό. Αυτό σημαίνει ότι ό,τι συνέβη ήταν μια καταλήστευση του Αφρο-Αμερικανικού πληθυσμού χαμηλού εισοδήματος. Κι αυτό ήταν η μεγαλύτερη απώλεια περιουσιακών στοιχείων για πληθυσμούς χαμηλού εισοδήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες, που είχε ποτέ γίνει. Δυο εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τα σπίτια τους. Και την ίδια ακριβώς στιγμή που αυτό συνέβαινε, τα μπόνους που πληρώνονταν στην Γουόλ Στρητ ξεπερνούσαν τα 30 δισεκατομμύρια δολάρια -δηλαδή, τα έξτρα χρήματα που έπαιρναν οι τραπεζίτες για τη δουλειά τους. Επομένως, τα 30 εκατομμύρια δολάρια, που στην πραγματικότητα αποσπώνταν από τις γειτονιές των χαμηλόμισθων, κατέληγαν στην Γουόλ Στρητ. Το γεγονός αυτό έχει συζητηθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες σαν μια περίπτωση ενός οικονομικού τυφώνα Κατρίνα, γιατί, όπως θυμάστε, ο τυφώνας Κατρίνα χτύπησε τη Νέα Ορλεάνη με διαφορετικούς τρόπους κι ήταν ο μαύρος πληθυσμός χαμηλού εισοδήματος, αυτός που έχασε τις περιουσίες του, ενώ πολλοί πέθαναν. Οι πλούσιοι προστάτευσαν τα δικαιώματά τους στην πόλη, αλλά οι φτωχοί ουσιαστικά τα έχασαν. Στη Φλόριντα, στην Καλιφόρνια και την Αμερικανική Νότια Δύση, το πρόβλημα έπαιρνε διαφορετικές μορφές. Εκεί, ως επί το πλείστον, λάμβανε χώρα έξω, στις περιφέρειες των πόλεων. Αλλά κι εκεί, πολλά χρήματα ήταν δανεισμένα για να χτισθούν ή να αγορασθούν σπίτια μέσω εταιριών οικιστικής ανάπτυξης. Έχτιζαν εντελώς έξω από τις πόλεις, 30 μίλια έξω από το Τούσον ή το Λος Άντζελες, δεν μπορούσαν να βρουν κανένα να αγοράσει και, γι' αυτό, στόχευαν στο λευκό πληθυσμό, που δεν του άρεσε να μένει κοντά σε μετανάστες ή μαύρους στο κέντρο των πόλεων. Τότε, αυτό οδήγησε σε μια κατάσταση, που συνέβη πριν ένα χρόνο, όταν οι ψηλές τιμές της βενζίνης έκαναν πολύ δύσκολη τη ζωή για όσους ζούσαν σε τέτοιες απομακρυσμένες κοινότητες. Πολλοί από τους άνθρωπους αυτούς είχαν πρόβλημα να ξεπληρώσουν τα δάνειά τους κι, έτσι, συναντήσαμε πάλι ένα κύμα κατασχέσεων, που λάμβανε χώρα στα προάστια κι αφορούσε κυρίως λευκούς σε μέρη όπως η Φλόριντα, η Αριζόνα ή η Καλιφόρνια. Στο μεταξύ, το μόνο που έκανε η Γουόλ Στρητ ήταν να μαζεύει όλες αυτές τις υποθήκες ψηλού ρίσκου και να τις πακετάρει μέσα σε περίεργα όργανα χρηματικο-οικονομικών ανταλλαγών. Μαζεύετε όλες τις υποθήκες ενός συγκεκριμένου μέρους, τις βάζετε σ' ένα δοχείο και μετά πουλάτε τις μετοχές του δοχείου αυτού σε κάποιον άλλο. Το αποτέλεσμα ήταν να παγκοσμιοποιηθεί ολόκληρη η χρηματικο-οικονομική αγορά των υποθηκών. Και βλέπετε τμήματα κυριότητας των υποθηκών στη Νορβηγία ή την Γερμανία ή τις χώρες του Κόλπου ή οπουδήποτε αλλού. Όλοι ήξεραν ότι οι υποθήκες αυτές και τα αντίστοιχα χρηματικο-οικονομικά όργανα ήταν ασφαλή σαν τα σπίτια. Κατέληξαν όμως να μην είναι καθόλου ασφαλή και τότε είχαμε τη μεγάλη κρίση, που εξακολουθεί να συνεχίζεται χωρίς τελειωμό.

Αυτό που ισχυρίζομαι είναι ότι, αν η παρούσα κρίση είναι βασικά μια κρίση της αστικοποίησης, τότε η λύση θα έχει να κάνει με μια αστικοποίηση ενός διαφορετικού τύπου κι εδώ είναι που η πάλη για το δικαίωμα στην πόλη αποκτά μια κρίσιμη σημασία, γιατί μ' αυτήν έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε κάτι διαφορετικό.

Αλλά συχνά ερωτούμαι αν η παρούσα κρίση αποτελεί το τέλος του νεοφιλελευθερισμού.. Η απάντησή μου είναι "όχι," αν κοιτάξετε τι προτείνεται στην Γουόσινγκτον και το Λονδίνο. Μια από τις βασικές αρχές, που εγκαινιάσθηκε τα 1970, είναι ότι η κρατική εξουσία πρέπει να προστατεύει τους χρηματικο-οικονομικούς θεσμούς με κάθε κόστος. Κι όταν υπάρχει μια σύγκρουση μεταξύ της ευημερίας των χρηματικο-οικονομικών θεσμών και της ευημερίας των ανθρώπων, επιλέγετε την ευημερία των χρηματικο-οικονομικών θεσμών. Αυτή είναι η αρχή, της οποίας η επεξεργασία έγινε στην Πόλη της Νέας Υόρκης στα μέσα των 1970 κι η οποία για πρώτη φορά εφαρμόσθηκε διεθνώς στο Μεξικό, όταν η χώρα κινδύνευε να πτωχεύσει. Αν όμως πτώχευε το Μεξικό, θα καταστρέφονταν οι επενδυτικές τράπεζες της Νέας Υόρκης. Γι' αυτό, το Υπουργείο Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο συνεργάσθηκαν, για να βοηθήσουν το Μεξικό να μην πτωχεύσει. Μ' άλλα λόγια, δάνεισαν στο Μεξικό τα χρήματα, για να ξεπληρώσει τους τραπεζίτες της Νέας Υόρκης. Αλλά, με τον τρόπο αυτό, επέβαλαν τη λιτότητα στο Μεξικανικό λαό. Δηλαδή, προστάτευσαν τις τράπεζες και κατέστρεψαν τους άνθρωπους. Από τότε, αυτή ήταν η τυπική πρακτική του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Τώρα, αν δείτε την απάντηση στην κρίση, που έδωσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες κι η Βρετανία, αυτό που έκαναν στην πραγματικότητα ήταν μόνο να υποστηρίξουν οικονομικά τις τράπεζες. 700 δισεκατομμύρια δολάρια στις τράπεζες των Ηνωμένων Πολιτειών. Δεν έκαναν απολύτως τίποτε, για να προστατεύσουν τους ιδιοκτήτες κατοικιών, που έχαναν τα σπίτια τους.

Επομένως, είναι η ίδια αρχή, που βλέπουμε κι εδώ να εφαρμόζεται -προστατεύστε τους χρηματικο-οικονομικούς θεσμούς κι ας πάει ο κόσμος να.. Αυτό που θα έπρεπε να κάναμε είναι να παίρναμε τα 700 δισεκατομμύρια δολάρια και να φτιάχναμε μια τράπεζα επανανάπτυξης του αστικού χώρου, για να σώσουμε όλες εκείνες τις γειτονιές που καταστράφηκαν και για να επαναδομήσουμε τις πόλεις περισσότερο με βάση τις απαιτήσεις του λαού. Έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι, αν το κάναμε αυτό, τότε ένα μεγάλο μέρος της κρίσης θα είχε εξαφανιστεί, γιατί δεν θα υπήρχε καμία υποθήκη να κατασχεθεί. Στο μεταξύ, πρέπει να οργανώσουμε ένα κίνημα ενάντια στις εξώσεις κι έχουμε δει κάτι τέτοιο να γίνεται στην Βοστόνη και σε κάποιες άλλες πόλεις. Αλλά, αυτή την ιστορική στιγμή στις Ηνωμένες Πολιτείες, υπάρχει μια αίσθηση ότι οι λαϊκές κινητοποιήσεις πρέπει να είναι περιορισμένες, επειδή έχει την προτεραιότητα η εκλογή του Ομπάμα. Πολλοί ελπίζουν ότι ο Ομπάμα θα κάνει κάτι διαφορετικό, αλλά, αλίμονο, οι οικονομικοί του σύμβουλοι είναι ακριβώς τα ίδια πρόσωπα, που είχαν δημιουργήσει το πρόβλημα αρχικά. Αμφιβάλω αν ο Ομπάμα θα είναι τόσο προοδευτικός όσο ο Λούλα. Θα πρέπει να περιμένετε λίγο, νομίζω, πριν αρχίσουν να κινητοποιούνται τα κοινωνικά κινήματα. Χρειαζόμαστε ένα πανεθνικό κίνημα Αναμόρφωσης του Αστικού Χώρου, σαν αυτό που έχετε εδώ. Χρειαζόμαστε μια πολιτική μαχητικότητα, σαν αυτή που έχετε οικοδομήσει εδώ. Χρειαζόμαστε, στην πραγματικότητα, να ξεκινήσουμε να ασκούμε τα δικαιώματά μας στην πόλη. Και κάποια στιγμή, πρέπει να αντιστρέψουμε όλον αυτόν τον τρόπο, με τον οποίον δίνεται προτεραιότητα στους χρηματικο-οικονομικούς θεσμούς αντί σε μας.

Πρέπει να θέσουμε το ερώτημα, τι είναι πιο σημαντικό, η αξία των τραπεζών ή η αξία της ανθρωπότητας; Το τραπεζιτικό σύστημα πρέπει να υπηρετεί τους άνθρωπους, όχι να συντηρείται από το μόχθο των ανθρώπων. Κι ο μόνος τρόπος, με τον οποίον κάποια στιγμή θα κατορθώσουμε πράγματι να ασκήσουμε το δικαίωμα στην πόλη, είναι να πάρουμε την εποπτεία του προβλήματος της καπιταλιστικής απορρόφησης της υπεραξίας. Πρέπει να κοινωνικοποιήσουμε την υπεραξία του κεφάλαιου. Πρέπει να την χρησιμοποιήσουμε για την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών. Πρέπει να βγούμε έξω από το πρόβλημα της διαρκούς συσσώρευσης του 3%. Τώρα, βρισκόμαστε στο σημείο, όπου ένας διαρκής ρυθμός ανάπτυξης 3% θα έχει ένα τεράστιο περιβαλλοντικό κόστος, θα συνεπάγεται μια τεράστια πίεση πάνω στις κοινωνικές καταστάσεις, έτσι ώστε να πηγαίνουμε από τη μια οικονομική κρίση σε μια άλλη. Αν βγούμε από την παρούσα οικονομική κρίση με τον τρόπο που θέλουν, θα συμβεί μια άλλη οικονομική κρίση μετά από πέντε χρόνια. Έτσι, ερχόμαστε στο σημείο, όπου δεν μπορούμε πια να αποδεχθούμε αυτό που είχε πει η Μάργκαρετ Θάτσερ, ότι "δεν υπάρχει καμιά άλλη εναλλακτική λύση" και λέμε ότι πρέπει να υπάρχει κάποια εναλλακτική λύση. Γενικώς, πρέπει να υπάρχει μια εναλλακτική λύση στον καπιταλισμό. Και μπορούμε να αρχίσουμε να την προσεγγίζουμε αντιλαμβανόμενοι το δικαίωμα στην πόλη σαν μια λαϊκή και διεθνιστική απαίτηση κι ελπίζω ότι όλοι μπορούμε να είμαστε ενωμένοι στο έργο αυτό.

Σας ευχαριστώ πολύ.

του David Harvey - Ομιλία στο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ,

Μπελέμ Βραζιλίας, 29 Ιανουαρίου 2009

(έρευνα από την Αναστασία)

Μια οικογένεια από τη Νιγηρία στη Κυψέλη

2009-02-12T23:59:00.000-08:00

06/02/08: Παρασκευή βράδι η Marie Noell είχε κανονίσει ένα ραντεβού με μια αφρικανική οικογένεια. Έτσι η Φωτεινή και η Αναστασία μαζί με τη Marie Noell συναντήσαμε την αφρικανική οικογένεια από τη Νιγηρία στο διαμέρισμά τους στη Κυψέλη, στα όρια Άνω Κυψέλης και Πολυγώνου.

Η Φρανσέσκα μας υποδέχτηκε με ήρεμο φωτεινό χαμόγελο ενώ ένα από τα δυο παιδιά της κοιμόταν και το άλλο έκανε τις ασκήσεις του. Η Φρανσέσκα ζει στην Ελλάδα επτά χρόνια κι όλα στη Κυψέλη. Παρακολουθεί μαθήματα Ελληνικών στο Δήμο για μητέρες που έχουν παιδιά σε παιδικό σταθμό. Επίσης, εργάζεται ως καθαρίστρια. Ο άντρας της, ο Σαμ, ζει 18 χρόνια στην Ελλάδα, μιλάει άνετα την Ελληνική γλώσσα, παίζει gospel στην Αγγλικανική Εκκλησία και παρακολουθεί τις πολιτικές εξελίξεις. Γνωρίστηκαν στη πατρίδα τους και το γεγονός αυτό έφερε την Φρανσέσκα στη Κυψέλη. Η συζήτηση που είχαμε μαζί τους έγινε στα Αγγλικά.

Ευθύς τους εξηγήσαμε ότι αναζητούμε χαρακτήρες για το ντοκυμαντέρ της Κυψέλης στο πλαίσιο των επιμορφωτικών μαθημάτων που παρακολουθούμε και μας απάντησαν ότι θα μπορούσαν να μας βρουν φίλους ή γνωστούς τους που θα είχαν ενδιαφέρον ή άμεση ανταπόκριση. Η Φρανσέσκα απέκλεισε τον εαυτό της γιατί είναι ντροπαλή. Ο δε Σαμ απλά πρότεινε να μας διευκολύνει στις επαφές και να μας δώσει πληροφορίες για τους Αφρικανούς γενικότερα στη Κυψέλη μιας και ο ίδιος δραστηριοποιείται χρόνια με την οργάνωση της αφρικανικής κοινότητας.

Μας είπε ότι η Κυψέλη κι η Ομόνοια είναι τα δυο κύρια σημεία που γνωρίζουν οι Αφρικανοί στην Αθήνα από όπου κι αν έρχονται. Οι Νιγηριανοί αποτελούν πλειοψηφία στη Κυψέλη σε σχέση με άλλους Αφρικανούς όπως από Κένυα, Ουγκάντα, Αίγυπτο κτλ. Οι ίδιοι κατάγονται από τη φυλή Ibo μια από τις τρεις μεγαλύτερες φυλές της Νιγηρίας. Η κάθε φυλή έχει τη δική της γλώσσα που δεν κατανοούν οι άλλες φυλές. Έτσι η κοινή γλώσσα επικοινωνίας μεταξύ των φυλών είναι η Αγγλική.

Έτσι, μας ενημέρωσαν για το Νιγηριανό Κονγκρέσο που γίνεται στη Κυψέλη. Η κάθε φυλή κάνει το δικό της κονγρέσο. Αυτή την εβδομάδα η φυλή των ibo της Νιγηρίας θα συγκεντρωθεί για το καθιερωμένο κονγκρέσο στην οδό Σκίνου. Ζητήσαμε να πάρουμε πλάνα. Περιμένουμε απάντηση.

Ανάμεσα στις συνήθειες των Αφρικανών, κάθε Κυριακή πρωί μεταξύ 10.00 – 12.00 η ώρα είναι και η λειτουργία της Αφρικανικής εκκλησίας που βρίσκεται στη Κυψέλη. Συχνά οι Νιγηριανές αλλά και όλες οι Αφρικάνες φορούν τις παραδοσιακές φορεσιές του όταν ο καιρός τους το επιτρέπει. Έτσι μια επίσκεψη στην Αφρικανική εκκλησία θα είχε ενδιαφέρον αφού εξασφαλίσουμε πρόσβαση από το Πάστορα και για τη λήψη πλάνων. Ο Σαμ θα μιλήσει στο Πάστορα και θα μας ενημερώσει.

Ως γονείς η Φρανσέσκα και ο Σαμ μας επισημαίνουν το πρόβλημα που αντιμετώπισαν με την εγγραφή των παιδιών τους στους δημόσιους παιδικούς σταθμούς. Με την προϋπόθεση ότι η μητέρα εργάζεται, τα παιδιά έχουν προτεραιότητα στο Δημόσιο Παιδικό Σταθμό. Όμως οι περισσότερες μητέρες εργάζονται σε αδήλωτη εργασία και για αυτές είναι δύσκολα τα πράγματα. Συχνά υπάρχουν σταθμοί και σχολεία όπου κυριαρχεί η Αλβανική μειονότητα και συνεπώς να αποκλείει την εγγραφή παιδιών από άλλες εθνότητες ή μειονότητες μεταναστών. Ο Σαμ επιθυμεί σε όλα τα επίπεδα μια αποτελεσματικότερη ενσωμάτωση των μεταναστών στην Ελληνική πολιτική.

Γενικά η συζήτηση με την Φρανσέσκα και το Σαμ μας έδωσε αρκετά ερεθίσματα και είναι πρόθυμοι να μας φέρουν σε επαφή με άλλους Αφρικανούς.

Νεότερα συντόμως.

(κείμενο από την Αναστασία)

Πρόταση για poster-τίτλο

2009-02-12T23:54:00.001-08:00

από τον γραφίστα Δημήτρη Μπάλλιο

Πεζοδρόμια ρεεεε !!!!

2009-02-11T10:11:00.001-08:00

Μα πως να ερωτευθείς σ' αυτή την πόλη,

όταν η ζωή σου καθημερινά απειλείται;

Το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου η πρωτοβουλία πολιτών για την προστασία των δικαιωμάτων των πεζών ΠΕΖΗ, που δεν ξεχνά τα δύο πρόσφατα θύματα της εξουσίας των μηχανών, θα σταθεί και θα διαμαρτυρηθεί στο σημείο που σκοτώθηκαν.

Το πρωί της 23ης Ιανουαρίου μια γυναίκα 64 χρονών που συνόδευε ένα 5χρονο παιδί στην προσπάθειά τους να ξεπεράσουν ένα παρκαρισμένο πάνω στο πεζοδρόμιο αυτοκίνητο που τους έκλεινε το δρόμο τους, αναγκάστηκαν να κατέβουν στο οδόστρωμα. Εκεί τους περίμενε ο θάνατος. Ο διερχόμενος οδηγός τους σκότωσε.

Θα μαζευτούμε για να πούμε δυνατά τις σκέψεις μας για την αβίωτη καθημερινότητά μας, για τον κίνδυνο της ζωής από τα μηχανοκίνητα μέσα που μας πήραν την πόλη και δεν μας άφησαν χώρο ύπαρξης.

Πόσα ακόμη θύματα πρέπει να θρηνήσουμε για να αλλάξει κάτι ; Πόσες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας πρέπει ακόμη να ακολουθήσουν για να μας δοθεί πίσω ο χώρος που μας ανήκει, που ανήκει σε κάθε άνθρωπο της πόλης μας; Ως πότε θα θυσιάζεται ζωτικός χώρος σε ένα μέσο που πια και αυτό δεν μας εξυπηρετεί, ενώ υποβαθμίζει τη ζωή μας ρυπαίνοντας τον αέρα μας; Ως πότε οι ανάπηροι θα μένουν κλεισμένοι στα σπίτια τους γιατί φοβούνται να ξεμυτίσουν ;

Αν αισθάνεσαι απελπισμένος/η από την καθημερινότητα που βιώνεις σαν πεζός, αν πιστεύεις ότι με τη συλλογική προσπάθεια μπορεί κάτι να γίνει για να βελτιωθεί η ζωή μας, έλα τότε το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου στις 12.00 το μεσημέρι στην οδό Λιοσίων έξω από το μετρό - στάση ΑΤΤΙΚΗ, εκεί που σκοτώθηκαν οι δύο πεζοί, για να δεις ότι δεν είσαι μόνος/η που αγανακτείς.

Σε περιμένουμε...

Το αστικό χθες, το πολύχρωμο σήμερα

2009-02-09T23:55:00.000-08:00

Η έρευνα απέδωσε καρπούς. Την αρχή έκανε ο Κώστας Τζοβάρας βρίσκοντας και φωτοτυπώντας τα πρώτα κείμενα. Ακολούθησε η ανακάλυψη της Ελένης του αρχείου των επτά Ημερών σε pdf.

Παράλληλα η Φωτεινή δανείστηκε από την κυρία Ελευθερία το τεύχος με το αφιέρωμα. Καλή ανάγνωση...

Κομμάτια ενός πολύχρωμου, μεγάλου παζλ

2009-02-08T12:47:00.000-08:00

Βασικά καλησπέρα σας.

Θα ήθελα να σας ενημερώσω για την έρευνα που πραγματοποιήσαμε την Παρασκευή μαζί με τη marie - noelle και με τη συνδρομή επίσης του Δημήτρη - Μπάλιου - και της Αναστασίας -Τσαρούχα.

Επισκεφτήκαμε 4 διαφορετικά άτομα, τα οποία είχε βρει μέσω φίλων η marie - noelle.

Πρώτα, μία εκπρόσωπο της καθολικής εκκλησίας από τις Φιλλιπίνες. Γι΄ αυτήν θα σας γράψει πιο αναλυτικά η marie- noelle. Προθυμοποιήθηκε πάντως να μας γνωρίσει κάποιες οικογένειες μεταναστών, όπου το αντρόγυνο είναι, είτε και οι δύο από τις Φιλιππίνες, είτε από διαφορετικές χώρες, αφού πλέον γίνονται στην Ελλάδα και μεικτοί γάμοι μεταξύ διαφορετικών εθνικοτήτων.

Μετά, πήραμε τη γλαστρούλα μας ανά χείρας κι επισκεφτήκαμε μία κυρία Ελληνίδα, εκπαιδευτικό,γύρω στα πενήντα,που μένει στην Άνω Κυψέλη, όπου και γεννήθηκε. Μας είπε ότι όταν ήταν παιδί ήταν σχεδόν μόνο χωράφια στην περιοχή και μάλιστα λίγο πιο πάνω από το σπίτι της υπήρχε μαντρί με πρόβατα και κατσίκια. Η ίδια δεν έζησε τόσο πολύ την κεντρική Κυψέλη, αν και εκεί πήγαινε στο σχολείο Θηλέων, το οποίο τώρα έχει γίνει κατάστημα. Μπορεί όμως να μας φέρει σε επαφή με έναν ηλικωμένο κύριο, ίσως και στα ογδόντα,που έζησε την παλιά Κυψέλη και διατηρεί με αγάπη τις μνήμες του από αυτή. Η κυρία Ελευθερία - έτσι ονομάζεται- θυμάται πάντως ότι όταν πήγαινε στην εκκλησία της γειτονιάς της οι άνθρωποι ήταν πολύ πιο απλά ντυμένοι από ότι στις εκκλησίες της κεντρικής Κυψέλης, όπου ήταν ντυμένοι όλοι πιο αριστοκρατικά. Πολλά διαμερίσματα της Κυψέλης μάλιστα μας είπε ότι είχαν δίπλα στην κουζίνα και το δωμάτιο υπηρεσίας, το οποίο βέβαια έχει μια άλλη χρήση πλέον. Τώρα εργάζεται στο σχολείο της Γκράβας, όπου υπάρχουν πολλοί μαθητές από Κυψέλη, μεταξύ των οποίων κι ένας από την Νιγηρία που ο μπαμπάς του είναι δημοσιογράφος. Το παιδί αυτό μάλιστα, είναι τρομερά καταρτισμένο για την πολιτική κατάσταση και την ιστορία της χώρας του, τόσο που τα περισσότερα Ελληνόπουλα στο σχολείο της δεν είναι για την Ελλάδα. Πάντως μας είπε ότι τα παιδιά επικοινωνούν μια χαρά μεταξύ τους χωρίς καθόλου προβλήματα λόγω των διαφορετικών εθνοτήτων, είναι όλα ενσωματωμένα. Κάτι που θα ευχόμουν να συνέβαινε και στην κοινωνία των "μεγάλων". Επίσης, μας έδωσε ένα αφιέρωμα για την Κυψέλη που είχε γίνει από την εφημερίδα Καθημερινή το 2003, με τίτλο "Κυψέλη, το αστικό χτες, το πολύχρωμο σήμερα" το οποίο θα μπορούσε να λέγεται επίσης "τα άπαντα της Κυψέλης". Είναι περί τις 20 σελίδες και έχει πάρα πολλές πληροφορίες για την περιοχή. Μας παρακάλεσε να μη χαθεί κι έτσι εγώ θα το φωτοτυπήσω για να της το επιστρέψω και βέβαια όποιος το θέλει θα μπορεί να το πάρει από μένα για να το φωτοτυπήσει επίσης.

Οι συναντήσεις μας συνεχίστηκαν με τον φοβερό Lopez, ένα μεσήλικα μαύρο μουσικό από τον Κογκό, που παίζει σε γκρουπάκια μαζί με Έλληνες, και τέλος

μια οικογένεια από την Νιγηρία, που ήταν πολύ φιλικοί αλλα δε θα θέλανε να κινηματογραφηθούν. Έχουν όμως φίλους που θα μας τους γνωρίσουν και που πιθανόν να θέλανε να συμμετέχουν πιο ενεργά.

Έτσι, αφού ήπιαμε τους καφέδες μας, τους χυμούς και τις μπύρες μας με όλους όσους επισκεφτήκαμε, χωρίσαμε κατά τις 11.30 το βράδυ, και σκεφτόμουν καθώς πήγαινα σπίτι πόσο μικρός κόσμος είναι, και πόσο είμαστε όλοι κομμάτια ενός πολύχρωμου, μεγάλου παζλ, όλα αναπόσπαστα και απαραίτητα για να συμπληρωθεί. Αν λείψει έστω κι ένα από αυτά, το αποτέλεσμα δε θα είναι το ίδιο..

Αλλά τα άλλα κι από κοντά στο μάθημα.

Μέχρι τότε σας φιλώ

Φωτεινή

ΝΑ ΕΣΤΙΑΣΟΥΜΕ !!!

2009-02-07T01:19:00.000-08:00

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΛΑΜΠΡΙΝΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΛΟΥΣΙΟ ΣΕ ΙΔΕΕΣ ΚΑΙ ΕΜΠΕΡΙΣΤΑΤΩΜΕΝΟ. ΩΣΤΟΣΟ ΠΑΙΡΝΟΝΤΑΣ ΑΦΟΡΜΗ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΕΠΑΝΕΡΧΟΜΑΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΕΝΤΟΠΙΣΟΥΜΕ ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΚΑ : ΕΠΙΜΕΝΩ ΟΤΙ ΤΟ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΟΙΚΙΣΤΙΚΗ ΑΣΦΥΞΙΑ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΧΩΡΩΝ. ΑΝ ΟΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΙΟΙ ΚΥΨΕΛΙΩΤΕΣ, ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ Ή ΘΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΘΟΥΜΕ ΠΡΟΣ ΑΛΛΕΣ ΛΥΣΕΙΣ ΠΙΟ ΣΥΝΘΕΤΕΣ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΠΟΥ ΜΕ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΑΣΗ. ΟΥΤΕ ΦΥΣΙΚΑ ΤΟ ΝΤΕΚΟΥΠΑΖ. ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΕ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΠΡΙΝ ΑΣΧΟΛΗΘΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ "ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ", ΔΗΛΑΔΗ ΜΕ ΤΟ ΠΩΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΒΙΩΝΟΥΝ ΜΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ, ΝΑ ΕΣΤΙΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟ : ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ. ΚΙ ΑΥΤΟ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΟΥΜΕ ΟΤΙ Η ΤΑΙΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΛΥΨΕΙ ΕΥΡΕΙΑ ΓΚΑΜΑ ΘΕΜΑΤΩΝ. ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΧΑΘΟΥΜΕ.

Το παρασκήνιο της ζωής της Κυψέλης

2009-02-06T05:48:00.000-08:00

Ποιο είναι το παρασκήνιο της ζωής της Κυψέλης και αυτών που ζουν εκεί;
Τι δεν είναι τόσο έκδηλο;
Τι χρειάζεται να δει κανείς πιο προσεκτικά;
Τι πρέπει να ανασύρουμε στην επιφάνεια και έχει αξία;

Μία επιπλέον σκέψη ή μια σύνοψη μετά από αυτά που είδαμε και διαβάσαμε μέχρι τώρα…λέω λοιπόν:
Πέρα από την απλή καταγραφή αυτών που συμβαίνουν στην Κυψέλη που μια ακαδημαϊκή έρευνα, ένα ρεπορτάζ ή έστω μια βόλτα στην Κυψέλη θα διαπίστωνε ,θα πρέπει ίσως να αποτυπώσουμε το παρασκήνιο της ζωής στην Κυψέλη. Τις έρευνες μπορούμε να τις επιβεβαιώσουμε ή να τις διαψεύσουμε αλλά δεν μπορούμε να μείνουμε σε αυτές.
Η ιδιαιτερότητα- χαρακτήρας της Κυψέλης εστιάζεται στο ότι συγκεντρώνει πολλά ετερόκλιτα στοιχεία τα οποία και της δίνουν έναν εκρηκτικό χαρακτήρα πολλές φορές σχεδόν καρναβαλικό. Κάποια από τα στοιχεία - ιδιαιτερότητες που έχουμε καταγράψει:

πληθυσμός : πολύς
χώρος: ασφυκτικά λίγος, τσιμέντο, αυτοκίνητα, ανυπαρξία πρασίνου, ιστορικός
Διαφορετικοί μεταξύ τους άνθρωποι (οικονομικά, εθνογραφικά, λαογραφικά, ιστορικά)
Ιδιαίτεροι χώροι: Δημοτική Αγορά, διάφοροι σύλλογοι και διαφόρων εθνικοτήτων, διαφορετικά μαγαζιά για κάθε εθνικότητα
Ζώα: αδέσποτα, σκύλοι, γάτες, περιστέρια- υπό διωγμό

Το παρασκήνιο της ζωής της Κυψέλης νομίζω ότι βρίσκεται στο ανθρώπινο στοιχείο και πως αυτό λειτουργεί σε αντιδιαστολή με το συγκεκριμένο απάνθρωπο περιβάλλον. Αυτό που δεν είναι τόσο έκδηλο και ίσως πρέπει να φέρουμε στην επιφάνεια είναι ότι μέσα σε αυτά τα σπίτια-κουτιά, και τους δρόμους με τα παραταγμένα αυτοκίνητα ζουν άνθρωποι με πολύ διαφορετικές πραγματικότητες με ίσως κοινά όνειρα και προσδοκίες για τη ζωή τους. Μπορεί το περιβάλλον να τους επηρεάζει τόσο που χάνουν πλέον την αίσθηση του εγώ γιατί δεν έχει μείνει ένα κομμάτι ζωτικό για τον εαυτό τους όπως λέει το κείμενο που αναφέρει η Πέννυ και ο Bachelard στην Ποιητική του Χώρου.

Πως αντεπεξέρχονται όλων αυτών; Νομίζω θα είχε ενδιαφέρον να δούμε πώς η πραγματικότητα της συνοικίας – χώρου έρχεται σε αντιδιαστολή με την ιστορία κάθε χαρακτήρα. Όλα έχουν ένα χαρακτήρα, μια ατμόσφαιρα -

η συνοικία,
ο μετανάστης από το Μαρόκο που πέρασε από δύο χώρες κολυμπώντας και περπατώντας και τώρα κοιμάται στην Φωκίωνος,
ο σκύλος που κοιμάται στην είσοδο μιας τράπεζας,
το ίδιο το πάρκο που μοιάζει γυρισμένο ανάποδα,
το αγωνιώδες πέταγμα των πουλιών,
οι σχεδόν ξηλωμένες κούνιες μέσα σε μια λίμνη νερού που δεν μπορεί να πλησιάσει κανένα παιδί να παίξει,
το περιστέρι που διστάζει και δεν μπορεί να πλησιάσει ούτε στα μπαλκόνια πλέον.

Αυτά και οι ιστορίες ή οι σκέψεις που δεν έχουμε ακούσει ακόμα.
Η μια πραγματικότητα μπλέκεται με την άλλη γιατί όλα αυτά συμβαίνουν στο ίδιο μέρος. Τροφοδοτεί, φορτίζει ή αφήνει εντελώς αδιάφορους αυτούς τους ανθρώπους. Και νομίζω ότι αυτό είναι και το μόνο αισιόδοξο που μπορεί να βγει, ότι μέσα από το τσιμέντο και την απογοήτευση υπάρχουν άνθρωποι που συνεχίζουν να ζουν.

Ελπίζω όλα αυτά να βγάζουν νόημα…
Τα λέμε από κοντά

Λαμπρινή

Επαφές με πρόσωπα

2009-02-05T08:47:00.000-08:00

Ακολουθούμε λοιπόν τις ιδέες του σεναρίου και συμφωνώ ότι μπορεί να φαίνεται λίγο βαρετό το θέμα με με τις δύο οικογένειες αλλά είναι μόνο μια βάση, ένας άξονας από τον οποίο δεν θα δείξουμε την σοβαρή πραγματικότητα της ζωής τους αλλά θα τις πλησιάσουμε με φαντασία και ελαφρότητα στα πλαίσια της γειτονιάς της Κυψέλης. Αναφέρομαι εδώ στις ιδέες των Θώμα, Νατάσσα, Αριστέα και Νικήτα.

Για τη δουλειά μου τώρα έχω κανονίσει rendez-vous

την Παρασκευή 6/02/2009:

12. 30μ.μ. με την Sister Emma “Catholic Center ” Κυψέλη, οδός Σοροβιτ. Δουλεύει με τους φυλακισμένους και τους μετανάστες< 15 μ.μ. με τον Λοπέζ στην οδό Κύπρου 86, είναι μουσικός από τη Σενεγάλη

16 μ.μ.: με την Ελευθερία (καθηγήτρια) στην οδό Κοκερέλ 7 (μνήμες από την παιδική ηλικία

21 μ.μ. : με την Φρανσέσκα από τη Νιγηρία (οικογένεια με παιδιά)

Βρήκα ακόμα μια άλλη οικογένεια : η κόρη ζει μόνη της σε μια πολυκατοικία ( στους πάνω ορόφους μένουν οι έλληνες και στα κάτω διαμερίσματα μένουν οι μετανάστες), ένα θέμα που μπορεί να ενδιαφέρει μία φίλη μας.

Το Σάββατο 7/02/2009:

Συναυλία Jazz- Latino στο μπαρ ΜΑΚΑΡΙ (Ζωοδόχου πηγής 125).
Ένας φίλος από το Περού και που είναι μουσικός μένει στην Κυψέλη και παντρεύτηκε με μια Ελληνίδα από τη Ρόδο.

Θα ήθελα κάποιος από σας να με συνοδεύσει στα rendez-vous που έχω κανονίσει και ποιος μπορεί να μας αφήσει μια κάμερα παρακαλώ. Καλή νύχτα σας και γλυκά όνειρα

Μarie Noëlle

Κυψέλη, Σεπόλια

2009-02-04T10:40:00.000-08:00

Μορφές κατοίκησης μεταναστών στις γειτονιές της Αθήνας.

Σαλώμη Χατζηβασιλείου, Ερη Βαρουχάκη, Κατερίνα Παπασημάκη, Φωτεινή Τούντα, ΕΜΠ

1. Κριτήρια επιλογής των δύο γειτονιών

Μετά από μια πρώτη συλλογή στοιχείων από: τις οργανώσεις μεταναστών, τις απογραφές πληθυσμού της ΕΣΥΕ και τη σχετική βιβλιογραφία, ξεκίνησαν στην ερευνητική ομάδα εκτεταμένες συζητήσεις για τον εντοπισμό των περιοχών και των εθνικοτήτων που θα είχαν μεγαλύτερο ενδιαφέρον να μελετηθούν. Η Κυψέλη και τα Σεπόλια, όπου εστίασε η έρευνα, επιλέχτηκαν αφ’ ενός από τις παρατηρούμενες υψηλές συγκεντρώσεις των μεταναστών και αφ’ ετέρου μεταξύ των διαφορετικών τύπων γειτονιών, τόσο ως προς την ιστορική τους εξέλιξη, όσο και ως προς τη σημερινή τους κατάσταση. Μεταξύ των σημαντικότερων κριτηρίων επιλογής ήταν το γεγονός ότι η Κυψέλη συγκεντρώνει ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά μεταναστευτικού πληθυσμού (21% περίπου του συνολικού πληθυσμού της το 2001), είναι περισσότερο διαμορφωμένη περιοχή λόγω εξάντλησης σχεδόν του Σ.Δ. και διαθέτει φθηνή κατοικία στις παλιές πολυκατοικίες που κτίστηκαν μεταπολεμικά με το σύστημα της αντιπαροχής. Στα Σεπόλια, αντίθετα, τα ποσοστά μεταναστών/στριών εμφανίζονται αισθητά χαμηλότερα (15%) και η περιοχή βρίσκεται, τα τελευταία χρόνια, μετά και την κατασκευή του σταθμού μετρό, σε συνεχή μετασχηματισμό, γνωρίζοντας έντονη οικοδομική δραστηριότητα, αφού τα παλιά χαμηλά σπίτια, αντικαθίστανται από σύχρονες πολυκατοικίες. Ακόμη:

• Η Κυψέλη βρίσκεται πάνω από τις γραμμές του τραίνου, ενώ τα Σεπόλια από κάτω. Οι γραμμές του τραίνου αποτελούν στις περισσότερες πρωτεύουσες ένα ισχυρό όριο όπου πραγματοποιούνται ταξικοί διαχωρισμοί, καθώς οι αντικειμενικές αξίες της γης εκεί διαφοροποιούνται.

• Η Κυψέλη είναι μια παλαιά αστική περιοχή, ενώ τα Σεπόλια μια λαϊκή εργατική συνοικία.

• Σημανικό μέρος του γερασμένου κτιριακού όγκου των αστικών πολυκατοικιών της Κυψέλης εγκαταλείπεται σταδιακά από τους παλαιούς κατοίκους, τους οποίους αντικατέστησαν μετανάστες και μετανάστριες. Αντίθετα μεγάλη έκταση της περιοχής των Σεπολίων εντάχθηκε στο σχέδιο πόλης πρόσφατα ενώ υπάρχουν ακόμα πολλά παλαιά μονώροφα ή διώροφα σπίτια.

• Η αισθητά διαφοροποιημένη πληθυσμιακή πυκνότητα των δυο περιοχών. Η Κυψέλη είναι μια από τις περισσότερο πυκνοκατοικημένες περιοχές του λεκανοπεδίου της Αττικής αντίθετα από τα Σεπόλια όπου η πυκνότητα κατοίκησης, μέχρι πρόσφατα, ήταν πολύ χαμηλή.

2. Οικιστική εξέλιξη

Η Κυψέλη, μία από τις παλαιότερες και περισσότερο πυκνοκατοικημένες γειτονιές της Αθήνας, εντάσσεται στο σχέδιο πόλης το 1887.

Στις αρχές του 20^ου αιώνα η συρροή πληθυσμού από την ύπαιθρο στην Αθήνα οδήγησε στην αλλαγή του αγροτικού και εξοχικού χαρακτήρα της σε αστικού. Αποκτά την αστική συνοχή της την περίοδο του μεσοπολέμου και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, όπου υπήρξε μεγάλη εισρροή νέων κατοίκων και αναζήτηση στέγης. Κατοικήθηκε κυρίως από την εύπορη μεσαία αστική τάξη, αλλά και η παρουσία της ανώτερης οικονομικής και πνευματικής τάξης ήταν έντονη. Μεσοαστικές μονοκατοικίες και διπλοκατοικίες κυριαρχούν μέχρι το μεσοπόλεμο, όπου κτίζονται και οι πρώτες πολυκατοικίες. Τις δεκαετίες του 1950 και 1960, η Κυψέλη οικοδομείται εντατικά, με το σύστημα της αντιπαροχής. Αρχίζει η εποχή της ακμής της και γίνεται διάσημη για τη νυχτερινή ζωή της, με θέατρα, κινηματογράφους, ζαχαροπλαστεία και εστιατόρια που δημιουργούνται πάνω στα ίχνη του προϋπάρχοντος αστικού ιστού και προσελκύουν κόσμο και από άλλες περιοχές, προσδίδοντάς της μια αίγλη.

Τη δεκαετία 1970, η ανοικοδόμηση συνεχίστηκε, ολοκληρώνοντας σταδιακά τη σημερινή εικόνα της γειτονιάς που, σύμφωνα με όλες τις πολεοδομικές μελέτες, είναι μία από τις περισσότερο προβληματικές του Δήμου Αθηναίων, με υψηλές πυκνότητες, ρύπανση, προβλήματα κυκλοφορίας και στάθμευσης, ελάχιστους ελεύθερους χώρους και ανεπαρκείς υποδομές. Από τα μέσα της δεκαετίας 1980 μετακινείται μέρους του ντόπιου πληθυσμού, προς τα βορειανατολικά και νοτιοανατολικά προάστια, αναζητώντας καλύτερες συνθήκες διαβίωσης.

Η ιστορία αστικοποίησης της Κυψέλης διαμόρφωσε ένα οικιστικό απόθεμα που πέρασε από διαδοχικές χρήσεις, για να ‘υποδεχτεί’ τους μετανάστες της δεκαετίας 1990. Για παράδειγμα πολλά (ημι)υπόγεια και μικρά διαμερίσματα των χαμηλών ορόφων, φιλοξένησαν βιοτεχνίες, κατοικία φοιτητών και άλλες χρήσεις, πριν μετατραπούν σε ‘κενό’ ή/και απαξιωμένο οικιστικό απόθεμα, το οποίο ξανα-έβαλαν στην αγορά οι μετανάστες. Σ’ αυτό το γενικό σχήμα κατοίκησης των πολυκατοικιών βεβαίως εντοπίζονται πολλές παραλλαγές, από το υπόγειο ως το ρετιρέ και από την πρόσοψη ως τον ακάλυπτο. Ο χαρακτηρισμός ‘κάθετος κοινωνικός διαχωρισμός’ (Maloutas, Karadimitriou 2001) οφείλεται στη συνύπαρξη νοικοκυριών διαφορετικών κοινωνικών στρωμάτων που κατοικούν σε διαφορετικούς ορόφους, και ενισχύεται από το μωσαϊκό χρήσεων και εθνοτήτων που χαρακτηρίζουν τη γειτονιά.

Τα Σεπόλια, στα τέλη του 19^ου αιώνα, ήταν σημαντικός χώρος καλλιεργειών της αγροτικής παραγωγής της πρωτεύουσας. Καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση και οικιστική εξέλιξη της περιοχής έπαιξε η κατασκευή των σιδηροδρόμων Λαρίσης και Πελοποννήσου (1882 -1892), η κατασκευή των σιδηροδρομικών γραμμών της Αττικής για Λαύριο και Κηφισιά (1885), καθώς και η εγκατάσταση εργοστασίων στην ευρύτερη περιοχή στα τέλη του 19^ου αιώνα και στις αρχές του 20ού, οι οποίες προσέλκυσαν εργαζομένους, που έκτιζαν, αγοράζοντας αγροτεμάχια από τους μεγαλοκτηματίες της γης. Η πρώτη ένταξη στο σχέδιο πόλης γίνεται το 1893. Οι πρόσφυγες από την Μ. Ασία ενσωματώθηκαν με τους ντόπιους εργάτες και τα λαϊκά στρώματα που εισέρεαν στην Αθήνα και στεγάστηκαν χρησιμοποιώντας την αυθαίρετη δόμηση ‘με τη σιωπηρή ανοχή του κράτους’. Οι συνθήκες στέγασης παρέμεναν άθλιες για μεγάλο χρονικό διάστημα. Μεταπολεμικά, τα Σεπόλια «ήταν κάτι σα χωριό μέσα στην Αθήνα, τότε δεχόταν το κύμα των εσωτερικών μεταναστών. Οι όροι δόμησης δεν ευνόησαν την αντιπαροχή που εκείνη την εποχή ανθούσε στις κεντρικές περιοχές. Οι χαμηλές εισοδηματικά τάξεις, αναζητώντας σχετικά φτηνή γη προσέγγιζαν τα Σεπόλια και έχτιζαν με το σύστημα της αυτοστέγασης. Η ικανοποιητική σύνδεσή της με το κέντρο πόλης και οι σχετικά χαμηλές αξίες γης, μαζί με την εγγύτητά σε διαθέσιμες θέσεις εργασίας στη μεταποίηση και τις υπηρεσίες, αποτέλεσαν βασικούς λόγους επιλογής της περιοχής από τα μικρομεσαία στρώματα.

Τη δεκαετία του 1970 κατασκευάζονται πολυκατοικίες με το σύστημα της αντιπαροχής και έτσι διαμορφώνεται μια μεγάλη ποικιλία κτιριακού αποθέματος όπου, στις αρχές της δεκαετίας 1990, εξασφάλιζε μαζί με τα πολλά διασωζόμενα μονώροφα και διώροφα σπίτια κατοικία για τους μετανάστες.

Η κατασκευή του σταθμού του μετρό των Σεπολίων, έδωσε νέες δυνατότητες πρόσβασης στην περιοχή αυξάνοντας παράλληλα τις αξίες γης και τις τιμές των ακινήτων. Σήμερα η οικοδομική δραστηριότητα αφανίζει τα τελευταία παλιά μονόροφα και η ανοικοδόμηση των πολυκατοικιών εξακολουθεί να κυριαρχείται από το σύστημα της αντιπαροχής. Οι σύγχρονες πολυκατοικίες είναι προσαρμοσμένες στα νέα καταναλωτικά πρότυπα, και τιμή αγοράς, αποτρεπτική για τους μετανάστες. Επιλέγονται κυρίως από ντόπια νέα νοικοκυριά, που αναζητούν στέγη κοντά στους συγγενείς για βοήθεια στην καθημερινή ζωή, κυρίως στη φύλαξη των παιδιών, προσφέροντας και εκείνοι με τη σειρά τους φροντίδα στους ηλικιωμένους. Υπάρχουν όμως και εκείνοι – όπως και στην πρώτη φάση κατοίκησης της περιοχής - που επιλέγουν την περιοχή λόγω της εγγύτητας της με το κέντρο και την ύπαρξη συγκοινωνιών, σε συνδυασμό με τη σχετικά χαμηλή ακόμα αξία της γης σε σχέση με άλλες γειτονιές.

3- Λόγοι εγκατάστασης του μεταναστευτικού πληθυσμού στις δυο γειτονιές.

Η Κυψέλη, από τα μέσα της δεκαετίας του ΄70, αρχίζει να εγκαταλείπεται σταδιακά από μεγάλο κομμάτι του ντόπιου πληθυσμού, να απαξιώνεται το κτιριακό απόθεμα και την δεκαετία του ’90 αρχίζει να κατοικείται σταδιακά από μετανάστες/στριες λόγω φτηνού ενοικίου. Τα διαμερίσματα, που οι παλιοί κάτοικοι θεωρούσαν ανεπαρκή σε χώρο, καταλήφθηκαν γρήγορα από ανθρώπους που δεν είχαν πολλά περιθώρια επιλογής, αρκεί το ενοίκιο να ήταν φτηνό. Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με την ύπαρξη δικτύων γνωριμιών, συνετέλεσαν ώστε η Κυψέλη να αποτελέσει ευνοϊκό χώρο για την εγκατάσταση μεταναστών. Η θέση της γειτονιάς, που οι παλιοί κάτοικοι εγκαταλείπουν εξ αιτίας του θορύβου ή της ρύπανσης, προσφέρει στους μετανάστες εύκολη προσπελασιμότητα, καλές συγκοινωνίες, κοντινά σχολεία και τη σημαντική δυνατότητα να συνδυαστεί σχετικά εύκολα με την εργασία σε άλλες περιοχές της πόλης, με τη φροντίδα του σπιτιού και των παιδιών.

Μια σημαντική πλευρά της διαδικασίας που περιγράψαμε είναι η αναθέρμανση της αγοράς ακινήτων μέσω της εγκατάστασης των μεταναστών: διαμόρφωσαν ζήτηση για διαμερίσματα που παρέμεναν κενά και χωρίς συντήρηση και δεν προσέφεραν κανένα εισόδημα στους ιδιοκτήτες τους, τα επισκεύασαν με προσωπική εργασία και κόστος, τα κατοίκησαν αρχικά πολλοί μαζί, για να αντιμετωπίζουν τα ενοίκια της υπερεκμετάλλευσης, προσέλκυσαν και άλλο μεταναστευικό πληθυσμό, τονώνοντας την τοπική αγορά και δίνοντας νέα ζωντάνια στη γειτονιά

Για τους ίδιους λόγους και τα Σεπόλια προσέλκυσαν μεταναστευτικό πληθυσμό. Επιπλέον σημαντικό ρόλο έπαιξε η ύπαρξη των διάσπαρτων στον αστικό ιστό, βιοτεχνιών ρούχων και εργαστήριων φασόν που απασχολούν κυρίως ξένο εργατικό δυναμικό, μέρος από το οποίο κατοικεί στην περιοχή.

4- Σήμερα: Ντόπιοι και μετανάστες στις περιοχές μελέτης

α. Δημογραφικά χαρακτηριστικά

Η δεκαετία 1990 αποτελεί, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, νέα τομή για την Κυψέλη, που εκφράζεται τόσο στα πληθυσμιακά και δημογραφικά χαρακτηριστικά, όσο και στον αστικό ιστό της γειτονιάς. Την περίοδο αυτή της μαζικής εγκατάστασης μεταναστών φαίνεται να αντιστρέφεται η προηγούμενη τάση μείωσης τόσο του πληθυσμού όσο και του μέσου μεγάθους νοικοκυριού. Τα στοιχεία των απογραφών εμφανίζουν πλέον σταθερότητα, καθώς η ‘φυγή’ των παλαιών κατοίκων αντισταθμίζεται από την εγκατάσταση πολυμελών συνήθως νοικοκυριών μεταναστών, αλλά και από μία οριακή ίσως αλλά υπαρκτή ‘επιστροφή’.

Από τα στοιχεία της απογραφής 2001 προκύπτει η μεγάλη ποικιλία μεταναστευτικών ομάδων που έχουν εγκατασταθεί στην Κυψέλη, με κυρίαρχη την Αλβανική ομάδα (49.2%), ενώ ακολουθούν: Πολωνοί (8,5%), Βούλγαροι (4,5%), και άλλες μεταναστευτικές ομάδες.

Η γεωγραφική κατανομή των μεταναστών παρουσιάζει διάχυση στο σύνολο της συνοικίας, όπως προκύπτει από τα στοιχεία του πληθυσμού ανά οικοδομικό τετράγωνο.

Στο μεγλύτερο αριθμό οικοδομικών τετραγώνων η αναλογία μεταναστών στο σύνολο του πληθυσμού κινείται μεταξύ 20 και 30%, ενώ εντοπίζονται πολλά οικοδομικά τετράγωνα όπου ξεπερνάει το ένα τρίτο, χωρίς όμως να δημιουργούνται μικροί πυρήνες συγκεντρώσεων με κάποια σοβαρή έκταση. Μικρή είναι, η παρουσία τους κατά μήκος της Φωκίωνος Νέγρη και της Ευελπίδων.

Ως προς την κατανομή του μεταναστευτικού πληθυσμού κατά φύλο, στην Κυψέλη, αντίθετα από ότι συμβαίνει στο Δ. Αθηναίων συνολικά, παρατηρείται ελαφρά υπεροχή των γυναικών, που αποτελούν το 51,7% των μεταναστών που απογράφηκαν, μάλλον λόγω της αυξημένης παρουσίας μεταναστών από χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, όπου κυριαρχούν οι γυναίκες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι γυναίκες από τη Βουλγαρία, των οποίων το ποσοστό φθάνει στο 81,3%.

Το επίπεδο εκπαίδευσης του μεταναστευτικού πληθυσμού διαφοροποιείται σημαντικά κατά χώρα προέλευσης και κατά φύλο. Όπως και στα Σεπόλια το υψηλότερο επίπεδο εκπαίδευσης εμφανίζουν οι χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ τάση που ενισχύεται ακόμη περισσότερο στις μετανάστριες. Σε ότι αφορά τις εθνότητες που επιλέχθηκαν ο Αλβανικός πληθυσμός, συγκρινόμενος με το Βουλγαρικό και Πολωνικό, φαίνεται να έχει χαμηλότερα ποσοστά αποφοίτων τριτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Όπως είναι αναμενόμενο, στην Κυψέλη, το ποσοστό των απασχολούμενων μεταναστών και μεταναστριών είναι υψηλό (66,5%), υψηλότερο και από το αντίστοιχο του Δ. Αθηναίων (61,9%).

Και στα Σεπόλια οι αλβανοί αποτελούν την κυρίαρχη ομάδα μεταναστών (69,5% του συνόλου των μεταναστών).

Η γεωγραφική κατανομή τους ανά οικοδομικό τετράγωνο παρουσιάζει (μικρο)συγκεντρώσεις στα ανατολικά, κατά μήκος των γραμμών του τρένου, και στα βορειοδυτικά της συνοικίας, με ποσοστά υψηλότερα του 20%, λόγω φτηνότερου οικοδομικού αποθέματος σ’ αυτά τα σημεία. Αισθητά χαμηλή παρουσία μεταναστών παρατηρείται γύρω από την πλατεία Αγ. Μελετίου και το λόφο Σκουζέ.

Ως προς την κατανομή κατά φύλο, παρατηρείται συνολικά υπεροχή των ανδρών έναντι των γυναικών (52,5% και 47,5% αντίστοιχα), λόγω του πληθυσμιακού βάρους του Αλβανικού πληθυσμού, Σαφής υπεροχή γυναικών, διακρίνεται στις χώρες του πρώην Ανατ. Μπλοκ. (65,4%).

Όπως στην περιοχή της Κυψέλης, και στα Σεπόλια, παρατηρείται υψηλό ποσοστό παιδιών στον Αλβανικό πληθυσμό (18,7%).

Β. Χρήσεις γης

Η παρουσία μεγάλου αριθμού μεταναστών και μεταναστριών στην Κυψέλη αποτυπώνεται με διάφορους τρόπους, στην κατοικία, στα μαγαζιά, στη χρήση του δημόσιου χώρου και των κοινόχρηστων εξυπηρετήσεων, στους ήχους και τις μυρωδιές της πόλης. Η σημαντική παρουσία τους κοντεύει ήδη να συμπληρώσει δύο δεκαετίες και είναι φανερή στο δημόσιο χώρο και τις χρήσεις γης, όπως επισημαίνουν και οι παλιές κάτοικοι που έδωσαν συνέντευξη. ‘Τους αντιληφθήκαμε πιο πολύ στο δρόμο’. Όμως πλέον υπάρχουν αρκετά καταστήματα που λειτουργούν από ή ανήκουν σε μετανάστες. Λόγω του ιδιαίτερου χαρακτήρα τους πολλά απευθύνονται σχεδόν αποκλειστικά σ’ αυτούς: τηλεφωνικά κέντρα για την επικοινωνία με τη χώρα προέλευσης (call centers), επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών όπως αποστολή χρημάτων στο εξωτερικό (money transfer).

Σε ορισμένα εμπορικά καταστήματα ή καταστήματα τροφίμων με προϊόντα από συγκεκριμένες χώρες, η πελατεία τους αποτελείται από Έλληνες και ξένους.

‘... ο φούρνος ο οποίος ανήκε παλιά σε έλληνες πουλήθηκε σε αλβανούς, οι οποίοι όμως έχουνε δύο φούρνους. Είναι πάρα πολύ καλός φούρνος, μεγάλος, πολύ καλύτερος απ’ ότι τον είχαν οι έλληνες, έχει αναπτυχθεί ας πούμε, με τα πράγματα που έχει μέσα, την ποικιλία, το ψωμί είναι υπέροχο....Και στο πλαϊνό μου έχει μια ΕΒΓΑ ας πούμε, που τη λέγαμε παλιά, ξέρεις... πουλάει γάλα και γαλακτοκομικά και τέτοια, η οποία έχει άλλαξει πάρα πολλά χέρια. Πριν πολλά πολλά χρόνια την είχαν έλληνες, μετά ήρθαν αλβανοί, έχουν αλλάξει τρεις τέσσερις φορές, αλβανοί πάντα...’ (Α.Π.)

Φυσικά υπήρξαν μετανάστες που δούλευαν στα μαγαζιά και αρνήθηκαν να μας μιλήσουν ‘γιατί δεν ήταν εκεί το αφεντικό’, ή άλλοι που προσπάθησαν να μας πείσουν ότι η επιχείρηση είναι ελληνική και οι ίδιοι δεν είναι ξένοι. Επίσης υπάρχουν καταστήματα στα οποία εξωτερικά τίποτα δεν προδίδει ότι ανήκουν σε μετανάστες, ενώ άλλα έχουν επιγραφές σε δύο ή τρεις γλώσσες, στις οποίες δεν περιλαμβάνεται απαραιτήτως η ελληνική. Σε κάθε περίπτωση, είναι σίγουρο ότι η ύπαρξη καταστημάτων και υπηρεσιών των μεταναστών σημαδεύει τους δρόμους και επαναπροσδιορίζει την εικόνα του αστικού ιστού. Μ’ αυτόν τον τρόπο γίνεται περισσότερο ορατή η παρουσία τους στο χώρο της πόλης και ταυτόχρονα αποκτούν οι ίδιοι σημεία αναφοράς και στάσης στις διαδρομές τους μέσα σ’ αυτήν.

Υπάρχουν δύο κεντρικά περίπτερα πάνω στην πλατεία Κανάρη και ένα ή δύο καταστήματα (καφενείο, ψητοπωλείο) που ανήκουν σε μετανάστες και συνηθίζουν να μαζεύονται τα απογεύματα και τα βράδια

Όσον αφορά τα Σεπόλια, η χρήση και η λειτουργία κάποιων καταστημάτων παραμένει ίδια από τη δεκαετία του 1960, προσαρμόζοντας την αισθητική του χώρου και των προϊόντων στις νέες ανάγκες της αγοράς. Ακόμα και τα δυο κεντρικά περίπτερα της πλατείας διακινούν πλέον και ξένο τύπο.

Υποκαταστήματα για την εξυπηρέτηση των πελατών τους διατηρούν όλες σχεδόν οι τράπεζες. Η προσέλευση των μεταναστών και των μεταναστριών σ’ αυτά είναι συχνή καθώς, εκτός των άλλων συναλλαγών, γίνεται και η μεταφορά χρημάτων στις πατρίδες τους. Ένα Κέντρο Εξυπηρέτησης Πολιτών (ΚΕΠ) και ένα κατάστημα των ΕΛΤΑ αποτελούν τις μόνες δημόσιες υπηρεσίες. Μέσα στα όρια της περιοχής όπου έγινε λεπτομερής απογραφή χρήσεων βρίσκονται δυο παιδικοί σταθμοί, ένας δημόσιος και ένας ιδιωτικός, στο κτίριο του οποίου λειτουργεί και νηπιαγωγείο. Και στους δυο φοιτούν παιδιά μεταναστών.

Διάσπαρτες στον αστικό ιστό, βρίσκονται βιοτεχνίες ρούχων και εργαστήρια φασόν που απασχολούν κυρίως ξένο εργατικό δυναμικό. Οι περισσότερες βιοτεχνίες ανήκουν σε ντόπιους επιχειρηματίες, ενώ κάποια εργαστήρια φασόν ανήκουν σε πακιστανούς και απασχολούν ομοεθνείς τους.

Παράλληλα με τις γραμμές του τραίνου, και στους κάθετους σε αυτήν δρόμους, όπου εντοπίζονται και μεγαλύτερες συγκεντρώσεις μεταναστών, βρίσκονται οι περισσότερο οχλούσες χρήσεις, όπως συνεργεία αυτοκινήτων.

Τα καταστήματα αναψυχής, ουζάδικα, καφενεία, μπαρ και ψητοπωλεία βρίσκονται συγκεντρωμένα κοντά στην πλατεία του Αγ. Μελετίου. Κάποια λειτουργούν ως στέκια μεταναστών και χώροι εύρεσης εργασίας. Σε μερικά απασχολούνται μετανάστες και μετανάστριες, ενώ η εμφάνιση των μεταναστριών ως θαμώνες είναι περισσότερο εμφανής τους καλοκαιρινούς μήνες.

Γ. Η παρουσία των μεταναστών και μεταναστριών στο κτιριακό απόθεμα και το δημόσιο χώρο με βάση την επιτόπια έρευνα.

Δορυφορικές κεραίες, ‘επέκταση’ της κατοικίας σε κοινόχρηστους χώρους, παρέες που μιλούν γλώσσες άγνωστες, μουσικές και κουζίνες από κάθε γωνιά της γης, μαγαζιά με ταμπέλες ακατανόητες στους ντόπιους, παιδιά που γεμίζουν σχολεία και παιδικούς σταθμούς, μαρτυρούν την παρουσία του πολυεθνικού πλήθους και τις αλλαγές που έχουν συμβεί στη γειτονιά. Το χαρακτήρα και τις αλλαγές αυτές, που καταγράψαμε διεξοδικά κατά την έρευνα πεδίου, παρουσιάζουμε στη συνέχεια εστιάζοντας διαδοχικά στην κατοικία, τα καταστήματα και το δημόσιο χώρο.

Κατά τη διαδικασία της απογραφής των χρήσεων και των κατοικιών, που αποτέλεσε σημαντικό κομμάτι της έρευνας πεδίου, επιδιώξαμε να εντοπίσουμε και τον αριθμό διαμερισμάτων όπου κατοικούν μετανάστες. Το εγχείρημα αυτό αποδείχθηκε ιδιαίτερα δύσκολο, με βάση την παρατήρηση από το δρόμο. Τα κουδούνια ‘χωρίς όνομα’ ή με ξενόγλωσσα ονόματα, που συνήθως θεωρούνται ένδειξη, δεν αποτελούν ασφαλή πηγή πληροφόρησης για τους ενοίκους μιας πολυκατοικίας.

Έτσι, χρησιμοποιήθηκε ένας συνδυασμός παρατηρήσεων καθώς και μαρτυρίες κατοίκων,. με βάση τις οποίες υπολογίστηκε ένας ελάχιστος και ένας μέγιστος αριθμός διαμερισμάτων μεταναστών, και στη συνέχεια, μία μέση τιμή.

Μέσα στις κατοικίες των μεταναστών δεν βρεθήκαμε κατά την απογραφή. Αυτό όμως που έγινε φανερό και από το δρόμο, ήταν η στενότητα χώρου, η κατοίκηση των υπογείων.

Αυτοί είναι, φανταζόμαστε, κάποιοι από τους λόγους που οδηγούν στην οικειοποίηση των πιο κοντινών στα διαμερίσματα, κοινόχρηστων χώρων, που δημιουργεί εικόνες ιδιότυπες και πολύ χαρακτηριστικές. Στην Κυψέλη π.χ. στις εισόδους των υπόγειων και ισόγειων διαμερισμάτων, στο νοητό κομμάτι του διαδρόμου που ‘τους ανήκει’, αλλά και στο δημόσιο χώρο που βρίσκεται σε άμεση επαφή, δηλαδή στα πεζοδρόμια, πολλές φορές είδαμε απλώστρες, καρέκλες, ψησταριές.

Ταυτόχρονα, πάμπολλες δορυφορικές κεραίες μαρτυρούν την αγωνία για επαφή με τη χώρα προέλευσης, με ό,τι αυτό σημαίνει: συμφιλίωση του ‘εκεί’ με το ‘εδώ’, ζωντάνεμα αναμνήσεων, επαφή με τη μητρική γλώσσα και τα νέα από την πατρίδα, εικόνες για τα παιδιά που ίσως δεν την έχουν γνωρίσει ποτέ. Εξ άλλου στη προσπάθεια προσαρμογής, δημιουργούν τις δικές τους πρακτικές κατοίκησης του δημόσιου χώρου.

Στα κεντρικά περίπτερα της πλατείας Κανάρη στην Κυψέλη και σε μερικά καταστήματα (καφενείο, ψητοπωλείο) που ανήκουν σε μετανάστες συνηθίζουν να μαζεύονται τα απογεύματα ή τα βράδια. Ακόμη, συχνά είδαμε, σε σημεία διάσπαρτα μέσα στη γειτονιά, μικρές παρέες που συγκεντρώνονται στα πεζοδρόμια κοντά στις εισόδους των πολυκατοικιών, ή έξω από μικρά παντοπωλεία και ‘συζητούν δυνατά στη γλώσσα τους πίνοντας μπύρες’, γεγονός μη αρεστό σε ορισμένους ντόπιους κατοίκους.

‘...Τους βλέπουμε ας πούμε στο δρόμο μαζί, καθότανε συνήθως στα σκαλιά, στα σκαλοπάτια, στο πεζοδρόμιο, έτσι και οι πολωνοί ας πούμε πίνουν και μπύρες.’ (ΑΠ)

Εννοείται ότι αυτός ο τρόπος ‘αναψυχής’ αφορά κατ’ αρχήν τους άνδρες μετανάστες. Για τις γυναίκες, και μάλιστα για τις μητέρες με μικρά παιδιά, η έλλειψη οποιωνδήποτε άλλων ελεύθερων χώρων ή χώρων πρασίνου στη γειτονιά τις οδηγεί κατ’ ανάγκη στις κεντρικές πλατείες και τους ανοιχτούς δημόσιους χώρους.

Ο πεζόδρομος της Φωκίωνος Νέγρη μαζί με την πλατεία Κανάρη αποτελούν τοπογραφικά, αλλά και από άποψη δραστηριοτήτων, την καρδιά της Κυψέλης ως προς το εμπόριο, την αναψυχή, τις υπηρεσίες. Η συνύπαρξη της κατοικίας με μια μεγάλη ποικιλία λειτουργιών συμβάλλει στη συνεχή κίνηση ανθρώπων σχεδόν όλες τις ώρες της ημέρας και της νύχτας. Η εικόνα που δίνει ειδικά η πλατεία, είναι εικόνα ενός τόπου ζωντανού και πολύβοου, όπου μετανάστες και μετανάστριες από πολλές χώρες και ντόπιοι συνυπάρχουν. Λιγότερο αισθητή γίνεται η παρουσία τους στα εστιατόρια και τις καφετέριες γιατί είναι ‘πολύ ακριβά’. Παρατηρείται δηλαδή ένας έμμεσος αποκλεισμός συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων από τα καταστήματα που η χρήση τους απαιτεί οικονομική ευχέρεια.

Κατά μήκος της Φωκίωνος Νέγρη η ανάμειξη είναι μικρότερη. Ξεκινώντας από τον άξονα του πεζόδρομου, υπάρχει η ζώνη του πρασίνου, τμήματα της οποίας είναι διαμορφωμένα σε χώρους στάσης και παιχνιδιού και ακολουθούν οι ζώνες κίνησης των πεζών και οι χώροι εκτόνωσης των καταστημάτων που βρίσκονται στα ισόγεια των πολυκατοικιών. Οι οικογένειες των μεταναστών και κυρίως οι γυναίκες και τα παιδιά χρησιμοποιούν αυτούς τους δημόσιους χώρους στάσης και παιχνιδιού.

Όσον αφορά τον τρόπο κατοίκησης των μεταναστών στα Σεπόλια επισημαίνουμε ότι:

Τα απαξιωμένα, από τους έλληνες ιδιοκτήτες τους, διαμερίσματα των πολυκατοικιών της δεκαετίας του ΄70, κυρίως υπόγεια και υπερυψωμένα ισόγεια, νοικιάζονται σε μετανάστες φτηνά καθώς δεν διαθέτουν καθόλου εξωτερικό ζωτικό χώρο, είναι λιγότερο φωτεινά από αυτά των ορόφων και περισσότερο θορυβώδη λόγω της γειτνίασης τους με τον δρόμο. Είναι συνήθως δυάρια ή τριάρια που στεγάζουν οικογένειες συχνά πολυπληθείς. Τα παιδιά που κατοικούν σ’ αυτά λόγω έλλειψης χώρου είτε παίζουν στα όρια των ανοιγμάτων με τον δρόμο στριμωγμένα στα κάγκελα, είτε παίζουν στο δρόμο, τις παιδικές χαρές, τις πλατείες.

Άλλος λόγος υποβάθμισης είναι η απουσία βασικών ανέσεων όπως η κεντρική θέρμανση και το ασανσέρ. Εδώ οι μετανάστες και οι μετανάστριες -κυρίως στο πρώτο στάδιο της προσαρμογής τους στη χώρα μας- βρίσκουν φτηνότερη στέγη και δεν επωμίζονται το κόστος της συντήρησης του ασανσέρ και της θέρμανσης. Υπάρχουν πολυκατοικίες που βρίσκονται σε τόσο κακή κατάσταση - με τους εξωτερικούς σοβάδες να καταρέουν, τους τοίχους γεμάτους υγρασίες, τα κουφώματα σχεδόν κατεστραμένα - που κατοικούνται μόνο από μετανάστες.

Οι μετανάστες και οι μετανάστριες κατοικούν επίσης τις παλιές μονοκατοικίες και τα διώροφα, όσες με το πέρασμα των χρόνων χρειάζονται «γενναία» συντήρηση. Νοικιάζονται είτε σε οικογένειες μεταναστών έναντι χαμηλού ενοικίου με την υποχρέωση της επισκευής ή σε μετανάστες από χώρες της Ασίας (Πακιστάν, Μπαγκλαντές, κ.α) που ζουν πολλοί μαζί πληρώνοντας νοίκι με το «κεφάλι».

Κέντρο της συνοικίας των Σεπολίων είναι η εκκλησία και η πλατεία του Αγ. Μελετίου, πόλος έλξης μεταναστών και ντόπιων και κοινωνικής ζωής, όπου συγκεντρώνονται τα καταστήματα αναψυχής, ουζάδικα, καφενεία, μπαρ και ψητοπωλεία.

Η εικόνα της πλατείας και των γύρω δρόμων αλλάζει ανάλογα με την ώρα. Τα πρωινά παρέες ηλικιωμένων ανδρών, κυρίως ντόπιων, καθισμένοι στα παγκάκια κουβεντιάζουν. Αυτές τις ώρες, συναντάει κανείς μόνο συγκεκριμένες ‘κατηγορίες’ μεταναστών και μεταναστριών άνεργους άνδρες, μητέρες με μικρά παιδιά ή γυναίκες ηλικιωμένες.

Τα απογεύματα η κατάσταση αλλάζει. Στην πλατεία εμφανίζονται οι μετανάστριες, να συνοδεύουν τα παιδιά τους, βρίσκοντας ευκαιρία και οι ίδιες να ανταλλάξουν απόψεις με τις άλλες και να συζητήσουν για τις δουλειές. Στο δρόμο, ακούς γλώσσες που δεν γνωρίζεις, από τα παράθυρα ή τα μπαλκόνια ακούς ομιλίες χωρίς να καταλαβαίνεις τι λένε.

‘...Οι γυναίκες κάθονται αντί στις καρέκλες στα πεζοδρόμια όπως παλιά, στις καρέκλες στα μπαλκόνια και μιλάνε με τις απέναντι. Πλέκουν, έχουν τα παιδιά τους και μιλάνε η μια με την άλλη σε γλώσσα που δεν ξέρουμε’. (Ν.Μπ)

Τις μέρες των αργιών η συνοικία σφύζει από ζωή και η παρουσία των μεταναστών είναι ιδιαίτερα φανερή στους δρόμους και την πλατεία. Τη μέρα της λαϊκής ξεχωρίζει κανείς τις διαφορετικές εθνότητες.

‘Στις λαϊκές αγορές φαίνεται η ποσόστωση των λαών που είναι στη γειτονιά. Μισή - μισή. Βλέπεις και άλλα σωματότυπα. Βλέπεις και τους πλούσιους και τους φτωχούς. Τους ξεχωρίζεις και από το ωράριο. Πρωί, μεσημέρι και όταν κλείνουνε. Οι φτωχοί ψωνίζουν στο τέλος που έχουν πέσει οι τιμές και υπάρχουν προσφορές ή μαζεύουν αυτά που πετάνε.’ (Ν.Μπ.)

Η ενορία της εκκλησίας του Αγ. Μελετίου δραστηριοποιείται έντονα στην περιοχή. Στο πλαίσιο της φιλανθρωπίας, υποκαθιστώντας το σχεδόν ανύπαρκτο κράτος πρόνοιας έχει δημιουργήσει ένα κέντρο νεότητας, μια στέγη απόρων και ένα οικοτροφείο διαμορφώνοντας ένα ‘σημείο αναφοράς’, ακόμη και για τον αλλόθρησκό μεταναστευτικό πληθυσμό, που προσεγγίζει τις εκκλησιαστικές δομές πιθανόν ως μια στρατηγική κοινωνικής ένταξης.

5- Συμπεράσματα

• Η μακρόχρονη πλέον συμβίωση με τους ντόπιους συνηγορεί στην άποψη ότι δεν υπάρχει γεωγραφική απομόνωση των μεταναστών, υπάρχει κάθετη κοινωνική διαφοροποίηση στο κτιριακό απόθεμα. Οι μετανάστες της Κυψέλης και των Σεπολίων ζουν στα μικρά υπόγεια διαμερίσματα και στους χαμηλούς ορόφους των παλαιών πολυκατοικιών, ενώ στους ανώτερους ορόφους και τα ρετιρέ παραμένουν ευπορότερα νοικοκυριά ντόπιων.

• Λόγω της μεγάλης συγκέντρωσης μεταναστευτικού πληθυσμού και ποικιλίας εθνοτήτων στην Κυψέλη γίνεται ιδιαίτερα αισθητή η παρουσία τους στο δημόσιο και ιδιωτικό χώρο, σε αντίθεση με τα Σεπόλια όπου η ιδιαιτερότητα της σύνθεσης του μεταναστευτικού πληθυσμού (πακιστανοί, ινδοί κ.λ.π) καταγράφεται ειδικότερα στο χώρο των βιοτεχνιών και των εργαστηρίων φασόν.

• Ως προς τον τρόπο χρήσης και οικειοποίησης του δημόσιου και ιδιωτικού χώρου δεν υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές. Εν τούτοις λόγω της διαφορετικής σύνθεσης του ντόπιου πληθυσμού στα Σεπόλια που διαμόρφωσε λιγότερο ακριβούς τόπους αναψυχής υπάρχει μεγαλύτερη ευχέρεια πρόσβασης στους χώρους αυτούς και από το μεταναστευτικό πληθυσμό.

• Ιδιαίτερα αισθητή γίνεται η παρουσία των μεταναστριών στις παιδικές χαρές και τις πλατείες.

• Λόγω της ιδιαίτερης σύνθεσης του κτιριακού αποθέματος των δυο περιοχών ο εθνοτικός και χωρικός διαχωρισμός εκδηλώνεται με διαφορετικούς τρόπους.

• Οι διαφοροποιήσεις στην ιστορική, κοινωνική και οικιστική εξέλιξη των δυο περιοχών οδηγούν σε διαφορετικούς τρόπους σταδιακής ενσωμάτωσης του μεταναστευτικού πληθυσμού στη κάθε μια από τις δυο περιοχές μελέτης.

• Οι καθημερινές ανάγκες και κυρίως η στενότητα ζωτικού χώρου κατοίκησης σε συνδυασμό με την ανυπαρξία στοιχειωδών ανέσεων στα υπόγεια ή υπερυψωμένα ισόγεια διαμερίσματα, οδηγούν τους μετανάστες στην επέκταση των δραστηριοτήτων έξω απ’ αυτά.

Τελειώνοντας, υποθέτουμε πως δεν είναι εύκολο να ισορροπείς ανάμεσα σε δυο χώρες και δυο γλώσσες. Και δεν ξέρουμε πόσο είναι, ή δεν είναι πια, ‘ξένοι’.

(έρευνα από την Λαμπρινή)

Γιατί τα πλήθη εξαγριώνονται

2009-02-04T04:06:00.000-08:00

Ένας εξαγριωμένος όχλος ή μια ομάδα διαδηλωτών που μάχεται για ένα κοινό σκοπό δεν αντιδρούν με τον ίδιο τρόπο όπως ένα μοναχικό άτομο όταν δέχεται εισβολή στην περιοχή του. Στην πραγματικότητα, μάλιστα, συμβαίνει κάτι τελείως διαφορετικό. Καθώς η πυκνότητα του πλήθους αυξάνει, κάθε άτομο έχει μικρότερο ζωτικό χώρο και αρχίζει να αισθάνεται εχθρικά. Γι' αυτό το λόγο, καθώς το μέγεθος του όχλου αυξάνει, αυτός γίνεται αγριότερος, έτσι ώστε συχνά ξεσπούν συγκρούσεις. η αστυνομία προσπαθεί να διαλύσει το πλήθος, έτσι ώστε το κάθε άτομο να ανακτήσει το ζωτικό του χώρο και να ηρεμήσει.

Μόνο προσφάτως οι κυβερνήσεις και οι πολεοδόμοι έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται την επίδραση που ασκεί η στέρηση του ζωτικού χώρου στις πυκνοκατοικημένες περιοχές. Οι συνέπειες της ζωής σε πυκνοκατοικημένες περιοχές είναι εμφανής σε μία μελέτη του πληθυσμού των ελαφιών στη Νήσο Τζέιμς, ένα νησί περίπου δύο χιλιόμετρα έξω από την ακτή της πολιτείας Μέριλαντ των ΗΠΑ. Πολλά από τα ελάφια πέθαιναν σε μεγάλους αριθμούς, παρά το γεγονός ότι στη συγκεκριμένη περιοχή υπήρχε άφθονη τροφή, δεν υπήρχαν μεγάλα σαρκοβόρα ούτε και κάποια μεταδοτική ασθένεια. Παρόμοιες μελέτες που έγιναν ακόμα πιο παλιά σε αρουραίους και κουνέλια έδειξαν την ίδια τάση και οι περαιτέρω έρευνες απέδειξαν πως τα ελάφια είχαν πεθάνει από υπερβολική έκκριση αδρεναλίνης η οποία είχε προκληθεί από το άγχος, καθώς η αύξηση του πληθυσμού μείωνε το ζωτικό χώρο του κάθε ελαφιού. Οι αδένες που παράγουν αδρεναλίνη παίζουν σημαντικό ρόλο στη ρύθμιση της ανάπτυξης, της αναπαραγωγής και του ανοσοποιητικού συστήματος. Αυτό που είχε προκαλέσει τους θανάτους των ελαφιών δεν ήταν η πείνα, η αρρώστια ή η επιθετικότητα του άνθρωπο και των σαρκοβόρων, αλλά η οργανική αντίδραση απέναντι στο άγχος του υπερπληθυσμού. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο περιοχές με τη μεγαλύτερη πυκνότητα ανθρώπινου πληθυσμού έχουν επίσης και τα υψηλότερα ποσοστά εγκληματικότητας και βίας.

(έρευνα από την Ηρώ)

Allan & Barbara Pease: Γλώσσα του σώματος, εκδόσεις Έσοπτρον, σελ. 248-249

Μήπως μας ενδιαφέρει;

2009-02-04T02:32:00.001-08:00

Σύγχρονη Αρχιτεκτονική και Αστικό Τοπίο. Δημόσιος χώρος και δημόσια κτήρια στην Αθήνα.

Το πρόγραμμα ContempO, ασχολήθηκε με τις αρχιτεκτονικές παρεμβάσεις στο δημόσιο χώρο και σε δημόσια κτήρια των τριών πόλεων της Αθήνας , της Σεβίλλης, της Γένοβας που είτε έχουν πραγματοποιηθεί τα τελευταία χρόνια ή βρίσκονται σε εξέλιξη. Πρόκειται για δυναμικές παρεμβάσεις ιδιαιτέρου αρχιτεκτονικού ενδιαφέροντος που λειτουργούν ως αστικοί συντελεστές και μετασχηματίζουν την πόλη και τον χώρο. Από κάθε πόλη επιλέχθηκαν 10 παρεμβάσεις και οι αρχιτέκτονες συναντήθηκαν και συζήτησαν γι αυτές, σε τρεις άλλες πόλεις: στην Βαρκελώνη, στο Βερολίνο και στη Βουδαπέστη, πόλεις που έχουν αποκτήσει ιδιαίτερο αστικό ενδιαφέρον με έμφαση στην αρχιτεκτονική και στο δημόσιο χώρο, εμπλέκοντας έτσι και το αστικό τοπίο αυτών των πόλεων καθώς και παρεμβάσεις που έχουν γίνει σε αυτές.

Το τελικό εργαστήριο –ημερίδα-έκθεση θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα στις 5 Φεβρουαρίου όπου οι ομιλητές της Αθήνας θα μιλήσουν με θέμα τη σύγχρονη αρχιτεκτονική και το αστικό τοπίο με αφορμή τα 10 αυτά κτίρια και χώρους, που έχουν επιλεχθεί. Με την υλοποίηση των έργων -διαγωνισμούς της Eνοποίησης Aρχαιολογικών Xώρων για τις 4 πλατείες της Αθήνας αλλά και με την κατασκευή σύγχρονων δημόσιων κτιρίων φαίνεται ότι η Αθήνα κάνει μία στροφή προς το δημόσιο. Παρ όλα αυτά ο δημόσιος χώρος συνεχώς καταστρατηγείται από ιδιώτες, μεγάλα εμπορικά κέντρα κατασκευάζονται και το δημόσιο φαίνεται να απειλείται.

Η ημερίδα έχει σκοπό να προκαλέσει έναν ανοιχτό διάλογο για το ζήτημα του δημόσιου χώρου και των δημόσιων κτιρίων καθώς και γύρω από έννοιες που αποτελούν την σύγχρονη θεωρητική συζήτηση όπως δημόσια σφαίρα, δημοκρατία του χώρου, πλήθος. Η ημερίδα θα εμπλέξει εκτός από τους εμπλεκόμενους λόγω των έργων τους αρχιτέκτονες, τους φορείς , τις Μ.Κ.Ο. εξερευνώντας την σχέση της αρχιτεκτονικής με την πολιτική, την αλληλεπίδραση και τους ανταγωνισμούς που δημιουργούνται στις πόλεις διερευνώντας έννοιες όπως δημόσιος χώρος, δημόσια σφαίρα, επείγοντα ζητήματα, ιδιαιτερότητες του ιστορικού κέντρου της Αθήνας. Το θέμα γίνεται ιδιαίτερα επίκαιρο και εξαιτίας των τελευταίων γεγονότων στην Αθήνα καθώς φαίνεται περισσότερο αναγκαίο από ποτέ να διαφυλάξουμε και να επεκτείνουμε τη σημασία του δημόσιου χώρου στις πόλεις μας.

Η έκθεση και η ημερίδα ελπίζουμε να προκαλέσει την αλληλεπίδραση ανάμεσα στους εμπλεκόμενους, να βοηθήσει ως προς την μεθοδολογία των παρεμβάσεων στο αστικό τοπίο, καθώς και ως προς την κατανόηση του μετασχηματισμού του αστικού τοπίου και για τις τρεις πόλεις ώστε να αναπτυχθεί ένα δίκτυο συνεργασίας και ανταλλαγής και το υλικό αυτό να επιδράσει στον μετασχηματισμό της πόλης της Αθήνας.

Τα δημόσια κτίρια και οι δημόσιοι χώροι που έχουν επιλεχθεί στην Αθήνα είναι: Το Μουσείο της Ακρόπολης, Η Εθνική Τράπεζα στην οδό Αιόλου, η πλατεία στο Μοναστηράκι, η πλατεία Κουμουνδούρου, η πεζοδρόμηση της Αποστόλου Παύλου, το θέατρο Θησείο, το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, Το Μουσείο Μπενάκη, το αρχείο θεάτρου στον πρώην κινηματογράφο Λαϊς, το μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (Φιξ)

ΣΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΜΕΙΖΟΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ στην οδό Πειραιώς την Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 1.00μ. μ. -7.00

ΥΠΕΥΘΥΝΕΣ :

ελένη Τζιρτζιλάκη, βάση Λεοντάρη

26-1-2009 Πάρκο Κύπρου & Πατησίων

2009-02-03T04:27:00.000-08:00

μοντάζ Θωμάς

κάμερα Νατάσσα

(αν υπάρχει και κάποιο άλλο όνομα που πρέπει να αναφέρω, πέστε μου)

22ο φεστιβάλ «Κινηματογράφος και πραγματικότητα»

2009-02-02T06:43:00.000-08:00

Στο Γαλλικό Ινστιτούτο. Είσοδος ελεύθερη. Τα λέμε εκεί.

Park(ing) συνέχεια...

2009-02-02T04:50:00.000-08:00

Ο Κακλαμάνης ξαναέστειλε μπουλντόζες, σήμερα ξημερώματα, στο παρκάκι Κύπρου και Πατησίων, για να ξηλώσουν ό,τι είχε απομείνει από δέντρο. Τις μπουλντόζες συνόδευαν ο αντιδήμαρχος, ο υπεύθυνος παιδείας του Δήμου και ο πρόεδρος του 6ου διαμερισματικού συμβουλίου, όλοι τους της παράταξης Κακλαμάνη.

Επίσης, τους συνόδευαν τραμπούκοι της ιδιωτικής εταιρείας και χρυσαυγίτες, όλοι καμιά πενηνταριά άνθρωποι. Επιτέθηκαν και χτύπησαν δύο από τα μέλη της Επιτροπής Κατοίκων, οι οποίοι τώρα προχωρούν σε μηνύσεις. Είναι ανάγκη για τα κινήσεις πολιτών ο χώρος να μείνει χώρος πράσινου, να μην χτιστεί το πάρκινγκ! Να μην προχωρήσει ο δήμος σε περίφραξη του οικοπέδου!
Κυψελιώτες, Πατησιώτες, φίλοι του πράσινου, ακτιβιστές, όλοι και όλες, βοηθήστε να περιφρουρηθεί ο χώρος όλο το 24ωρο.

από την Ηρώ

Πρόταση- Νατάσσα -ΚΑΤΑΛΗΨΗ

2009-02-01T08:23:00.000-08:00

Σενάριο

Η Κυψέλη του 50’ αγροτική περιοχή…
1960-σήμερα Σχέδιο πόλης. Πώς μοιράστηκε η γη. Συντελεστές δόμησης, αντιπαροχή και παραθυρα του νόμου προς εκμετάλλευση…
Εικόνες γης που σταδιακά γίνεται τσιμέντο. Συνέπειες – θετικές και αρνητικές.
Η ζωή στην Κυψέλη μέσα από το πρίσμα Ανθρωποι και οικιστικό. Ιδιωτικός και δημόσιος χώρος.
Κατάληψη και εγκατάλειψη. Συσώρευση ανθρώπων και προβλημάτων.
Μικρές νότες διεξόδου- Συνεύρεση ανθρώπων στους λιγοστούς δημόσιους χώρους.

Κατάληψη

Τι σημαίνει κατάληψη;
Οικιστικό- Άνθρωποι
Η κατάληψη του τσιμέντου
Κυψέλη
πολυκατοικίες ξεφυτρώνουν παντού και καταλαμβάνουν τα πάντα.

εξωτερικά πλάνα (ιδιωτικοί και κοινόχρηστοι χώροι)
πολυκατοικίες- νεοκλασικά- εγκαταλελειμένα σπίτια- πλατείες- η Δημοτική Αγορά- πάρκα- αδέσποτα, πουλιά
εσωτερικά
αστική οικογένεια- 30 στιβαγμένοι μετανάστες σ'ένα διαμέρισμα- άστεγοι μετανάστες που κοιμούνται σε πλατείες, φοιτητικά διαμερίσματα κ.α

Αντιπαράθεση εξωτερικών και εσωτερικών πλάνων.

έλλειψη χώρου- άνιση κατανομή χώρου (πχ ρημαγμένα σπίτια και άστεγοι ή στιβαγμένοι άνθρωποι)

Το πάρκο/ πάρκινγκ στην Κύπρου και Πατησίων

Η κατάληψη της μπουλντόζας

οι κάτοικοι, αντιδράσεις/ συλλογικότητα, μάζοξη, οικειοποίηση του χώρου (φωτιές, τραπεζάκια, προβολή ταινίας κλπ).

Η διέξοδος

Λόγω των ασφικτικών σπιτιών οι κάτοικοι στην Κυψέλη παιρνούν πολύ χρόνο στους ελάχιστους κοινόχρηστους χώρους.
Το πάρτυ στην δημοτική αγορά. χορός/ συνύπαρξη/ διέξοδος.

Πρόσωπα (μέχρι στιγμής)

Ο Abdul- τραγουδιστής της ραπ από το Μαρόκο (ανυπομονεί να καταφέρει να φύγει από την Ελλάδα και να πάει στο Παρίσι όπου βρίσκεται η αγαπημένη του)
Ο Ahmed- ξυλουργός από το Μαρόκο (έχει αρχίσει να μαθαίνει Ελληνικά και να βρίσκει κάποιες δουλειές ως ξυλουργός)
O Halid- κουρέας από το Μαρόκο (δεν μιλάει Ελληνικά, δεν έχει δουλειά, κοιμάται στην πλατεία μαζί με τον Halil)
Ο Halil - σεκιουριτυ από το Μαρόκο (δεν μιλάει Ελληνικά, δεν έχει δουλειά, κοιμάται στην πλατεία μαζί με τον Halid)

Κ. Γιάννης- θυρωρός της πολυκατοικίας απένατι απο το πάρκο/ πάρκινγκ στην Κύπρου και Πατησίων. Μένει στην περιοχή πάνω από 20 χρόνια και έχει πολλά (!) να πει!!

Παιδιά από το σχολείο του Χρήστου(;)
και πολλοί κάτοικοι που γνωρισα αυτές τις μέρες στο πάρκο...

καποιες σκεψεις (Θωμά)..
• καταληψη των ιδιοκτητων γης στις απαρχες τις κυψελης - αναρχη οικοδομηση
• καταληψη των εργολαβων στους ελευθερους χωρους - παρκο
• καταληψη πεζοδρομιων απο αυτοκινητα (ισως μπορει να χορεσει και μια ιστορια απο το ασυλο)
• χωροι αδειοι που καταλαμβανουν καιριο αδειο χωρο στην ασφυκτικα γεματη κυψελη
• αν πετυχουμε καταληψεις σχολειων θα ειναι σουπερ
• καταληψη δημοτικου χωρου για αυτοδιαχειρηση - αγορα κυψελης
• στεγαστικη καταληψη πολιτικων αρνητων συνειδησης - λενας καραγιαννη
βεβαια για να στηριξουμε την καταληψη πρεπει να προβαλουμε τις αντιθεσεις ανισης κατανομης χωρου φτωχων - πλουσιων (περιπτωση υπερανετων ψηλων διαμερισματων και στριμογμενων υπογείων)
προβολη βιας στην κυψελη (ελειψη χωρου, αυτοκινητα)
προβολη πολυπολιτισμικου στοιχειου ωστε να φανει το αδυνατο εξευρεσης λυσης με ομοιογενη τροπο.
τα ζωα και η κατάληψη του ζωτικού τους χωρου.

Από παλιότερες αναρτήσεις…

Ονοματοθεσία

Πριν επικρατήσει κατά τους νεότερους χρόνους η ονομασία Kυψέλη, το τοπωνύμιο αναφέρεται σαν «Γυψέλη», «Διψέλη» και «Ύψαλα». H ετυμολογία της λέξης παραμένει ανεξακρίβωτη, παρ' όλο που έχει υποστηριχτεί ότι το «Kυψέλη» αποτελεί παραφθορά του «Γυψέλη», καθώs στις έρημες και λοφώδεις παρυφές των Tουρκοβουνίων σύχναζαν μόνο γύπες. Kάποια στιγμή που η Kυψέλη ήταν ακόμη αδόμητοι λόφοι, πράσινοι με ευθυτενή κυπαρίσσια, οι κάτοικοι της Aθήνας τοποθετούσαν εκεί τις κυψέλες τους για να θρέψουν τις μέλισσες. Μια πιο ελληνοκεντρική εκδοχή υπενθυμίζει πως κυψέλη ονόμαζαν οι αρχαίοι το σεντούκι, την κασέλα..

Περιβάλλον – Πράσινο

Ευελπίδων, πλατεία Κανάρη, Αττικό Άλσος, λόφος Ελικώνος, πλατεία Αμερικής, πλατεία Κολιάτσου, πλατεία Αγίου Ανδρέα, πλατεία Καλλιγά, το λιγοστό πράσινο της Φωκίωνος Νέγρη, πλατεία Αγίου Ανδρέα, πλατεία Αγίου Γεωργίου, πλατεία Μπακογιάννη. Η Κυψέλη έχει τη χαμηλότερη αναλογία πρασίνου ανά κάτοικο στην Ευρώπη σε επίπεδο περιοχών πρωτευουσών, με περίπου 1 τ.μ ανά κάτοικο (η αναλογίες που συνάντησα κυμαίνονται μεταξύ 0,5 και 2τμ). Στην περιοχή παράγονται 90 τόνοι απορριμμάτων καθημερινά, ενώ τα ανακυκλώσιμα απορρίμματα φτάνουν τους 10 τόνους.

Πολλές οι καταγγελίες για δημόσιους η ιδιωτικούς φορείς που καταπατούν τις ελάχιστες Και εγκλωβισμένες περιοχές πρασίνου . Χαρακτηριστική η περίπτωση του πανελληνίου οπού κατέλαβε 6 στερέματα πρασίνου παράνομα ώστε να οικοδομήσει εγκαταστάσεις. Ακολούθησαν την πρωταπριλιά 2007 οι αυτόφωρες συλλήψεις πολιτών επειδή δεντροφύτευαν χώρο του πάρκου, εκτός του Πανελληνίου.

Στη συνέχεια του ίδιου λόφου, επί της οδού Αντιόπης (Α. Κυψέλη επιχειρείται από το δήμο η διάνοιξη οδού διά μέσου βράχου -υπολείμματος των Τουρκοβουνίων- με σκοπό την οικοδόμηση πολυκατοικίας και την εξασφάλιση περισσότερου όγκου οικοδομής σε εργολάβο, παρ' όλο που δεν το επιτρέπει η τοπογραφία της περιοχής, (υψομετρική διαφορά περίπου 18 μ.!) .Η επίμαχη έκταση φέρεται ως ιδιοκτησία του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, και είναι αναδασωτέα!

Δεν θα εγκατασταθεί πάρκινγκ στο πάρκο Λέλας Καραγιάννη

Της Ιφιγενειας Διαμαντη

Με ένα επιτόπιο πάρτι την ερχόμενη εβδομάδα θα γιορτάσει η Επιτροπή Αγώνα για τη Διάσωση του Πάρκου Κύπρου και Πατησίων (ακριβής ημέρα και ώρα δεν έχουν ακόμη οριστεί) τη... διάσωση του λεγόμενου και πάρκου «Λέλας Καραγιάννη» που βρίσκεται στη συμβολή των ανωτέρω οδών. Προχθές, τελευταία ημέρα του Ιουνίου, η δευτεροβάθμια Επιτροπή Πολεοδομικού και Αρχιτεκτονικού Ελέγχου (ΕΠΑΕ) της νομαρχίας απέρριψε το αίτημα του Δήμου Αθηναίων για την κοπή 12 υπεραιωνόβιων δένδρων που θα καθιστούσαν την έκταση πρόσφορη για την κατασκευή υπόγειου πάρκινγκ. Να σημειωθεί ότι σε ακτίνα κοντινή του εκτάσεως δύο στρεμμάτων πάρκου, ενός από τους τελευταίους πνεύμονες πρασίνου σε μια ιδιαίτερα πυκνοκατοικημένη και πυκνοδομημένη περιοχή όπως η Κυψέλη, λειτουργούν έξι ιδιωτικοί χώροι στάθμευσης.

«Πετύχαμε μια μεγάλη νίκη, χάρη στην κινητοποίηση των κατοίκων» εξηγεί στην «Κ» η κ. Μαρίνα Βήχου, τέως διαμερισματική σύμβουλος του 6ου διαμερίσματος του Δήμου Αθηναίων με τον συνδυασμό «Ανοιχτή πόλη». Η επιτροπή συγκέντρωσε περίπου 3.300 υπογραφές σε διάστημα σχεδόν τριών μηνών και πραγματοποίησε αρκετές δενδροφυτεύσεις. Στη διάσωση του πάρκου «συντέλεσαν και οι προσπάθειες του πρώην δασάρχη Πάρνηθας, κ. Γιώργου Αμοργιανιώτη», προσθέτει η κ. Βήχου. Ο δήμος μαζί με την κατασκευάστρια εταιρεία είχαν ζητήσει πέρυσι τον Μάρτιο (5/3/07) από τη Διεύθυνση Δασών να εγκρίνει την κοπή 34 δένδρων. Παρά την αρνητική απάντηση της τελευταίας, απευθύνθηκαν εκ νέου στην πολεοδομία. Ωστόσο, ο αρμόδιος δασάρχης ενημέρωσε τον περασμένο Φεβρουάριο την πολεοδομία να μην προχωρήσει σε έγκριση της κοπής δένδρων. Επόμενο βήμα είναι «να ζητήσουμε τη συνδρομή του δασαρχείου για το πότισμα, το οποίο τώρα γίνεται δύο φορές την εβδομάδα, με πρωτοβουλία του δήμου».

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_1_02/07/2008_276175

Οικιστικό
Ένα άρθρο του περιοδικού «Colours» έλεγε ότι η πρώτη πιο πυκνοκατοικημένη γειτονιά του κόσμου ήταν κάπου στο Τόκιο, κι η δεύτερη «Kipseli, Athens». Δεν είχε φωτογραφία, αλλά θα μπορούσα να τους είχα δώσει μία από το μπαλκόνι μου. Το διαμέρισμά μου είναι στον έκτο όροφο και από εκεί συνειδητοποιείς τι σημαίνει ακριβώς «δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη γειτονιά στον κόσμο». Στοιβαγμένα σπίτια-κουτιά, σκεπές από κεραίες, διπλοπαρκαρισμένα αμάξια, σώβρακα απλωμένα σε δορυφορικές κι άνθρωποι-μελισσούλες, πιο προφητικό όνομα απ' το «κυψέλη» δεν θα μπορούσαν να είχαν βρει κάποτε. Αν επιστρέφεις γρήγορα στο σπίτι μετά τη δουλειά, δεν θα καταλάβεις ποτέ τίποτα απ' όσα συμβαίνουν εδώ - πέρα απ' το πρόβλημα πάρκινγκ, την ασχήμια της και τη βρομιά.

Διατηρητέα

Η Κυψέλη έχει ακόμη εκατοντάδες διατηρητέα, αφημένα στην όποια τύχη τους επιφυλάσσουν οι ιδιοκτήτες τους.

• Το σπίτι της ηρωίδας Λέλας Καραγιάννη, του 1923, κηρύχθηκε διατηρητέο το 1995 και αγοράστηκε από το Δήμο Αθηναίων το 1997.

• Το σπίτι της Κάλλας (Πατησίων 61), του 1925, ανήκει στο ΝΑΤ από το 1950. Το 1989 χαρακτηρίστηκε διατηρητέο. Μέχρι το 1999 ήταν μισθωμένο. Υπέστη ζημιές από το σεισμό, ευτυχώς επισκευάσιμες. Έκτοτε παραμένει αναξιοποίητο.

•Η Δημοτική Αγορά Κυψέλης, δίπλα στη Φωκίωνος Νέγρη, ο δήμος επιδίωξε την κατεδάφιση για να κάνει κτίριο γραφείων και πάρκινγκ. Μεσολαβούν οι κάτοικοι και το κτίριο κηρύσσεται διατηρητέο. Ο δήμος το αφήνει τρία χρόνια κλειστό. Πέρσι, οι κάτοικοι το άνοιξαν, το καθάρισαν και το λειτουργούν ως πολιτιστικό κέντρο.

Ζωή κάτω από τη γη, ΚΥΨΕΛΗ

Στην γειτονιά των Αφρικανών, την Κυψέλη, και συγκεκριμένα σ' ένα υπόγειο στην οδό Τήνου συναντιούνται σχεδόν κάθε εβδομάδα Αφρικανοί από πολλές χώρες της Μαύρης Ηπείρου, συζητώντας για τη δυσβάσταχτη καθημερινότητά τους.

EMPTY SPACES
Στην Κυψέλη υπάρχουν αναξιοποίητα 1.200 εγκαταλειμμένα σπίτια.

CULTURE
Πολλά καφέ-μπαρ και εστιατόρια, κυρίως στην περιοχή της Φωκίωνος Νέγρη, 5 κινηματογράφοι αλλά και περισσότερα από 10 θέατρα στην περιοχή.